tag:blogger.com,1999:blog-83768460799199305942011-08-05T22:43:08.505+04:30این وبلاگ دیگر به روز نمی شود. لطفا به آدرس: makanmehrpouya.com مراجعه کنید.ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.comBlogger2071100tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-29950755960169173632011-04-21T16:21:00.001+04:302011-04-21T16:21:57.044+04:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="text-align: justify;">سلام</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">الان بیش از یک ساله که این وبلاگ دیگه به روز نمی‌شه.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">راه انداختن سایت تازه هم به مشکلاتی خورد که در نتیجه تا امروز به درازا کشید.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">تمام مطالب این وبلاگ به سایت تازه‌ام: <a href="http://www.makanmehrpouya.com/">www.makanmehrpouya.com</a> منتقل شده. البته سایت همچنان در حال ساخته و طراحی و معماریش کامل نیست. بعید هم نیست که اشکالاتی توش ببینید.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">برای اشتراک مطالب سایت جدید می‌تونید روی آیکون زیر کلیک کنید.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.google.com/ig/add?feedurl=http%3A%2F%2Fwww.makanmehrpouya.com%2F%3Ffeed%3Drss2"><img border="0" height="181" src="http://2.bp.blogspot.com/-9nTlHS1D4B0/TbAZ6uoJC-I/AAAAAAAAAGw/V3UKJkm5qHE/s200/rss_icon.jpg" width="200" /> RSS</a></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">&nbsp;اگر خوانده‌ی این وبلاگ بوده‌اید یا تازه به خانه‌ی قدیمی من سرزده‌اید، شما رو به سایت تازه‌ام دعوت می‌کنم.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">شاد باشید.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-2995075596016917363?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-83264030173330556152010-04-25T20:32:00.000+04:302010-04-25T20:32:36.561+04:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">این طور به نظر می‌رسد که از امروز سیستم بلاگر هم مورد عطوفت قرار گرفته و طبق روال تاریخی مملکت که پاک کردن صورت مساله ساده‌تر از حل آن است، همه‌ی وبلاگ‌های تحت بلاگر صرف نظر از زبان و گرایش و موضوع، نیمچه فیلتر شده‌اند.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">این سومین بار است که مجبورم به دلیل اشکالات پیش آمده در فضای سیستم بلاگ، محل سکونتش را عوض کنم. بار اول پرشین بلاگ که با نظر دولت اصلاحات کلا" از پهنه‌ی گیتی حذف شد. بار دوم بلاگفا که آن هم به دلیل سرویس‌دهی فوق‌العاده بد از خیرش گذشتم و حالا هم این یکی با این وضعیت...</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">راستش نمی‌خواستم فعلا" و تا زمان رسیدن به نتیجه قضیه را علنی کنم، اما حدود چند ماه است که دارم روی سایتی مستقل که شامل نوشته‌ها، ترجمه‌ها و نمونه کارهایم باشد کار می‌کنم. مدتی ماجرای سایت به دلیل کارهای زیادی که ومستند روی دوشم انداخته بود، عملا" به حاشیه رفت و بعد هم چند پروژه موازی باعث شد که سایت در همان ابعاد اولیه باقی بماند. حالا فرصت خوبی است که برگردم و مدتی روی سایت جدید وقت بگذارم تا به نتیجه برسم.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">به هرحال با این وضعیت مجبورم که این وبلاگ را همینجا متوقف کنم. به زودی با راه اندازی سایت شخصی حتما" دوستان را در جریان خواهم گذاشت. از آنجا که سیستم کامنت بلاگر مشمول فیلترینگ شده، اگر در این مدت بخصوص در زمینه امتحانات کنکور و کارشناسی ارشد و دوره‌های علمی کاربردی سوالی داشتید، از طریق ای میل makanmehr@gmail.com با من تماس بگیرید.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">خوش باشید و سلامت.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">به امید روزی که همه در فضایی امن و پر از اعتماد متقابل زندگی کنیم.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S9RnW2VWNKI/AAAAAAAAAGI/sex1PgH4_3c/s1600/ty-00912-kkli-000.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S9RnW2VWNKI/AAAAAAAAAGI/sex1PgH4_3c/s320/ty-00912-kkli-000.jpg" /></a> </div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"></div><br /><div style="text-align: center;">دلا تا چند از این صورت پرستی <br />قدم بر فرق هستی زن که رستی <br />غم هر بوده و نابوده تا چند <br />حکایت گفتن بیهوده تا چند <br />چو رندان خیز و چابک دستیی کن <br />ز جام نیستی سر مستیی کن <br />رها کن عقل و رو دیوانه میگرد <br />چو مستان بر در میخانه میگرد <br />که از میخانه یابی روشنائی <br />کنی با پاکبازان آشنائی <br />دم از غم زن اگر شادیت باید <br />خرابی جو گر آبادیت باید <br />مزن چون نار در خون جگر جوش <br />بهی خواهی چو به پشمینه میپوش <br />وگر خواهی ز محنت رستگاری <br />بکمتر زان قناعت کن که داری <br />سریر سلطنت بی داوری نیست <br />غم صاحب کلاهی سرسری نیست <br />برو چشم هوس را میل درکش <br />پس آنگه خرقه را در نیل درکش <br />طمع گستاخ شد بانگی بر او زن <br />هوس را نیز سنگی در سبو زن <br />از آن ترسم که چون میبایدت مرد <br />تو آری گرد و دیگر کس کند خورد <br />اگر روحت ز آلایش سلیم است <br />رسیدن در صراط المستقیم است <br />وگر در چاه نفس افتی به خواری <br />تو معذوری که بینائی نداری <br />در این منزل که هم راهست و هم چاه <br />علایق هر یکی غولی است بگریز <br />چو مردان باره‌ی دولت برانگیز <br />به افسون خواندن از این غول بگریز <br />چو طاووس سرابستان جانی <br />چو باز آشیان لامکانی <br />از این بیغوله‌ی غولان چه خواهی <br />نه جغدی خانه در ویران چه خواهی <br />در این کشتی که نامش زندگانیست <br />نفس را پیشه در وی بادبانیست <br />نشاید خفت فارغ در شکر خواب <br />فتاده کشتی از ساحل به گرداب <br />در این گرداب نتوان آرمیدن <br />بباید رخت بر هامون کشیدن <br />از این دریا مشو یک لحظه ایمن <br />منت خود این همی گویم ولیکن <br />بدین ملاحی و این ناخدائی <br />از این گرداب کی خواهی رهائی <br />به بادی بشکند بازار دنیا <br />به کاری می‌نیاید کار دنیا <br />نه جای تست زین دل گوشه بردار <br />رهت پیشست رو ره توشه بردار <br />ترا جای دگر آرامگاهی است <br />وز این سازنده‌تر آب و گیاهی است <br />در آنجا بینوایانرا بود کار <br />در آن کشور گدایانرا بود کار <br />در او درمان فروشان درد خواهند <br />تنی باریک و روئی زرد خواهند <br />ندارد سرکشی آنجا روائی <br />به کاری ناید آنجا پادشائی <br />بر این عرصه مشو کژرو چو فرزین <br />دغا باز است گردون مهره برچین <br />ادای بد مکن با قول کج بار <br />که آرد بدادائی مفلسی بار <br />اگر خوش عیشی و گر مستمندی <br />در این ده روزه کاینجا پای بندی <br />چو عنقا گوشه‌ی عزلت نگهدار <br />مرو بر سفره‌ی مردم مگس وار <br />تردد در میان خلق کم کن <br />چو مردان روی بر دیوار غم کن <br />نمی‌بینی کمان چون گوشه گیر است <br />بر او آوازه‌ی زه ناگزیر است <br />مجرد باش و بر ریش جهان خند <br />ز مردم بگسل و بر مردمان خند <br />مکن زن هر زمان جنگی میندوز <br />ز بهر شهوتی ننگی میندوز <br />که از بی‌غیرتی به پارسائی <br />بدیوثی نیرزد کدخدائی <br />علائق بر سر خاکت نشاند <br />مجرد شو که تجریدت رهاند <br />غنیمت مرد را بی‌آب و رنگی است <br />خوشی در عالم بی‌نام و ننگی است <br />خراب آباد دنیا غم نیرزد <br />همه سورش بیک ماتم نیرزد <br />در این صحرای بی‌پایان چه پوئی <br />غنیمت زین ره ویران چه جوئی <br />از این منزل که ما در پیش داریم <br />دلی خسته روانی ریش داریم <br />بیابانی است کو سامان ندارد <br />رهی دارد که آن پایان ندارد <br />بدین ره رفتنت کاری است مشکل <br />نه مقصودت نه مقصد هست حاصل <br />در این ویرانه گر صد گنج داری <br />وزین کاشانه گر صد رنج داری <br />گرت کیخسرو جمشید نامست <br />ورت خلق جهان یکسر غلامست <br />به وقت کوچ همراهی نیابی <br />ز کوهی پره‌ی کاهی نیابی <br />چه خوش میگوید این معنی نظامی <br />به رغبت بشنو ای جان گرامی <br />« که مال و ملک و فرزند و زن و زور <br />همه هستند با تو تا لب گور » <br />» روند این همرهان چالاک با تو <br />نیاید هیچکس در خاک با تو » <br />کجا آن کو از این ماتم نگرید <br />کدامین سنگدل زین غم نگرید <br />در این بستان گل و نرگس که بوئی <br />همان سرو و همان سنبل که جوئی <br />دلم میگردد از گفتن پریشان <br />ولی چون بنگری هریک از ایشان <br />رخ خوبی و چشم دلستانیست <br />قد شوخی و زلف نوجوانیست <br />از این منزل هرآنکو بر نشیند <br />کسش دیگر در این منزل نبیند <br />به وقت خود چو مردان کار دریاب <br />مشو غافل که این گردنده دولاب <br />ندارد کار جز نیرنگ سازی <br />فغان زین حقه و زین حقه بازی <br />یکی از مبدی پرسید در راز <br />ز جور چرخ و از انجام و آغاز <br />جوابش داد از احوال این دیر <br />که دایم میکند گرد زمین سیر <br />حقیقت کس نشانی باز ندهد <br />کسی نیز از فلک آواز ندهد <br />اگر چه سست مهری زود سیر است <br />چنین در دور تا دیده است دیر است <br />در این پرده خرد را نیست راهی <br />ندارد دانش آنجا دستگاهی <br />بدین چشمه که نورت میفزاید <br />بدین ایوان که دورت مینماید <br />به پای جسم چون شاید رسیدن <br />به بال روح می‌باید پریدن <br />طلسمی این چنین از دور دیدن <br />کجا شاید در احکامش رسیدن <br />از او جز دور سامانی نبینی <br />تر آن به که خاموشی گزینی <br />نصیحت گر ز مبد گوش داریم <br />همان بهتر که لب خاموش داریم <br />بجز توفیق یاری نیست اینجا <br />بجز تسلیم کاری نیست اینجا <br />جهانرا بی‌ثباتی رسم و دین است <br />همیشه عادت دنیا چنین است <br />کسی آغاز و انجامش نداند <br />همان بهتر که کس نامش نداند <br />خود این احوال ما گر گوش داری <br />نبینی روی کس گر هوش داری <br />نیازی عشق و دل در کس نبندی <br />دگر چون ابلهان بر خود نخندی <br />عبید از کار دنیا دل بپرداز <br />دگر ره بر سر افسانه شو باز</div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: center;"><span style="font-size: xx-small;">(عبید زاکانی)</span></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-8326403017333055615?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-7892390913897191492010-03-20T18:48:00.000+03:302010-03-20T18:48:54.083+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S6TnTRQdkNI/AAAAAAAAAF4/ZmTHNCpIXFw/s1600-h/norooz2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="355" src="http://1.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S6TnTRQdkNI/AAAAAAAAAF4/ZmTHNCpIXFw/s400/norooz2.jpg" width="400" /></a></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">امروز که بالاخره خانه را تکاندم، نشستم و بهاریه های را که سال های پیش توی وبلاگم نوشته بودم خواندم.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">سه تا بیشتر نیستند: 86 و <a href="http://makan-mehr.blogspot.com/2007/03/blog-post.html">شعری از پدر</a>. 87 و <a href="http://makan-mehr.blogspot.com/2008/03/blog-post.html">آرزوهایی که حالا می شود نگاهشان کرد و به ریش من خندید</a> و 88 و <a href="http://makan-mehr.blogspot.com/2009/03/blog-post.html">نوشته ای هول هولکی</a> در روزهایی که داشتم چمدانم را می بستم تا برای همیشه از اینجا بروم و بعد رفتم و برگشتم و..</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">عجب سالی بود!</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">از ایران رفتم. دلم شکسته بود از همه. از همه. حیران و سرگردان و بهت زده میان آدم هایی از همه ی ملیت ها می چرخیدم و نمی دانستم که چه خواهد کشید سرزمینم در این سال نفرین شده. آن قدر خیالم راحت بود که حتا اخبار را هم دنبال نمی کردم. پسرک سیاه چرده هندی که قهوه چی استارباکس بود هربار به من می گفت what's the news about the election و من هربار جوابش را می دادم take it easy buddy. everything is under control! نمی دانستم که under control چه معنایی داشت آن روزها.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">روزهایی تلخ بودند. چه برای من که واپس زده از آدم های وطنم چمدانم را برداشتم و رفتم و چه برای آنهایی که ماندند و روزهایی پرامید&nbsp; را دیدند. یاد <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B1%D9%88%D8%B2%DA%AF%D8%A7%D8%B1_%D9%85%D8%A7">روزگار ما</a>ی رخشان بنی اعتماد افتادم نمی دانم چرا.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">درست روزی که قرار بود بروم سرکار برگشتم. به همه گفتم که کاری پیدا نکردم. اما دل بود که آشوب می کرد از اخبار نیمه شب.&nbsp; برگشتم و روزها و هفته ها در را بستم و بیرون نرفتم. حیرت زده از جنون روزگار.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">دوستان خوبم دورم را گرفتند و دوستان بدم نفسم را. زنجیر پاره کردم آخر. خط کشیدم روی آدم ها. روی خودشان نه. چشم هایم را بهشان کور کردم. صدای درد می آمد هرشب از خیابان و من هنوز خط می کشیدم.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">و کور سویی بیشتر نمانده بود از افق پیش رویم که یک روز زندگی ام زیر باران دگرگون شد. خورشید بعد از باران، زندگی ام را رنگ آمیزی کرد و امید چنان به وجودم ریشه دواند که همه ی تبرهای سخت زندگی کند شدند و من این بار دیگر نشکستم.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">&nbsp;</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">سال 88 برای من مهم ترین سال زندگی ام بود. برای همه ی چیزهایی که از من گرفت در گنجه ی دردها یادبودی می سازم و&nbsp; قدر همه آن چیزهایی که به من داد را&nbsp; دو چندان می دانم. هرچند که&nbsp; موقع تحویل سال بی شک خواهم گفت: </div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">صد سال برنگردی سال سیاه. سال تازه را عشق است.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-789239091389719149?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-76415754574702947752010-03-20T01:48:00.000+03:302010-03-20T01:48:58.852+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S6P4JjXV_8I/AAAAAAAAAFw/KnrKup8WB8Q/s1600-h/the-cove1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://1.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S6P4JjXV_8I/AAAAAAAAAFw/KnrKup8WB8Q/s400/the-cove1.jpg" width="400" /></a></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">پدربزرگ من عاشق این است که اینقدر با کانال های تلویزیون ور برود تا بالاخره شبکه ای را پیدا کند که مستندی درباره حیوانات نشان دهند. با عشق به مبل راحتی تکیه می دهد و سیگارش را پشت سیگار دود می کند و من دایم فکر می کنم که آیا در این جانوران عجیب و غریب ساکن اقیانوسیه یا شاخ آفریقا، خاطرات دوران جوانی و شکار را جست و جو می کند یا چیز دیگر. پسرش که دایی من باشد عاشق این است شبکه ای پیدا کند که ماهیگیری پخش کنند. می نشیند و نگاه می کند و فکر می کنم که با دیدن هر ماهی، نقشه ای تازه می کشد که قلابش را بردارد و برود دم آبگیر یا رودخانه ای و ماهی های کوچک را صید کند و دوباره رهایشان کند تا بروند و طعمه ی قلاب دیگری را توک بزنند.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">دوستی دارم که با علاقه مستندهای Top Gear را نگاه می کند و بعد چنان با شور و حرارت از دست فرمان فلان راننده و دور موتور فلان ماشین تغریف می کند که گاهی فکر می کنم اگر امکاناتش را داشت می توانست به جای اینکه با مدرک کارشناسی ارشد مهندسی پزشکی هر روز در یک شهر این مملکت دستگاه تعمیر کند، بشود مجری یک برنامه مشابه که جدا از اطلاعات حیرت انگیزش، نشان دادن همین هیجان زدگی اش در مواجهه با پدیده ماشین کافی بود تا مخاطبان برنامه اش را نیز به وجد بیاورد.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">و دوست دیگری دارم که عاشق این است که تلویزیون شوک و آژیر و بوق و دزدگیر و دستبند و ترمز دستی پخش کند تا احتمالا بتواند اسب فانتزی اش را به دنیای مرموز فرویدی اش بتازاند و از دیدن دختران شطرنجی فراری و پسران موسیخ معتاد دنیایی فراتر از دنیای سوررآل دیوید لینچ برای خود بسازد.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">این ها مثل اغلب مردم مخاطبان فیلم های مستند هستند. مخاطبانی که گاه بی آنکه حتا بدانند چیزی که نگاه می کنند اسمش «فیلم مستند» است با آن سرگرم می شوند و دنیای ذهنی شان را پروارتر می کنند.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">از روزها قبل قصدم این بود که در فصل سوم «نقل و نبات نوروز» پنج مستند هیجان انگیز نوروزی را معرفی کنم. اما الان که این چند سطر مقدمه را نوشتم فکر کردم که چطور قرار است این فیلم ها را ببینند؟ چرا باید چیزهایی را پیشنهاد کنم که پیدا کردنشان به همین راحتی مقدور نیست و بعد توصیه کنم که در تعطیلات نوروز ببینیدشان!</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">پس به عنوان سومین فصل پیشنهادات نوروزی، از شما دعوت می کنم که مستند ببینید. هر چه که دم دستتان آمد. کمی از دنیای درام و قصه فاصله بگیرید و بگذارید دنیای فیلم های مستند شما را به تماشای چیزهایی ببرند که سرراست تر از دنیای بازیگران و لباس ها و ماشین های کرایه ای هستند. کافی است شبکه های تلویزیون تان را یک دور کامل عوض کنید تا مستندی پیدا کنید و البته شبکه های ماهواره ای، فروشگاه رسانه های تصویری، سایت های فروش فیلم آن لاین و حتا این روزها بساطی های گوشه خیابان هم مستند دارند.&nbsp;</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">مطمئن باشید پشیمان نمی شوید!</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">* آن پنج مستند را به زودی در قالب دیگری معرفی می کنم.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">* تصویر متن مربوط است به فیلم مستند شاهکار The cove برنده اسکار بهترین فیلم مستند امسال.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-7641575457470294775?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-21468532129479098312010-03-14T19:53:00.000+03:302010-03-14T19:53:21.254+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="text-align: justify;">حالا که <a href="http://www.dbazinews.com/index.aspx?siteid=1&amp;pageid=141&amp;newsview=758">خبرش</a> به صورت آفیشال بیرون آمده، من هم اینجا می نویسم:</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S50Mq_etGPI/AAAAAAAAAFg/nU-oeVKsUJY/s1600-h/Untitled-1.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S50Mq_etGPI/AAAAAAAAAFg/nU-oeVKsUJY/s320/Untitled-1.jpg" /></a></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">چند ماه پیش با شرکت <a href="http://www.srayaneh.net/index.htm">سپنتا رایانه مهر</a> به عنوان فیلمنامه نویس بازی "بیگانگان" شروع به کار کردم. سناریو بر اساس طرحی از رضا فرزام نوشته شده است. حالا هم فیلمنامه خوشبختانه بدون اصلاحیه مجوز ساخت گرفته است و دوستان دارند مقدمات تولید بازی را آماده می کنند.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">چند نکته باعث شد که جذب این کار شوم: اول این که برایم جالب بود که یک شرکت تولید بازی به جای آن که روال معمول تولید بازی در ایران را طی کنند (خودشان بنویسند و بسازند و بفروشند: از تولید به مصرف) یک سینماخوانده را وارد تیمشان کردند و در کل مسیر به من اعتماد کردند. ایده هایی برای چند لایه کردن داستان بازی داشتم که تا حدی در فیلمنامه پیاده شده و فکر می کنم در بازنویسی نهایی خیلی جذاب تر از اینی بشود که الان هست.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">دوم این که مدت ها بود بر حسب علاقه داشتم کتاب های مربوط به تولید بازی های کامپیوتری را می خواندم و سفارش کار البته غیرمترقبه و جذاب بود. </div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">سوم این که در این مدت با کنجکاوری بازی های ایرانی را دنبال می کردم و راستش هر لحظه دلزده تر می شدم. اما مدیرفنی پروژه یک گیک و فریک اساسی! است و بازی ساختن به نظرم همچین آدم هایی لازم دارد. آدم هایی که چنان در مورد کارشان حرف می زنند که انگار دارند&nbsp; لحظه ی دیدار معشوقشان را برای بار اول تعریف می کنند. آدم هایی که قدرت تخیل دارند و می توانند هم واقع بین باشند و هم خیال پرداز.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">امیدوارم روزی که این بازی آماده شد همه بگویند «متفاوت است». مطمئنم که این بازی پتانسیل متفاوت بودن را به هزار و یک دلیل دارد.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-2146853212947909831?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-45452184353240762592010-03-14T13:23:00.002+03:302010-04-07T12:08:53.730+04:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">فهرستی که در ادامه می بینید، مشخصات کتاب هایی است که در سال 88 برای اولین بار در حوزه سینما و تلویزیون منتشر شده اند.</div><div></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">در موردشان چند کلمه ای توضیح داده ام. امیدوارم به دردتان بخورد.</div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><b>فيلمنامه‌نويسی براي تلويزيون </b></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">استيون ولتون / عباس اكبري <br />ناشر: نيلوفر <br />224 صفحه - رقعي (شوميز) - 48000&nbsp; ریال</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">ترجمه های عباس اکبری را دوست ندارم. به ویژه این که معمولا چیزهایی را به کتاب اضافه و چیزهایی را هم کم می کند. اما به هرحال مترجمی حرفه ای در موضوع سینما و تلویزیون است و ناشر هم ناشر معتبری است. ضمن این که در رابطه با فیلمنامه نویسی برای تلویزیون منابع زیادی از اختیار نداریم و به این ترتیب در این وانفسا این کتاب غنیمت است.</div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><b>انيميشن مستند، شيوه بياني تازه </b></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">رخساره قائم‌مقامي <br />ناشر: ماتيكان <br />210 صفحه - خشتي (شوميز) - 40000 ريال</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">درحالی که در زمینه ی کتاب های سینمای مستند با فقر واضحی مواجه هستیم، این کتاب یک پدیده به شمار می رود. کتاب درباره سبک انیمیشن مستند است و انبوهی از اطلاعات تازه را با زبانی شیوا به مخاطب ارایه می کند. این کتاب امسال به عنوان بهترین کتاب تالیفی در زمینه سینما از طرف خانه سینما شناخته شد.</div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><b>از كلمه تا تصوير: استوري‌برد و فراگرد فيلم‌سازي </b></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">مارسي بگليتر / مسعود مددي وميترا تيموريان <br />ناشر: سازمان‌ مطالعه ‌و تدوين‌ كتب‌ علوم ‌انساني ‌دانشگاهها (سمت) <br />222 صفحه - وزيري (شوميز) - 31000 ريال - چاپ 1 - 1000 نسخه&nbsp; </span></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">یک کتاب درسی جدید که از سوی انتشارات سمت چاپ شده و هدفش به شکل مستقیم دانشجویان سینما و انیمیشن است. سمت یکی دو سال است که دارد کتاب های خوبی در زمینه آموزش سینما منتشر می کند و خب، دستش درد نکند! </div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><b>خلق شخصيت: راهنماي شكل‌يابي شخصيت سينما، مجموعه تلويزيوني، رمان و داستان كوتاه </b></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;">ليندا سيگر / مسعود مدني <br />ناشر: رهروان پويش <br />296 صفحه - رقعي (شوميز) - 42000 ريال - چاپ 1 - 1100 نسخه&nbsp; </span></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">لیندا سیگر نویسنده نام آشنایی برای اهالی سینماست و البته بیشتر مخاطبان از طریق ترجمه های عباس اکبری با او آشنا هستند. به هرحال این هم کتاب جدیدی است و البته با کیفیت ترجمه آشنایی ندارم.</div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><b>راهنماي نگارش فيلمنامه سينمايي انيميشن</b><span style="font-size: x-small;"><br />ناشر: كانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان <br />300 صفحه - وزيري (شوميز) - 50000 ريال - چاپ 1 - 5000 نسخه&nbsp; </span></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">کانون هر دو سال و همزمان با دو سالانه پویانمایی یکی دو عنوان کتاب در رابطه با انیمیشن منتشر می کند. گویا این هم یکی از همین کتاب هاست.</div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><b>عناصر فيلمنامه‌نويسي</b><br /><span style="font-size: x-small;">آروين بليكر / محمد گذرآبادي <br />ناشر: هرمس <br />78 صفحه - خشتي (شوميز) - 24000 ريال - چاپ 1 - 2000 نسخه</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">هم محمد گذرآبادی مترجمی خوب و حرفه ای در حوزه ی سینما است، هم هرمس ناشر مورد اعتمادی است. تا جایی که می دانم دبیر بخش سینمایی هرمس دکتر محمد شهبای عزیز است که کارش را خوب بلد است. هرمس چند سال پیش کتابی با عنوان عناصر سینما (استفان شارف) منتشر کرد که همچنان یکی از منابع اصلی آموزش کارگردانی به شمار می آید. نزدیکی اسم دو کتاب شاید به دلیل قرابت کیفی شان باشد. (یا نباشد!)</div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><b>وحشت از اشك‌هاي واقعي: كريستف كيسلوفسكي بين نظريه و مابعد نظريه </b><br /><span style="font-size: x-small;">اسلاوي ژيژك / &nbsp; فتاح محمدي <br />ناشر: هزاره سوم <br />320 صفحه - رقعي (شوميز) - 50000 ريال - چاپ 1 - 1500 نسخه&nbsp; </span></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">الان چندسالی است که ایده های مکتوب ژیژک جای خود را بین اهالی فلسفه و سینما باز کرده و خب، فتاح محمدی هم مترجم خارق العاده ای است (اگر همان هنر سینما را هم فقط ترجمه کرده بود کافی بود!) اگر سینمای خاص کیسلوفسکی را دوست داشته باشید، خواندن کتاب توصیه می شود.</div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><b>فيلمسازي: اصول و شيوه‌هاي عمل مرجعي براي همه علاقه‌مندان به يادگيري فيلمسازي </b><br /><span style="font-size: x-small;">برايان‌مايكل استولر و جري لوئيس / فواد نجف‌زاده و اميرحسين آشوري <br />ناشر: مبلغان <br />480 صفحه - وزيري (گالينگور) - 120000 ريال - چاپ 1 - 2000 نسخه&nbsp; </span></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">این کتاب تازگی منتشر شده و گویا در خانه سینما هم مراسم رونمایی داشت. فواد نجف زاده فیلمبردار خوبی است و مبلغان سال های سال است در حوزه تبلیغات هم کار می کند و هم کتاب های مربوط به آن را منتشر می کند. کتاب را ندیده ام اما شنیده ام که برای تازه کارها کتاب کارآمدی است.</div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><b>گفت‌وگو با فرخ غفاري: مورخ و فيلمساز </b><br /><span style="font-size: x-small;">سعيد مستغاثي و سيدكاظم موسوي <br />&nbsp;ناشر: آگه‌سازان <br />112 صفحه - رقعي (شوميز) - 24000 ريال - چاپ 1 - 1500 نسخه&nbsp; </span><br /><br /><b>گفتگو با هژير داريوش </b><span style="font-size: x-small;">سعيد مستغاثي و سيدكاظم موسوي <br />ناشر: آگه‌سازان <br />120 صفحه - رقعي (شوميز) - 22000 ريال - چاپ 1 - 1500 نسخه&nbsp; </span></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">راستش تعداد زیادی کتاب فروشی را دنبال این دو عنوان کتاب گشته ام و هنوز پیدایشان نکرده ام. اما در قحطی کتاب های تاریخ سینمای ایران باید کتاب های به درد بخوری باشند. آگه سازان یک زمانی قرار بود کتاب های سینمایی خوبی چاپ کند که به جز چند فیلمنامه ایرانی یادم نمی آید که چیز بدرد بخوری منتشر کرده باشد. امیدوارم این ها کتاب های خوبی باشند. یک نکته ای هم در مورد این کتاب ها وجود دارد که یک جورهایی برایم پارادوکس است و هروقت حل شد در موردش می نویسم!</div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /><b>مباني سينما 2 </b><br /><span style="font-size: x-small;">ويليام فيليپس / رحيم قاسميان <br />&nbsp;ناشر: نشر ساقي <br />200 صفحه - وزيري (شوميز) - 40000 ريال - چاپ 1 - 2200 نسخه</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">جلد اول این کتاب چند سال پیش بیرون آمد و حالا جلد دومش وارد بازار شده. (شده؟) کتاب را ندیده ام. حتا در خود نشر ساقی! رحیم قاسمیان مترجم خوبی است و ساقی هم که به طور تخصصی چند سالی است کتاب های خوبی درباره سینما (بخصوص سینمای مستند) منتشر می کند. اگر کتاب را جایی دیدید من را هم خبر کنید!</div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /><b>نسخه كارگردان: رمز و رازهاي كارگرداني از زبان فيلمسازان برگزيده سينماي جهان </b><br /><span style="font-size: x-small;">استفن ليتگر / شاپور عظيمي <br />ناشر: موسسه فرهنگي هنري سناء دل <br />202 صفحه - رقعي (شوميز) - 45000 ريال - چاپ 1 - 1100 نسخه&nbsp; </span></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">بعضی ها مثل من دوست دارند که تجربیات کارگردان های مختلف را بخوانند و از درون آنها چیزهایی را یاد بگیرند که در هیچ کتاب آموزش سینمایی نیامده است. چند سال پیش هم کتابی با عنوان کارگردانی فیلم با ترجمه گلی امامی از سوی انتشارات سروش در همین زمینه منتشر شده بود.</div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /><b>جنبش‌ها و سبك‌هاي سينمايي </b><br /><span style="font-size: x-small;">فرزين كمالي‌نيا <br />ناشر: نگاره پرداز صبا <br />336 صفحه - رقعي (شوميز) - 80000 ريال - چاپ 1 - 2000 نسخه&nbsp;&nbsp;</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">ناشر را که اصلا نمی شناسم. دورادور می دانم که مترجم تدوینگر است. اما با نگاهی به فهرست کتاب متوجه شدم که این کتاب یک خلا بزرگ را برای بچه های سینما و حتا کنکور هنری ها پر کرده است. کتاب با تقسیم بندی کلاسیک جنیش ها و ژانرهای سینمایی، اطلاعات مفیدی ارایه می دهد.</div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><b>روان‌شناسي و زيبايي‌شناسي سينما </b><br /><span style="font-size: x-small;">ژان ميتري / شاپور عظيمي <br />ناشر: شركت انتشارات سوره مهر <br />536 صفحه - وزيري (شوميز) - 89000 ريال - چاپ 1 - 2500 نسخه</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">این کتاب 50 سال دیر ترجمه شده! درحالی که یکی از مهمترین کتاب های مربوط به زیبایی شناسی فیلم است. بعد از موج کوچک کتاب های فلسفه و سینما در ایران، به نظر می رسد بالاخره بحث روان شناسی فیلم دارد جا می افتد. امیدوارم کتاب های بیشتری در این زمینه منتشر شوند که خیلی لازمشان داریم!</div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><b>رويكردهاي انتقادي در مطالعات فيلم </b><br /><span style="font-size: x-small;">جان هيل و پاملا چرچ‌گيبسون / علي عامري‌مهابادي <br />&nbsp;ناشر: شركت انتشارات سوره مهر <br />392 صفحه - وزيري (شوميز) - 62000&nbsp; ریال - چاپ 1<br /></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">سوره مهر چند سالی است که کتاب های خیلی خوبی منتشر می کند. حالا هم این کتاب خوب تازه که مخاطب را با بخش به زعم من جدی تر مطالعات فیلم آشنا می کند. دکتر عامری مترجم کتاب استاد آشنای بچه های دانشکده های هنری این سال هاست.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"></div><br /><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><b>زندگي روزمره در ايران مدرن با تامل بر سينماي ايران </b><br /><span style="font-size: x-small;">هاله لاجوردي <br />ناشر: نشر ثالث <br />172 صفحه - رقعي (شوميز) - 36000 ريال - چاپ 1 - 1650 نسخه&nbsp; <br /></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">کتابی (بالاخره تالیفی) در زمینه رابطه جامعه شناسی ایران امروز با سینمای ایران. به مستندسازان و جامعه شناسان و انسان شناسان و اهالی مطالعات فیلم پیشنهاد می شود.</div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /><b>سينما و روح بشر: تحليل روانكاوانه فيلم </b><br /><span style="font-size: x-small;"> ويليام اينديك / ابوالحسن علوي‌طباطبايي <br />ناشر: نشر دانژه <br />336 صفحه - وزيري (شوميز) - 64000 ريال - چاپ 1 - 1650 نسخه&nbsp;&nbsp;</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">راستش هیچ وقت درست و حسابی از ترجمه های آقای علوی طباطبایی سردر نیاورده ام! اما با این حال این کتاب هم کتابی است در مورد روان شناسی و سینما که کمی بالاتر در موردش نوشته بودم.</div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><b>اصول طراحي و توليد فيلمهاي آموزشي </b><br /><span style="font-size: x-small;">پديدآورنده: سيدعباس رضوي <br />ناشر: سازمان‌ مطالعه ‌و تدوين‌ كتب‌ علوم ‌انساني ‌دانشگاهها (سمت) <br />274 صفحه - وزيري (شوميز) - 26000 ريال - چاپ 1 - 3000 نسخه</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">کتابی درسی (احتمالا برای رشته تکنولوژی آموزشی) که به دلیل نبود کتاب مشابه تخصصی در حوزه فیلمسازی، پیشنهاد می شود.</div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><b>اصول كارگرداني سينما: فيلم خود را قبل از فيلم‌برداري ببينيد </b><br /><span style="font-size: x-small;">نيكولاس‌تي. پرافرز / رضا نبوي <br />&nbsp;ناشر: تجربه <br />354 صفحه - وزيري (گالينگور) - 75000 ريال - چاپ 1 - 2500 نسخه</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">کتاب <i>بسیار بسیار مهم</i> پرافرز که بالاخره ترجمه شد و گویا از ویراست آخر هم ترجمه شده است. کتاب سه بخش دارد. بخش اول فیلمنامه، بخش دوم کارگردانی و بخش سوم زیبایی شناسی فیلم. به شدت توصیه می شود. بخصوص برای کسانی که می خواهند فیلمساز شوند. نکته این که پیشنهاد می کنم اگر زبان‌تان خوب است اصل کتاب را از اینترنت بگیرید و بخوانید! در غیراین صورت امیدوارم قدرت حدس زدنتان خوب باشد. چون برای فهمیدن ترجمه کتاب یک کمی باید باهوش‌تر باشید...</div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /><b>بازيگري در سينما و تلويزيون: از صحنه تئاتر تا پرده سينما </b><br /><span style="font-size: x-small;">يان برنارد / محمد گذرآبادي <br />ناشر: هرمس <br />106 صفحه - وزيري (شوميز) - 35000 ريال - چاپ 1 - 2000&nbsp; <br /></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">در مورد هرمس و محمد گذرآبادی بالاتر نوشته ام. این کتاب هم به درد بازیگران می خورد و هم کارگردانان تا با کلیات بازیگری آشنا شوند.</div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><b>تصوير و ذهن: فيلم، فلسفه و علوم شناختي </b><br /><span style="font-size: x-small;">گريگوري كوري / محمد شهبا <br />ناشر: مهرنيوشا <br />472 صفحه - رقعي (شوميز) - 80000 ريال - چاپ 1 - 1500 نسخه&nbsp;&nbsp;</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">انتشار هر کتاب جدیدی با ترجمه دکتر شهبا خوشآیند است. به خصوص این کتاب. به فیلمنامه نویسان و کارگردانان توصیه می کنم حتما این کتاب خارق العاده را بخوانند. ناشر شاید چندان نام آشنا نباشد. اواسط سال که توی کتابفروشی کتاب شاهکار زیبایی شناسی و فلسفه رسانه را دیدم بلند گفتم تو تاحالا کجا بودی؟! حالا خوشحالم که ناشری را می شناسم که کم کار است، اما کتاب های خیلی خوبی منتشر می کند.</div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">* این فهرست به تدریج کامل تر خواهد شد. اگر اشتباهی در عناوین و مشخصات می بینید یا اگر کتابی از قلم افتاده است، بگویید تا اضافه کنم. تلاش می کنم تا کم کم تصویر روی جلد کتاب ها را هم اضافه کنم.</div><div style="text-align: justify;"></div><table border="0" bordercolor="#d8d8d8" cellpadding="3" cellspacing="0" class="InfoTable" dir="rtl" id="ctl01_ctl02_tblMain" style="margin-left: 0px; margin-right: 0px; text-align: left;"><tbody style="text-align: right;"><tr style="text-align: right;"><td colspan="2" style="text-align: right;"><br /></td></tr></tbody></table></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-4545218435324076259?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-69026086603281990732010-03-11T01:28:00.001+03:302010-03-11T01:30:31.406+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S5gU2FkWyiI/AAAAAAAAAFY/qDy_Eoed5vs/s1600-h/vlcsnap-2010-03-11-01h21m51s154.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S5gU2FkWyiI/AAAAAAAAAFY/qDy_Eoed5vs/s1600-h/vlcsnap-2010-03-11-01h21m51s154.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="225" src="http://1.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S5gU2FkWyiI/AAAAAAAAAFY/qDy_Eoed5vs/s400/vlcsnap-2010-03-11-01h21m51s154.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S5gU2FkWyiI/AAAAAAAAAFY/qDy_Eoed5vs/s1600-h/vlcsnap-2010-03-11-01h21m51s154.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></div><div dir="rtl" style="text-align: center;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">هنوز دور و برم آدم هایی را می شناسم که گرفتار جادوی سریال لاست نشده اند. روی صحبت این مطلب با آنها نیست. اما در عوض تعداد زیادی را می شناسم که هنوز پی گیرانه منتظرند که سه شنبه شود تا بتوانند قسمت جدید را با انواع و اقسام سرعت اینترنت دانلود کنند یا خلاصه چند روزی صبر کنند تا نسخه زیرنویس فارسی شده اش به دستشان برسد.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">گیجی و گرفتاری ای که این سریال در این چند سال دستمان داده حداقل برای من دوست داشتنی بوده است. بخصوص که حالا دارم فصل آخر را می بینم و برخلاف هربار که گره ای را می گشودند و گره ها می افکندند! این بار گره ها می گشایند و تک گرهی تازه می زنند که از این بابت خیالم راحت است که هرچه هست به زودی به پایان می رسد و بعدش چه چیزی جایش را برایم خواهد گرفت نمی دانم.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">پیشنهاد دوم من برای تعطیلات نوروز این سریال است. اگر قسمت هایی را عقب هستید زودتر به ما برسید که به محض تمام شدن سریال پایان ماجرا دهان به دهان خواهد گشت و هیجانش را از دست خواهد داد. اگر هم که پا به پای سریال می آیید که خوشا به سعادتتان.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">این فصل آخر خارق العاده است. همه چیز حداکثری است. داستان ها خارق العاده پیش می روند و ریتم کش نمی آید و چند دیالوگ خارق العاده و به یاد ماندنی دارد و بازی ها... رسما گرفتار بازی <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Michael_Emerson">مایکل امرسن</a> شده ام! اگر بن در فصل های پیش آدمی کوتاه قد&nbsp; و فرز و زرنگ بود و با آن عینک پنسی و چشم های ریز و نگاه بهت زده اش به دل می نشست، با این بن جدید چه کنیم؟ (نمی گویم چرا جدید که مزه ی داستان از بین نرود!) اما فقط نگاه کنید و ببینید که&nbsp; به تدریج و آهسته آهسته چطور در هر قسمت پوست می اندازد و تازه می شود این آدم! بازیگر است لعنتی. بازیگر.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-6902608660328199073?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-26448287604777822172010-03-09T23:32:00.003+03:302010-03-09T23:43:50.265+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S5ar6_tS-bI/AAAAAAAAAFQ/CKt6hg7pb-w/s1600-h/7ypkuqa65wzrv61013dj.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="268" src="http://2.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S5ar6_tS-bI/AAAAAAAAAFQ/CKt6hg7pb-w/s400/7ypkuqa65wzrv61013dj.jpg" width="400" /></a></div><br />می گویند ماهی قرمز مال سر سفره هفت سین نیست.&nbsp;</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">پشت چراغ قرمز توقف کرده ام و نگاهم به بساط ماهی های قرمز در کنار خیابان است. پسر بچه شاید به زور ده سال داشته باشد و ایستاده به انتظار مشتری. دارم با خودم فکر می کنم که جان ماهی های قرمز کوچک مهم تر است یا کمک به معاش بچه های کار که مرد میان سالی از زانتیای نقره ای اش پیاده می شود و در صندوق عقب را بالا می زند و کیسه ای را به بچه می دهد و دوباره سوار ماشینش می شود. کیسه زرد رنگ و تیره است. اما از همین فاصله می شود لااقل یک بسته بزرگ خمیر بازی و یک ماشین اسباب بازی را درون آن دید. از این اتفاق ها امسال زیاد دیده ام. رفته بودم بنزین بزنم که دیدم دختر بچه های دستفروش همه یکی یک عروسک بامزه دست دوز دارند. یک دستشان بسته ی آدامس یا ورق بازی یا کبریت بود و با دست دیگر عروسک را سفت به بغل گرفته بودند. باز فکر کردم که این بچه ها خمیربازی یا عروسک بیشتر احتیاج دارند یا یک دست لباس نو. هرچه بود، صورت کثیف بچه ها را خنده ای شیرین روشن کرده بود. کیف کردم.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br />می گویند سال که نو می شود باید دل ها را نو کرد.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">نگاه می کنم به سالی که گذشت و می بینم زیباترین سال عمرم را گذرانده ام. هرچند که امسال تلخی زیاد دیدیم و آن ها هم که تلخی ها را ندیده اند، لاید بدجوری دلشان کور است. اما زندگی شخصی من امسال به شکل غریبی دستخوش تغییراتی شد که تمام کسانی که مرا از نزدیک می شناسند، تصدیق می کنند.&nbsp;</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">حالا هم آخر سال است و دارم فکر می کنم کم کم وقتش رسیده که دلم را نو کنم. همیشه فکر می کردم که من به سادگی از کنار آدم های بد زندگی ام عبور کرده ام و پیش رفته ام. امشب که داشتم سالی که گذشت را دوره می کردم، فهمیدم که گاهی&nbsp; با عبور از کنار آدم ها پیشرفتی در کنار نبوده. من به جای این که پیش بروم، فرو رفته بودم. حالا می دانم که عید امسال، خاطره آدم هایی هست که زنده نخواهم کرد و شماره ی آدم هایی هست که نخواهم گرفت و چهره آدم هایی هست که نخواهم دید. شاید آن داستان را شنیده باشید که مادری به پسر دزدش گفت برایم کفنی بخر که حلال باشد. پسر رفت و با کفن برگشت و مادر پرسید که راستش را بگو: حلال است؟ پسر گفت چنان زدمش که حلال حلالش به آسمان رفت! بخشیدن زوری نیست.&nbsp;</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">و می گویند صبح اول فروردین بازار تجریش دیدنی است.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-2644828760477782217?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-15051554754374291252010-03-07T00:15:00.002+03:302010-03-07T00:24:19.118+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="color: #666666; font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><b>تعطیلات نوروز برای من ماهیتی دوگانه دارد. از یک طرف تهران چند روزی نفس می کشد و آدم وقتی پیدا می کند تا در شهر که حالا خلوت تر شده چرخی بزند. با دوستان و آشنایانی که به هر دلیلی مدتی است کمتر دیده، دیدار کند یا به این بهانه تلفنی بزند و تبریکی بگوید و احوالی بجوید. به کارهای شخصی عقب افتاده برسد و کارهای ناتمام را به سرانجامی برساند.</b></span></div><div dir="rtl" style="color: #666666; font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><b>از طرف دیگر اما این تعطیلات طولانی با خودش برایم بی حوصلگی و کرختی می آورد. سال پیش فرصت نشد که برای شب عید نقل و نبات به اندازه مورد نیازم تهیه کنم و همه ی تعطیلات ماندم توی خماری. منظورم البته از نقل و نبات، نه آجیل و میوه و شیرینی، بلکه فیلم و کتاب و مجله و موسیقی است.</b></span></div><div dir="rtl" style="color: #666666; font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><b>امسال اما دست به کار شده ام و از هر فرصتی استفاده می کنم تا به اندازه ی نیازم خواندنی و دیدنی و شنیدنی تدارک ببینم. تا شروع سال تازه، تعدادی از این نقل و نبات ها را در اینجا می نویسم. شاید کسی دید و خواند و تعطیلاتش را بهتر گذراند.</b></span></div><div dir="rtl" style="color: #666666; font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><b>البته همین اول کار دو نکته بگویم. اول که این انتخاب ها شخصی است و طبعا می تواند باب سلیقه دیگران باشد یا نباشد.</b></span></div><div dir="rtl" style="color: #666666; font-family: Times,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><b>دوم این که اگر برنامه تان دید و بازدیدهای طولانی است، یا فلاسک - زیرانداز - باربند - چمن در ذهن دارید و یا دراز کشیدن جلوی تلویزیون و تماشای برنامه های فوق جذاب این رسانه را هدف قرار داده اید، خودتان را زحمت ندهید و به جای خواندن این فهرست، حالتان را ببرید!</b></span></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S5K5n3oEw0I/AAAAAAAAAE4/pUnGyaBa5No/s1600-h/IMG_5315-2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://4.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S5K5n3oEw0I/AAAAAAAAAE4/pUnGyaBa5No/s400/IMG_5315-2.jpg" width="400" /></a>&nbsp;</div><div class="separator" dir="rtl" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">اگر احیانا هم سن و سال من یا حتا بزرگتر از من باشید، <b>دانستنیها</b> را به خاطر دارید. نشریه ای تمام رنگی و در قطعی بزرگتر از&nbsp; اغلب نشریاتی که امروزه می خوانیم که پر بود از عکس و مطالب علمی و جذاب و جدی و بعد آن آخرها صفحه هایی داشت پر از لطیفه و جملات قصار و کارتون. انتشار دانستنیها در دوره ای متوقف شد و بعد اگر اشتباه نکنم در دوران رونق نشریات در اواخر دهه 70 سه شماره از آن منتشر شد به سردبیری ابراهیم نبوی که خارق العاده بودند و بعد به دلیل این که می گفتند نشریه اجاره داده شده، درش را بستند و خدا لعنت کند آن کسی را که آن سه شماره من را برد و دیگر نیاورد!</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">به هرحال در حالی که موسسه همشهری دست از سورپرایز کردن ما برنمی دارد، این یکی هم دوباره سر و کله اش پیدا شده است. با بخش هایی جذاب و با کیفیت و قیمت مناسب.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">شماره دومش تازه امروز روی دکه ها آمده و در کنارش نسخه ای دیگر هم هست که ویژه نامه دیجیتال نام دارد و کلی اطلاعات خوب درباره دنیای دیجیتال (از گوشی موبایل تا اینترنت) پیدا می شود.&nbsp;</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">این شماره دانستنیها را دوست دارم و فکر می کنم به شدت به روز است. صفحه بندی شیکی دارد و ورق زدنش حسابی کیف می دهد. البته با این که هر دو نشریه را یک گروه صفحه بندی می کنند، اما به نظرم صفحه بندی ویژه نامه دیجیتال جذابیتی ندارد. اطلاعات به راحتی از زیر چشمتان در می روند و در موارد متعددی کیفیت عکس ها فوق العاده پایین است. نکته دیگر این که به طرز اشک آوری! یاد صفحه بندی شهروند می افتید.&nbsp;</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">دانستنیها با سه عکس خارق العاده آغاز می شود و بعد کلی مطلب جذاب و به روز دارد. نکته هیجان انگیز این که در صفحه های پایانی اش بخشی دارد با عنوان نوستالژی که روی جلد شماره ای از دانستنیهای قدیم را به همراه کاور استوری اش بازنشر می کند!<br /><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">هر نسخه این نشریه 900 تومان قیمت دارد که با توجه به مرغوبیت کاغذ و چاپ تمام رنگی واقعا ارزش خرید دارد. ویژه نامه دیجیتال هم همین طور. 900 تومان، با کیفیتی که نوشتم.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-1505155475437429125?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-47303032838266538532010-03-04T15:21:00.000+03:302010-03-04T15:21:22.475+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S4-eiNQQZiI/AAAAAAAAAEw/Y8P8uqXtxbc/s1600-h/IMG_5230.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S4-eiNQQZiI/AAAAAAAAAEw/Y8P8uqXtxbc/s320/IMG_5230.jpg" /></a> </div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">صبح چهارشنبه است و باید بروم آن سر شهر برای تدریس. برای من که ساکن غرب تهران هستم، رانندگی به سمت انتهای شرقی شهر دستکمی از یک مسافرت ندارد. صبح های چهارشنبه فلاسک چای را به همراه کمی نقل و نبات توی ماشین می گذارم و راه می افتم. اتوبان یادگار، اتوبان چمران، اتوبان مدرس، اتوبان صدر، اتوبان بابایی و اتوبان باقری را برای رسیدن به مقصد باید طی کنم. برای برگشتنم هم باید از باقری، همت، مدرس، چمران، نیایش و یادگار بگذرم تا به خانه برسم.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">اما با نزدیک شدن به روزهای پایانی سال، این عذاب الیم دردناک تر از گذشته شده است. هجوم آدم هایی که تازه یادشان افتاده سال تمام شده و هنوز کارهای ناتمامی دارند که باید سال تمام نشده انجامشان دهند، رسما خیابان ها و اتوبان ها را قفل کرده است. بزرگراه ها آرامگاه شده اند، خیابان ها درایو این سینما و پیاده روها بازار مکاره. تازه وقتی که می رسی جای پارکی وجود ندارد و باید توی کوچه پس کوچه ها و با روشی به سبک رانندگان حرفه ای Top Gear ماشین را در جایی که چشمی نیم متر کوچک تر از طول آن است پارک کنی!</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">بعد هم کلاس و شاگردانی که یک هفته لای کتاب را باز نکرده اند و حتما انتظار دارند بدون تلاش و با معجزه ای الهی و دعای خیر پدر و مادر رتبه تک رقمی کنکور را از آن خود کنند و...</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">کلاس که تمام می شود ازخیابان ها و کوچه ها می گذرم و چندباری گم می شوم تا بالاخره ماشین را پیدا می کنم. می نشینم و می گذارم Sade کمی برایم بخواند تا حال و هوایم عوض شود. بعد به دوستی زنگ می زنم تا قرار امشب را یادآوری کنم. اما خطم یک طرفه شده و آدمی که دکمه یک طرفه شدن خط را زده فکرش را نکرده که دو روز تعطیل پیش رو داریم و اصولا آدمیزاد اگر عقل نداشته باشد باید رحم داشته باشد و اگر رحم هم نداشته باشد، باید برود کاره ای شود!</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">در راه برگشت شش بار نزدیک است که تصادف کنم. ماشین های عقبی مرتب به پشت ماشین جلویی شان می زنند و هر سری چهار پنج ماشین به همین صورت پشت هم قطار می شوند. عادت فاصله گرفتن از ماشین جلویی - به رغم فحش و چراغ و بوق دایمی ماشین های پشت سرم - هر شش بار کمکم می کند تا تصادف نکنم. یاد فیلم درایور می افتم که چقدر تاکید می شد روی سرعت عملش در تعویض دنده و گرفتن کلاچ و ترمز. اما اینجا همه یک پا درایور هستند! در کسری از ثانیه باید دنده را معکوس کنی، کلاچ را بگیری و ترمز را فشار دهی و دکمه فلاشر را هم بزنی تا ماشین عقبی بفهمد که باید او هم همین کار را بکند و در عین حال خاکستر سیگارت را هم از پنجره دور بریزی و احیانا از آینه پشت سرت را نگاه کنی و محاسبه کنی که چقدر امکان له شدن صندق عقبت وجود دارد!</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">خلاصه می رسم خانه و سریع تلفن را برمی دارم تا به دوستم بگویم که قرار کذایی چه شد که می بینم تلفن به طور کلی از چرخ گردون حذف شده! نه بوق آزادی نه نویزی نه هامی... هیچ!</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">به امید این که یکی پیدا شود و با من تماسی بگیرد، می نشینم و تلویزیون را روشن می کنم. بازی ایران و تایلند را نشان می دهند. ویژگی این بازی در این است که ایران هیچ مهاجمی در اختیار ندارد و دروازه بان تایلند بهترین بازیکن میدان است و هیچ تیمی نمی تواند به ایران گل بزند. کم مانده که میمون های چوبی روی پیشخوان شومینه هم به زبان بیایند و این ها را تکرار کنند. از بس که «آقای علیفر همکار خوبمون در استادیوم آزادی» این موضوع را تکرار می کند! ویژگی دیگر در پخش مستقیم این بازی در این است که کارگردان تلویزیونی به فکر ماست و می خواهد خدای نکرده از شدت هیجان سکته نکنیم. به خاطر همین هم هر زمان که تیم ایران به سمت «تیم درجه سه تایلند» حمله می کند، تصویر را سوییچ می کند روی نیکمت و قطبی و کوه و آسمان و فلانی که دارد در نیمه زمین قدم می زند! این بازی پرهیجان در نهایت به نفع تیم ملی جمهوری اسلامی ایران با تک گل جواد نکونام «که بی خود این همه راه را تا ایران نیامده بود» به پایان می رسد و من بارها و بارها تلفن را چک می کنم و هربار دریغ از یک صدای ناچیز!</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">دارم فکر می کنم که بروم پشت بام و با دود به دوستان خبر بدهم که با من تماس بگیرند که بالاخره یکی به موبایل یک طرفه من زنگ می زند و ازش می خواهم تا با 17 تماس بگیرد و خرابی تلفن را اعلام کند. تا ساعت 12 شب خرابی تلفن مشغول بررسی است. این را گویا خانمی که صدایش در 17 ضبط شده برای دوستم تکرار می کند. وقتی که مطمئن می شوم که شهر خوابیده امپ را روشن می کنم و پس از ایجاد مقادیری صدای ناهنجار می روم سر وقت فیلم ها و...</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">یک بابایی وجود دارد به اسم دیدگاه. این آدم کارش زیرنویس فارسی گذاشتن برای فیلم هاست. البته دستش درد نکند اما دی وی دی هایش چندتا مشکل اساسی دارند:&nbsp;</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">1- فرمت دایو ایکس با فرمت دی وی دی فرق می کند. البته ایشان اعتقادی به این ماجرا ندارند و گویا تا به حال هم کسی پیدا نشده که فرق این دوتا را «پیش چشمشان بگذارد.»</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">2- یک زمانی یک کتابی منتشر شده درباره ی این که چگونه یک آدم بی سواد استاد کامپیوتر شده بود. عکس یک پیرمرد روستایی را هم روی جلد انداخته بودند. آقای دیدگاه و احیانا همکارانشان هم بی آنکه بویی از زبان انگلیسی برده باشند، ترجمه می کنند. </div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">3- نکته جالب توجه اینجاست که بنده خدا این قدر به زبان فارسی معتقد است که زیرنویس انگلیسی فیلم را به طور کلی پاک می کنند تا خدای نکرده بچه های مردم گمراه نشود.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">4- بی ناموسی کلامی پیش از محسن نامجو در زیرنویس فارسی فیلم های ایرانی وجود داشته. شک نکنید.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">5- بدبختی اینجاست که دی وی دی ها مثل تخم مرغ شانسی هستند. تا بازش نکنی نمی فهمی که دست گل چه بابایی را باید تماشا کنی.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">به هرحال یک فیلم برزیلی می بینم و مفرح می شوم از دیالوگ های استعاری آن! بعد می زنم شبکه سه و می بینم که گویا دوتا بازی حسابی را از دست داده ام. بعد می نشینم و کمی فکر می کنم که از کی تا حالا از ندیدن یک بازی فوتبال ناراحت می شوم! از بس که کاری ندارم و خسته ام!</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">تلفن که نباشد اینترنت هم خبری نیست. عضلاتم درد گرفته. احساس بی قرار می کنم. می روم سر یخچال و شامی سر هم می کنم تا حداقل شکمم در آن دنیا از دستم راضی باشد.&nbsp;</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">خلاصه تا طرف های شش صبح&nbsp; الهیات ترجمه خواندم. بعد خوابیدم.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">ساعت 9 صبح دوستم به من خبر می دهد که 17 اعلام کرده مشکل تلفنم برطرف شده. با این حال تا سه ساعت بعد تلفن همچنان مرده است. بالاخره 12 ظهر تلفنم درست می شود. پیش خودم این طور تصور می کنم که ساعت 12 ظهر آقا یا خانم محترم مخابرات ماگ قرمزش را که رویش نوشته نسکافه و تویش پر از ترک های رنگ چای است را برداشته و رفته سمت آبدارخانه تا برای خودش چای بریزد. قوری را که برداشته یادش افتاده که یک بدبختی درست 24 ساعت است که تلفن ندارد و به شکلی التماس گونه هر نیم ساعت یک بار تماس گرفته تا مشکل تلفنش حل شود. پس پیش خودش تکرار می کند که یادم باشه درستش کنم. بر می گردد سر میزش و دکمه را فشار می دهد و خلاص!</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">یعنی باور کنم که در این روزهای پایانی سال که آدم ها در آستانه ی نو شدن سال به هم تنه می زنند و به ماشین هم می کوبند و فالوده ی&nbsp; فحش و بوق به همدیگر حواله می دهند و تلفن همدیگر را جواب نمی دهند و دستمزد آدم هایی که صادقانه برایشان کار کرده اند را نمی دهند و ... کسی پیدا شده که بعد از 24 ساعت موقع چای ریختن یاد من افتاده و دکمه لعنتی را فشار داده؟&nbsp;</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">گاهی اوقات آدمیزاد اگر می خواهد یک روز دیگر را هم به هرجان کندی سر کند باید به خودش دروغ بگوید.&nbsp;</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">لعنت به روزگاری که دروغ مرهم است.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-4730303283826653853?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-38387667859082021442010-02-21T13:19:00.000+03:302010-02-21T13:19:36.969+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="text-align: right;">یک شرکت تازه کار (اما آینده‌دار!) در زمینه بازی‌های رایانه‌ای برای <b style="color: black;">art directing</b> یک بازی درست و حسابی نیاز به فردی با مشخصات زیر دارد:</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">- دانش کافی در زمینه رنگ، نور، طراحی، گرافیک و نقاشی</div><div dir="rtl" style="text-align: right;">- دانش کافی در زمینه بازی‌های رایانه‌ای</div><div dir="rtl" style="text-align: right;">- علاقه و تجربه بازی و فیلم در حد اشباع!</div><div dir="rtl" style="text-align: right;">- دانش کافی در زمینه انیمیشن و فیلم</div><div dir="rtl" style="text-align: right;">- دارای وقت کافی و حوصله</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">فراموش نشود که داشتن سابقه و نمونه‌ی کار یک اولویت مهم است.</div><div dir="rtl" style="text-align: right;">اگر به این شغل علاقه داشتید با من تماس بگیرید تا به شرکت وصل‌تان کنم: makanmehr<span style="color: #999999;">[at]</span>gmail<span style="color: #999999;">[dot]</span>com</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-3838766785908202144?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-61136330616252626732010-02-15T23:24:00.000+03:302010-02-15T23:24:07.037+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S3mlz4eM3LI/AAAAAAAAAEo/rh4oFg3mmHs/s1600-h/6a01053624b365970c010536bc39e2970b-500wi.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S3mlz4eM3LI/AAAAAAAAAEo/rh4oFg3mmHs/s320/6a01053624b365970c010536bc39e2970b-500wi.gif" /></a></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">برادر یا احیانا" خواهر محترم</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">من حاضرم ای میل و پسوردم رو بهتون بدم که هروقت خواستید تشریف بیارید و ای میل هام رو چک کنید.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">فقط محبت بفرمایید و این جی میل رو باز نگه دارید. ما با ای میل مان کار داریم به جان شما! توی این مملکت بعضی از آدم ها در دوران مدرن زندگی می کنند و احیانا هم&nbsp; چند سال است که دوره ی لیس و تمبر و پاکت نامه برایشان تمام شده است.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">البته اگر هدف هدایت ما به سمت ای میل ملی است که ملت شعور دارند و می دانند که کی ای میل ملی شان را راه بیاندازند.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">برای ثبت در تاریخ من تا زمانی که از امنیت این ای میل در برابر هک کردن مطمئن نشوم ای میل ملی نمی گیرم. شما هم زحمت بکشید و الساعه آن لوپ احمقانه جی میل را بردارید تا من حداقل بتونم ای میل مردم رو جواب بدم.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">جشن حقیقی زندگی من روزی است که بفهمید از بقیه بیشتر نمی فهمید و برای شعور بقیه آدم های این مملکت احترام&nbsp; قایل شوید.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">مخ - لس</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-6113633061625262673?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-84324918079373670492010-02-08T13:01:00.001+03:302010-02-08T13:03:12.167+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="text-align: justify;">پی‌گیرهای <i>ومستند</i> می‌دانند که حدود یک ماه پیش سرور سایت دچار مشکل شد که به توقفی ناخواسته انجامید. فکر کنم <a href="http://www.vamostanad.com/">آنچه که امروز در سایت گذاشته شد</a>، بهترین شرح ماوقع و تصمیم‌های بعدش باشد. البته در همان‌ زمان که سایت دچار مشکل شد <a href="http://makan-mehr.blogspot.com/2010/01/blog-post.html">چیزکی</a> در موردش نوشتم. به هرحال ایده‌ی جمعی این است که سایت اندکی متوقف شود و تا زمانی که اسم دوره‌ی آزمایشی دارد، بازنگری‌های اساسی در موردش صورت گیرد.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">این وسط من همچنان از گروه ... گله‌مندم که دوبار به دلیل سرویس دهی نامناسب، سایت را دچار مشکل کردند. یک بار که یک روز مانده! به رونمایی سایت در خانه سینما سایت به طور کلی از کار افتاد و بار دوم هم تقریبا یک ماه بعد، سرور جدیدی که گفته بودند امن و مطمئن و چه و چه است، سروری ایرانی از آب درآمد و بک آپ نهایی سایت هم مربوط به دو هفته قبل از آن بود! حال آنکه وقتی شرکتی دارد به تعدادی سایت محتوامحور ساپورت می‌دهد،‌ باید بک آپ ‌گیری های روزانه و منظمی داشته باشد. </div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">من قبلا دوبار تجربه سایت داشته‌ام، یکی مربوط به شرکت تبلیغاتی پرشیامدیا بود که تا اواسط کار با آنها بودم و انصافا هم سایت خوبی شد. البته اشکال اصلی‌اش استفاده زیاد از فلش بود که خوشبختانه چندوقت پیش دیدم برطرف شده است. دیگری هم سایت انتشارات ماکان بود که اواسط کار، تصمیم بر تعطیلی انتشارات گرفتم و سایت هم نیمه کاره از پهنه گیتی حذف شد.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">صرف نظر از این که در هیچ کدام از این دوسایت هیچ وقت به مشکل فنی نخورم و در عوض دایم از طرف شرکت‌ها ساپورت دریافت می‌کردم، به طرز عجیبی در ومستند به مشکلات عجیب و غریب برخورد کردم. ای میل‌هایی که جواب داده نمی‌شد و تلفن‌هایی که قطع می‌شد و در نهایت هم ای میلی با این مضمون که اینترنت شما ایراد دارد و ما کارمان درست است و...</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">یکی از دوستانم چندوقت پیش ای میلی به من زد و گفت که چرا از چنین جایی سرور گرفته‌ام. تخصص این شرکت روی یک&nbsp; CMS بود که به نظرم به کارمان می‌آمد. برای همین هم سرور را هم از این شرکت گرفتیم. وگرنه من نه با مروا مشکل داشتم و نه با ایران هاست و یقینا یکی از این دو با توجه به تجربه قبلی می‌توانستند به راحتی مشکل ما را حل کنند. </div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">به هرحال این تجربه ای بود که هرچند درس‌های فراوانی به من داد،‌ اما راستش به دلیل وظیفه‌ی مستقیم من در سایت، تبعات بد و منفی زیادی هم داشت و شاید در یکی از سخت‌ترین دوران زندگی‌ام، قوزبالاقوز شد. مشکلات شخصی از یک طرف و مشکلات پیش آمده به دلیل عدم مدیریت صحیح من در مورد سایت از سوی دیگر باعث شد تا روزهای خیلی سختی را تجربه کنم.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">به هرحال تا طراحی جدید و تغییر و تحولات تازه که فکر می‌کنم مدتی به طول بیانجامد،&nbsp; لااقل فرصت خوبی است برای من تا ترجمه‌های نصفه نیمه مربوط به سینمای مستند را به سرانجام برسانم و برای دوره تازه سایت آماده‌شان کنم.&nbsp;</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">آخرین چیزی که در سایت گذاشته شده، عکسی از شب به یادماندنی بزرگداشت محمد تهامی نژاد است و البته فایل کتابی که به همین مناسبت به همت ومستند، نشر ساقی و انجمن مستندسازان منتشر شد.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-8432491807937367049?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-33208237401326411892010-02-06T18:39:00.001+03:302010-02-06T21:12:46.411+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="text-align: justify;">برای یک مجموعه مستند با رویکرد اقتصادی به دنبال فردی به عنوان مجری با شرایط زیر هستم:</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">1- آقا و دارای تحصیلات کارشناسی ارشد یا دکترای اقتصاد یا کارآفرینی یا شبیه به آن</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">2- سن بین 35 تا 45 سال</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">3- بیان و ظاهر مناسب</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">4- ترجیحا دارای مقالات تالیفی یا ترجمه</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">5- امکان کار پیوسته به مدت حداقل 6 ماه&nbsp; با پروژه</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">6- امکان مسافرت به نقاط مختلف ایران با گروه</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">7- امکان کار در ساعات مختلف شبانه روز و روزهای تعطیل </div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">8- توانایی کار در شرایط سخت محیطی<br /><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">میزان دستمزد مناسب است، گروه شامل تعدادی آدم حسابی! کار از اوایل سال آینده کلید خواهد خورد.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">لطفا فقط در این رابطه و در صورت داشتن تمام مشخصات با من تماس بگیرید: makanmehr[at]gmail[dot]com</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-3320823740132641189?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-74664704765083781832010-02-05T02:24:00.003+03:302010-02-05T02:25:40.836+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">یک سال تمام خودم و اطرافیانم را دلداری دادم که فصل آخر لاست همه چیز مشخص می شود و همه گره ها باز می شوند و سفر چند ساله ی ما مخاطبان این سریال با آسودگی پایان می پذیرد.</div><div dir="rtl" style="text-align: justify;">حالا قسمت اول و دوم فصل آخر تمام شده و من در حیرتم از این چنته ی پر سازندگان این سریال و فارغ از سوتی بامزه ی پاسپورت ایرانی سعید جراح عراقی، دارم فکر می کنم چه عیشی نصیبمان شده در این چند سال و چه جشنی نصیبمان است در این چند ماه.<br /><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S2tPy2KIh3I/AAAAAAAAAEg/HcjJ3C0pT50/s1600-h/Untitled.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="250" src="http://1.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S2tPy2KIh3I/AAAAAAAAAEg/HcjJ3C0pT50/s400/Untitled.jpg" width="400" /></a></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-7466470476508378183?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-47199786892053944682010-02-01T17:36:00.000+03:302010-02-01T17:36:59.504+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" dir="rtl" style="clear: both; text-align: justify;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S2bYT5Cey6I/AAAAAAAAAEY/BZWvIkZGmus/s1600-h/4295967686_af6d77a1ab_o.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"></div><div class="separator" dir="rtl" style="clear: both; text-align: justify;">فکر کنم اغلب&nbsp; مستندسازان و مستنددوستان با نام <a href="http://www.imdb.com/name/nm0001554/bio">ارول موریس</a> آشنا باشند. یکی از بزرگترین مستندسازان زنده ی دنیا که هر فیلمش دریچه ای تازه به حقیقت می گشاید. فرم و محتوا در آثار او چنان به هم پیوسته و حرفه ای هستند که نتیجه هم فیلمی دیدنی و هم کلاس درسی مفید برای مستندسازان بوده است.</div><div class="separator" dir="rtl" style="clear: both; text-align: justify;">اما زمانی که در سال 1988 موریس مستند مشهور و فوق العاده تحسین شده اش «<a href="http://www.imdb.com/title/tt0096257/">خط باریک آبی</a>» را&nbsp; برای کمپانی میراماکس ساخت، اتفاقی افتاد که شاید این هم بتواند برای همه علاقمندان به فیلمسازی درس بزرگی باشد.</div><div class="separator" dir="rtl" style="clear: both; text-align: justify;"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Harvey_Weinstein">هاروی ونشتاین</a> که تهیه کننده آثار بزرگی مانند اغلب فیلم های تارانتینو، سه گانه ی ارباب حلقه ها و مستندهای مایکل مور است، نامه ی زیر را برای او نوشت:</div><div class="separator" dir="rtl" style="clear: both; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" dir="rtl" style="clear: both; text-align: justify;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S2bYT5Cey6I/AAAAAAAAAEY/BZWvIkZGmus/s1600-h/4295967686_af6d77a1ab_o.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S2bYT5Cey6I/AAAAAAAAAEY/BZWvIkZGmus/s400/4295967686_af6d77a1ab_o.jpg" width="248" /></a></div><div class="separator" dir="rtl" style="clear: both; text-align: justify;">&nbsp; </div><div class="separator" dir="rtl" style="clear: both; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;">ارول عزیز:</div><div class="separator" dir="rtl" style="clear: both; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;">مصاحبه ات را با ان پی آر شنیدم و حوصله ام از دستت سر رفت. حتا اگر زندگی ام به دیدن «خط باریک آبی» بستگی داشته باشد، نمی توانی مجبورم کنی که آن را ببینم.&nbsp;</div><div class="separator" dir="rtl" style="clear: both; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;">وقتش رسیده که مجری شوی و رسانه را درک کنی.</div><div class="separator" dir="rtl" style="clear: both; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;">بگذار تمرین کنیم:<br /><br />س: این فیلم در چه رابطه ای بود؟</div><div class="separator" dir="rtl" style="clear: both; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;">ج: فیلمی معمایی که بی عدالتی را تعقیب می کند. از «کابوس در خیابان الم» ترسناک تر است. به سفری به «توالایت زون» شبیه است. مردم آن را با «در کمال خونسردی» طنز مقایسه کرده اند.<br /></div><div class="separator" dir="rtl" style="clear: both; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;">کوتاه صحبت کن و دنبال قانون سازی ها نرو. درباره فیلم مثل یک فیلم حرف بزن و تاثیری که آن از نقط دید احساسی بر مخاطبان خواهد گذاشت.</div><div class="separator" dir="rtl" style="clear: both; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;">اگر به ملال انگیزی ات ادامه دهی، بازیگری را در نیویورک استخدام خواهم کرد تا تظاهر کند که ارول موریس است. اگر موردی برایش سراغ داری، ممنونت خواهم شد.</div><div class="separator" dir="rtl" style="clear: both; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;">[حرف هایت را] کوتاه نگه دار و به بازاریابی [فیلمت] ادامه بده، چون این تنها چیزی است که به درد تو، شغلت و فیلمت می خورد.</div><div class="separator" dir="rtl" style="clear: both; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"> به خاطر نقدهای مثبت تبریک می گویم. بگذار مطمئن شویم که فیلم هم موفق است.</div><div class="separator" dir="rtl" style="clear: both; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" dir="rtl" style="clear: both; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;"></div><div class="separator" dir="rtl" style="clear: both; font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace; text-align: justify;">با بهترین آرزوها</div><div class="separator" dir="rtl" style="clear: both; text-align: justify;"><span style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;">هاروی ونشتاین</span><br style="font-family: &quot;Courier New&quot;,Courier,monospace;" /><br /></div><div class="separator" dir="rtl" style="clear: both; text-align: justify;"><span style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;">گاهی فیلمسازها بلد نیستند در مورد فیلمشان با مردم عادی حرف بزنند.</span> یادشان می رود که فیلمشان برای مخاطب عام درنهایت یک فیلم است. حتا ارول موریس بزرگ هم یک زمانی همین طور فکر می کرده.</div><div class="separator" dir="rtl" style="clear: both; text-align: justify;">بد نیست کمی درباره فیلممان ساده تر حرف بزنیم. فکر می کنم که این امر در جامعه ما برای قشر بزرگتری صادق باشد. حتا برای گروهی از منتقدان و مدیران و تهیه کنندگان هم باید حرف ها را ساده کرد. فکر می کنم توصیه ی آقای ونشتاین را باید جدی گرفت.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-4719978689205394468?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-42457760633295929842010-02-01T11:36:00.000+03:302010-02-01T11:36:38.310+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="text-align: right;">این آگهی امروز در روزنامه همشهری منتشر شده بود:<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S2aLOJ4izZI/AAAAAAAAAEQ/pIqLcnQO82Q/s1600-h/thumb_36812220.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S2aLOJ4izZI/AAAAAAAAAEQ/pIqLcnQO82Q/s400/thumb_36812220.jpg" width="400" /></a></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">&nbsp; </div><div dir="rtl" style="text-align: right;">بد نیست که نگاهی به جامعه مان بیاندازیم و بعد فکر کنیم که چه شده یک شرکت خارجی در ایران،&nbsp; لیسانسه ی فنی این مملکت را برای رانندگی مینی بوس قبول دارد؟</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">آنها باید شرم کنند یا ما؟</div><div dir="rtl" style="text-align: right;">یا شاید هر دویمان.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-4245776063329592984?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-37519657239505154862010-01-24T15:14:00.001+03:302010-01-24T15:14:59.752+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-small;"></span></b><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S1wyZbj_68I/AAAAAAAAAEI/EebLNtfA1b0/s1600-h/interview_800.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="302" src="http://3.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S1wyZbj_68I/AAAAAAAAAEI/EebLNtfA1b0/s400/interview_800.jpg" width="400" /></a><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /><b>یافتن سوژه های مناسب مصاحبه </b><br /><br />اولین بخش روند مصاحبه، یافتن شخص مناسبی است که بشود با او صحبت کرد. وقتی به دیگران تلفن می زنم، آنها اشخاص دیگری را که درباره موضوع اطلاعات بیشتری دارند به من معرفی می کنند. فکر خوبی است که از دیگران بخواهید اگر کسی را می شناسند که صحبت کردن با او به درد می خورد، به شما معرفی اش کنند. گاهی مجبور هستید نوعی «مهندسی اجتماعی» انجام دهید تا بتوانید از نردبام بالا بروید و به آدم اصلی برسید. در مستند Did We Go? من با دوربین بزرگ تلویزیونی ام (Sony DSR 300) به بارهای محدوده مراکز فضایی ناسا رفتم و بعد معاشرت از مردم پرسیدم که آیا کسی را می شناسند که در پروژه ی سفر به ماه کار کرده باشد؟... یکی مرا سراغ دیگری فرستاد و بعدی و بعدی و... تا زمانی که خلاصه سر از خانه مدیر اسبق سیستم های اطلاعاتی در مرکز فضایی کنتاکی درآوردم. معلوم شد طرف یک سابقا" نازی بوده که برای هیتلر و مملکتش موشک می ساخته است. این اکتشاف، کل سوژه مستند مرا عوض کرد.<br /><br /><b>فیلمبرداری مصاحبه<br /></b> <br />اولین کاری که انجام می دهم، پیدا کردن پس زمینه ای برای فیلم گرفتن از آدمی است که قرار است جلوی دوربین قرار بگیرد. هیچ وقت از سوژه تان چسبیده به دیوار فیلم نگیرید. بگذارید حداقل یکی دو متر از دیوار فاصله بگیرد. این کار از افتادن سایه شخص روی دیوار جلوگیری می کند. پس زمینه باید به چیزی که مصاحبه شونده دارد عنوان می کند، کمک کند. مثلا" اگر طرف پزشک است، پشت سرش کتاب بگذارید... یا با راننده مسابقات اتومبیلرانی توی گاراژش مصاحبه کنید. یک همچین چیزهایی. یک سوم تصویر را به مصاحبه شونده اختصاص دهید و دو سوم را به پس زمینه اش. زاویه دوربین باید دقیقا" در همان زاویه ی چشمان مصاحبه شونده باشد. مصاحبه کننده باید سوالات خود را درست از پشت لنز دوربین و در همان زاویه بپرسد، یعنی همان کاری که MTV نمی کند!<br /><br /><b>نورپردازی مصاحبه</b><br /><br />نورپردازی مصاحبه می تواند از یک ست کامل نورپردازی تا پروژکتور روی دوربین را شامل شود. گاهی اوقات نورپردازی طبیعی در نزدیکی پنجره کافی است. مطمئن باشید که منبع نوری از پشت سرشما بتابد (از کسی جلوی یک پنجره پرنور فیلم نگیرید) و همچنین مواظب بازتاب ها روی شیشه های پنجره باشید. بعضی از فیلمبردارها، با خودشان پرده حمام های طرحدار یا ساده ای سر صحنه می آورند و جلوی منبع نوری طبیعی (همان پنجره) قرار می دهند و نورپردازی های قشنگی انجام می دهند. اگر دارید از منبع نوری خود دوربین تان استفاده می کنید، یادتان باشد که کمی آن را سافت کنید. ابزار مورد علاقه من در این زمینه دستمال کاغذی است! اول یک لای آن را استفاده می کنم. بعد اگر دیگر هنوز خیلی پرنور بود، دستمال کاغذی را دولا می کنم و جلوی پروژکتور قرار می دهم. <br /><br />کیت نوری بهترین چیز برای مصاحبه های مهم نشستنی است. من از سه نقطه نوری استفاده می کنم. نور اصلی، نور پشتی و نور پرشونده (که علاوه بر سفیدی باید از نور اصلی بیشتر باشد). همچین فضای پس زمینه را نورپردازی می کنم تا شخص را از پس زمینه جدا کند. استفاده از دیمر برای نور پشتی خیلی مهم تر است، چون می شود به سرعت سطح خروجی را کنترل کرد. نور پرشونده را باید به شکلی به کار برد که تمام سایه های صورت مصاحبه شونده را حذف کند. اگر نور داخلی و بیرونی صحنه شما با هم ترکیب شده است، استفاده از فیلتر آبی را جلوی منبع نوری پیشنهاد می کنم. اگر در اتاق سفیدی هستید و نورپردازی تان باعث شده همه چیز تخت و فاقد درام به نظر برسد، از یک طلق مشکی (شبیه فویل آلمینیومی) استفاده کنید. آن را دور منبع نوری بپیچید، انگار که دارید شکلک درست می کنید. با این کار نور را روی سوژه متمرکز کرده اید و در نتیجه سوژه برجسته تر و دراماتیزه تر به نظر می رسد. وقتی در شبکه E! فیلمبردار بودم، مجبور بودیم تمام مصاحبه هایمان را با همین تکنیک شکلک انجام دهیم!<br /><br /><b>تکنیک های صوتی مصاحبه</b><br /><br />در مصاحبه های مهم از میکروفون های یقه ای استفاده کنید. خودم از مدل های بی سیم استفاده می کنم تا به جای اینکه مصاحبه شونده یک جا بنشیند، بتواند حرکت کند و حرف بزند. اما اگر پول خریدن چنین میکروفون هایی را ندارید، می توانید زمانی که شخص در حال راه رفتن و حرف زدن است، کسی را مسوول نگه داشتن سیم میکروفون کنید. خودم دوست دارم با مصاحبه شونده در فضایی آزاد و درحالی که قدم می زنیم، کار کنم. <br /><br /><b>نکاتی درباره پیدا کردن سوالات برای مصاحبه و سبک های گفت وگو</b><br /><br />همیشه سعی می کنم موضوعات مصاحبه هایم را بسط دهم... سعی کنید اول موضوعات اصلی ای را که می خواهید با مصاحبه شونده در میان بگذارید، بیابید. پایان سوال باید باز باشد و خود سوال بتواند بازخورد مناسبی از مصاحبه شونده بگیرد. هیچ وقت سوالی نپرسید که بشود با بله یا خیر جواب داد. سعی کنید از عبارت "می شود توضیح دهید که..."، "به من بگویید که..." و "احساستان درباره ی..." استفاده کنید. برای مثال" "می شود توضیح دهید که بین مصالح ساختمان سازی امروز و گذشته چه تفاوت هایی وجود دارد؟"<br /><br />مادامی که در جریان مصاحبه هستید هیچ وقت در دام سوالاتی که قبل از مصاحبه نوشته اید، نیفتید. من همیشه سوالاتم را بر اساس پاسخ های مصاحبه شونده سامان می دهم. راحت ترین شکلش این است که چند کلمه آخر حرف های مصاحبه شونده را به شکل سوالی بازگو کنید. مثلا: "من ماهی گیری در رودخانه را دوست دارم". "ماهی گیری در رودخانه را دوست دارید؟" این تکنیک بازخورد به مصاحبه شونده این اطمینان را می دهد که شما گفت و گو را هدایت نمی کنید... که مصاحبه شونده می تواند روش و عکس العمل خود را بروز دهد. هرگز به میان پاسخ کسی نپرید... همیشه صبر کنید تا مصاحبه شونده حرفش را تمام کند یا بازخوردش را نشان دهد. همچنین باید شنونده خوبی باشید و سعی کنید که سوالاتتان را با ایده های جدید و سوژه هایی که در میانه مصاحبه رو می شوند، ادامه دهید. همیشه در پایان مصاحبه بپرسید که "آیا سوالی هست که من جا انداخته باشم یا چیزی هست که ناگفته گذاشته باشید؟" این آخرین سوال اغلب اطلاعات جدید و قابل توجهی را در اختیارتان می گذارد.<br /><br /><b>رضایتنامه</b><br /><br />خیلی وقت ها مهم است که از هر کسی که با او مصاحبه می کنید، رضایتنامه بگیرید. گاهی اوقات به رضایتنامه نیازی نیست. مثلا" گروه های خبری تقریبا" هیچوقت به رضایتنامه احتیاجی ندارند و اگر در محلی عمومی از کسی فیلم می گیرید هم به این کار نیازی نیست. البته اگر به طرف توهین نکرده باشید... نگرفتن رضایتنامه گاهی وقت ها هم بدک نیست. مثلا" یک بار داشتم درباره یک راننده که در سان فرانسیسکو شغلش بکسل کردن ماشین ها بود فیلم می ساختم... در هنگام فیلمبرداری در خیابانی عمومی ناگهان به خودش و شاگردش حمله شد و من از تمام صحنه ها فیلم گرفتم. بعدا" آن بخش را به برنامه های تلویزیونی مختلف فروختم و هیچ کدامشان هم از من رضایتنامه نخواستند.<br /><br />مصاحبه ها شکل جذابی را از روند داستانگویی در مستندها فراهم می کنند. همیشه به فکر پس زمینه فیلمتان باشید، حواستان به نورپردازی باشد و سوالاتتان را از پاسخ مصاحبه شوندگان بسازید.<br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><b><span style="font-size: x-small;">نوشته ی آرون ری نن<br />ترجمه ی ماکان مهرپویا</span></b><br /><br /><span style="font-size: x-small;">آرون ری نن، مستندساز، برنده جوایز متعدد از جمله Golden Cine Eagle award.<br />مستند ?Did We Go او در چند جشنواره معتبر برنده جایزه شده و در سال 2000 به موزه هنرهای مدرن شهر نیویورک راه یافته است. <br /></span> <br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-3751965723950515486?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-54513382862308594952010-01-22T00:50:00.000+03:302010-01-22T00:50:04.189+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S1jEQ44V3WI/AAAAAAAAAEA/RXjUFYuOHGs/s1600-h/Forbidden_fruitweb.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/S1jEQ44V3WI/AAAAAAAAAEA/RXjUFYuOHGs/s400/Forbidden_fruitweb.jpg" /></a><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> این ترم به تعدادی دانشجوی ترم اولی، اصول ارتباط جمعی درس می‌دادم. تلاشم این بود که مفاهیم را ساده کنم و خیلی زود به مفهوم رسانه برسم تا هم خیلی درگیر حفظیات نشوند و هم کار یاد بگیرند. تمام تلاشم را کردم تا با دادن تکالیف جهت‌دار و نمایش فیلم و کار عملی سر کلاس، کمی آگاهی‌شان را بالا ببرم. بخشی از نمره پایان ترم را هم پژوهشی پیرامون یک رسانه بخصوص تعریف کردم، تا کمی فکر کنند و ایده‌هایشان را بنویسند. بارها تاکید کردم که ایده‌های خودتان را بنویسید. فعلا" این اهمیت دارد که بنویسید،‌ نه این‌که چه چیزی بنویسید.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br />حالا تکالیف‌شان جلوی چشم من است و نمی‌توانم چیزهایی را که می‌بینم باور کنم! کپی‌ - پیست‌های فوق‌العاده ناشیانه از مقالات فوق‌العاده معروف حوزه رسانه! دقیقا" نیمی از دانشجویان تقلب کرده‌اند. نیمی از این آدم‌ها نمی‌توانند بنویسند. نیمی از این‌ها قرار است هنرمندان این جامعه باشند، اما از نوشتن چند صفحه پیرامون یک فیلم، یک برنامه تلویزیونی، یک روزنامه یا... عاجزند! حتا یکی آمده و مقاله مشهور دکتر خجسته در نشریه رسانه را عینا" کپی کرده است. پیش خودش هم فکر نکرده این آدمی که دارد در محیط دانشگاهی، رسانه درس می‌دهد، حتما" 4 تا کتاب در این حوزه خوانده که گذاشته‌اند بیاید و درس بدهد! از این بدتر،‌ فکر نکرده‌اند که چیزی به اسم گوگل وجود خارجی دارد که به سادگی می‌شود کلمات را جست و جو کرد و به منبع اصلی رسید!<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">نمی‌دانم چه کار کنم. ای میلی دستجمعی برایشان نوشتم و دوباره مهلت دادم تا تکلیف جدیدی را برایم بفرستند. اما بعد یاد کلاس‌های طولانی افتادم و خستگی 8 ساعت حرف زدن در روز جمعه و... بعد فکر کردم ولش کن! بگذار من که تمام تلاشم را کردم تا بدجنسی‌های اساتیدم را به خاطر بیاورم و از آنها پرهیز کنم، حالا ادای آنها را دربیاورم. بگذار همین ترم اول بفهمند که بخصوص در کار ما مشت متقلب خیلی زود باز می‌شود. و بعد یادم می‌ماند که از ترم دیگر کتابی بگذارم جلویم و از رویش روخوانی کنم تا جزوه بردارند و برایم فرقی میان آنها و صندلی نباشد و امتحانی پرآب چشم ازشان بگیرم و...<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">در نهایت ای میل را نفرستادم. چون حق من این نبود.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">و راستش هرچند که تکالیف خوبی هم در میان کارها بود، اما در نهایت خستگی به تنم ماند. گفتم که، حق من این نبود.<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-5451338286230859495?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-43265962713282599982010-01-13T22:09:00.000+03:302010-01-13T22:09:45.543+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;">اصولا آدم "کول"ی هستم. یعنی مسایل سخت و پیچیده را تا جایی که به مستقیما به آبرویم مربوط نباشد، را با آرامش دنبال می کنم. اما اگر ماجرا جوری باشد که دوستی‌ای را خدشه‌دار کند، یا برای شخص دیگری که گناهی ندارد باعث آزار شود، حسابی اذیت می‌شوم و تمام تلاشم را می‌کنم تا قضیه هرچه زودتر تمام شود و از خجالت طرفم هم برمی‌آیم.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;">اما در مورد بخصوصی که این‌بار برایم اتفاق افتاده اصلا همچنین حسی ندارم!<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;">سایت <a href="http://www.vamostanad.com/">ومستند</a> را با هزار خون دل راه انداخته‌ایم. چهار ماه تمام است که هر هفته جلسه می‌گذاریم و انرژی صرف می‌کنیم. می‌خواهیم ومستند صدایی باشد برای مستندسازان ایران و داریم تا حد امکاناتمان تلاش می‌کنیم. هر روز از همکاران می‌شنویم که چقدر محتوا تولید می‌کنیم و چقدر می‌توانیم برای این صنف کارآیی داشته باشیم.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;">در این میان، از آنجایی که وظیفه راه‌اندازی سایت از لحاظ فنی و هنری تا حد زیادی بر دوش من بوده، شاید بیشتر از بقیه دوستان با ساختار ساخت (و نه محتوا) سر و کار داشته‌ام. شب‌های پیش از رونمایی سایت عملا نخوابیدم و بعد هم روزانه حداقل چهار&nbsp; ساعت از وقتم را صرف سایت می‌کنم. اعم از رفع اشکلات سایت و درج مطالب رسیده و چه و چه.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;">اما به خاطر اعتماد به سرویس‌دهنده هاست، تا به حال دوبار سایت به اغما رفته و دوبار من هم خون به جگر شده‌ام. یعنی اصلا تا مرز سکته پیش رفته‌ام. اینجا من مهم نیستم.&nbsp; مستندسازانی خارق‌العاده و هنرمند، دارند زحمت می‌کشند و مطلب می‌نویسند و ترجمه می‌کنند و بعد یک سرویس دهی فوق‌العاده بی‌حساب و ضعیف تا به حال حداقل دوبار باعث زحمت شده‌ است. عادت ندارم اسم آدم‌های بد را بنویسیم. اما ارجاعشان می‌دهم به ای‌میلی ملتمسانه که درست در شب رونمایی سایت ازشان خواستم که تا این حد با آبروی من بازی‌ نکنند و حرکت خودجوش ضربه پذیرترین صنف سینمایی مملکت را اینقدر به زحمت نیاندازند.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;">جوابشان پرمدعا بود: ما اشکالات را برطرف کرده ایم و اینترنت شما ایراد دارد!<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;">بعد گفتند که سرور ایراد داشته و به سروری "امن"، "بهینه" و "عالی" منتقل شدیم.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;">این سرور شاهکار از دیشب به حالت اغما رفت و حالا که برگشته تمام مطالب بعد از 10 دی را در خودش ندارد.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;">یعنی این آدم‌ها حدود دو هفته است که یک بک آپ از سرور نگرفته‌اند! حالا هم همچنان ادعا می‌کنند که درست می‌شود. عزیزان من، هالو گیر آورده‌اید؟!<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;">این همه پرادعایی و بی‌سوادی و بي مسوولیتی از کجا می‌آید؟<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;">چرا باید با انرژی، آبرو و وقت هنرمندان این مملکت به این سادگی بازی شود؟<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;">چرا باید این آدم‌ها اینقدر مسایل را بی ‌اهمیت بشمارند که این چنین پیچیدگی ایجاد شود؟<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;">حالا برای چند روز باید بنشینیم و تمام مطالب این روزها را دوباره به سایت بفرستیم.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;">باید بنشینیم و تمام روند طراحی سایت را دو هفته پیش دوباره طی کنیم.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;">مهم‌تر از همه باید سرور جدیدی راه اندازی کنیم تا بیش از این از یک سوراخ گزیده نشویم.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;">اما من اتفاقا برای این آدم‌ها چندتریلی تراول چک آرزو می‌کنم تا بلکه دست از سر این کار بی‌شرفانه بردارند و با پولشان حال کنند و خلق الله را بیش از این آسیب نرسانند.<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-4326596271328259998?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-68446535587917367242009-12-31T10:24:00.001+03:302009-12-31T10:26:37.979+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/SzxKQ2kg5fI/AAAAAAAAAD4/XinbmjmrkPg/s1600-h/transformers-opener-0707.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/SzxKQ2kg5fI/AAAAAAAAAD4/XinbmjmrkPg/s400/transformers-opener-0707.jpg" /></a><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">چند سال پیش کارگردانی بخش های جلوه های ویژه فیلمی کمدی رمانتیک خانوادگی بدنه! را بر عهده داشتم. هرچند که این کار هم مثل بقیه کارهای دیگری که در آن دوره انجام دادم به اسم شخص دیگری تمام شد و پولش هم رفت سر سفره خودش و خانواده اش.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">به هرحال، یک بار که مشغول نور دادن به پرده کروماکی بودیم، دخترک مشهور بازیگر آمد جلو و پرسید که این پرده ی آبی رنگ چه کاری انجام می دهد؟ تا آمدم تشریحی کوتاه از کار برای آن دخترک 8-9 ساله داشته باشم، کارگردان محترم آمد جلو و گفت ببین ... جون اینا این پرده رو می گذارن پشت سر تو، بعد فیلم رو می برن تو کامپیوتر «یه دکمه» می زنن، پشت سرت یه فیلم دیگه میاد!<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">حقیقتش این است که این عنصر «یه دکمه» در دکان هیچ عطاری پیدا نمی شود. کار جلوه های ویژه کاری زمان بر است. باید جنس پرده، فاصله سوژه، نوع لنز و شکل نورپردازی درست باشد. بعد شیوه انتقال راش ها به سیستم و انجام کامپوزیت و طراحی فضای پس زمینه و تنظیم نور و سایه ها و هزار کوفت و زهرمار دیگر داریم که وقت می برد. فشار دادن «یه دکمه» برای آقای کارگردان چند ماهی زمان برد و فکر کنم که بالاخره فهمید! در هالیوودش هم بروید، فشار دادن «یه دکمه» کاری زمان بر است. چون تیمی حرفه ای تر از ما دارند و کار را با دقت زیادتر و البته دانش و امکانات بیشتر انجام می دهند.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">خلاصه فردا روز اگر فیلمی پرحادثه دیدید که همان روز گرفته شده و گفتند جلوه های ویژه در آن به کار رفته، باور نکنید. «یه دکمه» ی جادویی&nbsp; مربوطه! هنوز اختراع نشده است. بد نیست به جای خیالات عجیب و غریب، لحظه ای هم به این فکر کنید که شاید فیلمی که می بینید واقعی باشد!<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-6844653558791736724?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-68529586796279209612009-12-23T10:30:00.000+03:302009-12-23T10:30:04.169+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;">راستش اگر بخواهیم روزها را بشماریم، به حساب ریاضی چندان زمان طولانی ای صرفش نشد، اما حقیقتش این است که برایمان خیلی طولانی گذشت.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;">رسیدن به فضایی مناسب برای خانواده مستندسازان ایران یک طرف، برنامه نویسی و طراحی و معماری سایت یک طرف دیگر. خلاصه سخت گذشت. هرچند که نتیجه اش دلگرممان کرد. داستان ها و حاشیه ها باشد برای زمانی دیگر - دور - اما:<br /><br /></div><div class="separator" style="clear: both; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: center;"><a href="http://img4.tinypic.info/files/tpdchnksjdaex8eve21c.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="248" src="http://img4.tinypic.info/files/tpdchnksjdaex8eve21c.jpg" width="400" /></a><br /></div><div class="separator" style="clear: both; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: center;"><span style="color: red;">و</span>مستند<br /></div><div class="separator" style="clear: both; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: center;"><b><a href="http://www.vamostanad.com/">www.<span style="color: red;">va</span>mostanad.com</a><br /></b><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-6852958679627920961?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-75312941991178124972009-12-15T01:06:00.001+03:302009-12-15T01:06:56.341+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" dir="rtl" style="clear: both; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" dir="rtl" style="clear: both; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: center;"><a href="http://www.vamostanad.com/images/62.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://www.vamostanad.com/images/62.jpg" /></a><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">مراسم بزرگداشت محمد تهامی نژاد و رونمایی از وبسایت "ومستند" به همت اعضای این وبسایت وانجمن مستند سازان بیست و پنجم آذرماه در خانه سینما برگزارمی‌شود.<br /><br />سایت "ومستند" که توسط ما، هفت نفر از مستندسازان با هدف ایجاد فضای بحث ونظر درباره سینمای مستند اداره می‌شود، چند روزی است که فعالیت آزمایشی خود را آغازکرده است. ما اعضای این وبسایت در جهت برنامه‌های دیگری که درارتباط با این سایت خواهیم داشت چون برگزاری نشست‌های تخصصی، برپایی کارگاه، نمایش فیلم وغیره، به مناسبت رونمایی ازسایت تصمیم به برگزاری مراسم بزرگداشتی برای یکی از پیشکسوتان سینمای مستند گرفتیم.<br /><br />این پیشنهاد توسط انجمن مستندسازان ایران با استقبال مواجه شد وآنها مشارکت دراین مراسم را پذیرفتند و روز بیست وپنجم آذر، روزملی پژوهش که به شکل شگفت انگیزی با سالروزتولد محمد تهامی نژاد که بی‌شک شاخص ترین پژوهشگرعرصه مستند است مقارن شده بود برای این مراسم در نظرگرفته شد.<br /><br />برای این مراسم برنامه‌ها‌یی تدارک دیده شده است که ازجمله می توان به انتشاریک کتابچه، حاوی 18 مقاله درباره تهامی‌نژاد که&nbsp; مقالات آن توسط افرادی چون دکترناصرفکوهی، حمید نفیسی، سعید محصصی، همایون امامی، زاون قوکاسیان، احمد میراحسان وشادمهر راستین نگاشته شده، اشاره کرد که قراراست در این مراسم به مهمانان اعطا شود. لازم به ذکر است این کتابچه به همت "ومستند" و نشرساقی که در زمینه کتب مستند فعالیت های قابل توجهی داشته، آماده شده است و این انتشارات درحاشیه این مراسم کتابهای منتشره خود در زمینه سینما را عرضه خواهد کرد.<br /><br />همچنین نمایش فیلم مستند"سرپناه" که سال 1361 توسط تهامی نژاد برای تلویزیون ساخته شده وبه معضلات مهاجرت وتهیه مسکن درآن مقطع زمانی می پردازد به همراه فیلم گزارشی که توسط "ومستند" درباره وی ساخته شده به نمایش درخواهد آمد.<br /><br />از دیگربرنامه ها می توان به برگزاری نشست توسط رخشان بنی اعتماد، ابراهیم مختاری، فرهاد ورهرام، محمدرضا اصلانی و پیروزکلانتری، چند تن ازمستند سازان هم‌دوره تهامی نژاد اشاره کرد و در بخش دیگر چهار مستند ساز از چهار نسل به اجمال و به نمایندگی از نسل خود درباره وی صحبت خواهند کرد. اعطای لوح تقدیر توسط خانه سینما و"ومستند" پایان بخش این مراسم خواهد بود.<br /><br />این بزرگداشت روز بیست وپنجم آذرساعت پنج تا هشت ونیم عصر در ساختمان شماره یک خانه سینما واقع در خیابان بهار جنوبی- کوچه سمنان – پلاک 23 برگزارخواهد شد و حضور در این مراسم برای عموم علاقمندان آزاد است.<br /><br />گفتنی است محمد تهامی نژاد از مهمترین فعالان عرصه مستند ایران در بیست وپنجم آذر1321 در تهران به دنیا آمد. وی فارغ‌التحصیل رشتۀ سینما از دانشکدۀ هنرهای دراماتیک است و درطول حیات حرفه‌ای خود به امورمختلفی چون روزنامه‌نگاری، فیلمسازی، پژوهش، تالیف، ترجمه، تدریس و حتی بازیگری نیز پرداخته است. وی مولف مقالات و کتب فراوانی است که می‌توان به&nbsp; کتاب‌های" سینمای رؤیا پرداز ایران"، "سینمای مستند ایران عرصۀ تفاوت ها" و" فیلمنامه تاریخ سینمای ایران" اشاره کرد. وی همچنین فیلم‌های مستند "ازهامون تاهورالعظیم" ،"سرپناه"، "سینمای ایران، مشروطیت تا سپنتا" و "دی ماه پنجاه و نه دربوشهر" را در کارنامه خود دارد.<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-7531294199117812497?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-43130433441194701572009-12-13T22:10:00.002+03:302009-12-13T22:11:30.325+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">این روزها اینقدر کار سرم ریخته، اینقدر کار سرم ریخته، اینقدر کار سرم ریخته که حد و حدود ندارد.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">آدم عاقل با دو دست هم این همه هندوانه برنمی دارد. آدم عاقل می داند که حتا اگر زورش را هم داشته باشی که 25 تا هندوانه را&nbsp; بلند کنی، تا به مقصد برسی 23 تایش روی زمین افتاده و شکسته و واویلا!<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">این یک ماه اخیر درس عبرتی برایم شد تا بدانم که اگر زورم هم زیاد باشد،‌ اما تعادل به طور کلی مقوله‌ی دیگری است. تعادلت را که در کار از دست بدهی،‌ هم کارت زمین می خورد، هم خودت، هم ارتباطاتت و هم دوستی‌هایت. چه بسا خیلی‌های دیگر را هم زمین بزنی.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">من به طور کلی مخلص همه هستم و اگر این هفته‌ی کذایی را زنده و سالم به پایان ببرم، از زیر دین همه درمیایم. قول می‌دهم.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-4313043344119470157?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-47851760130329545982009-11-26T23:20:00.000+03:302009-11-26T23:20:03.812+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/Sw7bjGkxzDI/AAAAAAAAADs/dhbGqnLoYs8/s1600/DSCF3101--.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/Sw7bjGkxzDI/AAAAAAAAADs/dhbGqnLoYs8/s320/DSCF3101--.jpg" /></a><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;">این روزها به طرز حیرت آوری سرم شلوغ است. چند روز آینده باید سایت را راه اندازی کنیم و حسابی درگیر طراحی آن هستم. به زودی می گویم کدام سایت!<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;">همان روز تاسیس سایت ما باید جشن بزرگداشت استادی را هم برگزار کنیم. به زودی می گویم که چه کسی و این «ما» یعنی چه کسانی!<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;">همین روزها به شدت درگیر ساخت دو تیزر هستم که قرار بود جمع و جور و کم هزینه باشند، اما فعلا" که کار خیلی بزرگ شده و خدا رحم کند. تمام که شود یک مطلب اختصاصی در موردش خواهم نوشت. فکر می کنم برای دوستانی که آگهی می سازند، نکات آموزشی خوبی داشته باشد. <br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;">باز دارم با دوستان دیگری پروژه ی بامزه ای کار می کنم که خیلی برایم شادی بخش و همان که گفتم بامزه است! در موردش خواهم نوشت.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;">دارم روی چند پروژه ی عجیب و غریب هم کار می کنم که اگر جور شود، می شود مجموعه ای از&nbsp; کارها دلی که سال ها آرزو داشتم وقت و سرمایه اش را پیدا کنم تا با خیال راحت سروقتشان بروم. امیدوارم که بشود، بزودی.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;">خلاصه سرم خیلی شلوغ شده این روزها. اگر به نامه هایتان دیر یا کوتاه پاسخ می دهم، ببخشید!<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-4785176013032954598?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-63596408613615648602009-11-15T19:04:00.000+03:302009-11-15T19:04:51.696+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: center;"><a href="http://www.divasthesite.com/images/Norma_Shearer/With_Others/Fred_Astaire_Ginger_Rogers.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="270" src="http://www.divasthesite.com/images/Norma_Shearer/With_Others/Fred_Astaire_Ginger_Rogers.jpg" width="400" /></a> <br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">سال ها پیش، در دهه 30، زمانی که مردم ایالات متحده آمریکا با مشکلات اقتصادی مواجه بودند، سینما یکی از پناهگاه های ایمن برای فرار از سختی های زمانه بود. شاید <i><a href="http://www.google.com/url?q=http://www.imdb.com/title/tt0089853/&amp;ei=1RwAS6-RGM2D4QbWxLz4Cw&amp;sa=X&amp;oi=spellmeleon_result&amp;resnum=1&amp;ct=result&amp;ved=0CAcQhgIwAA&amp;usg=AFQjCNFlnvgzr-Lz1mosjTrooIKRLHHK9g">رز ارغوانی قاهره</a>&nbsp; </i>(وودی آلن) یکی از بهترین فیلم هایی باشد که شرایط آن دوران خاص را به تصویر کشیده است. این ماجرا چند سال بعد دوباره و این بار در وسعتی جهانی اتفاق افتاد. یعنی پس از جنگ جهانی دوم. مردم، خسته از جنگی که تاثیر خود را در اقصی نقاط دنیا پراکنده بود، به سالن های سینما می رفتند تا شاید درد و رنج های جنگ و دوران پس از آن را برای مدتی به فراموشی بسپارند. حتا چند وقت پیش در خبرها خواندم که امسال نیز به دلیل بحران اقتصادی جهانی، تعداد افرادی که به سینما رفته بودند، بسیار بیشتر از سال پیش بوده است. مسلما" این آدم ها به سینما نمی رفتند تا فیلم هایی متفکرانه تماشا کنند. چیزی که سینماروندگان را جذب می کرد، دنیایی فانتزی، شیک و خیال انگیز بود که درست مقابل آن چیزی بود که در زندگی واقعی شان اتفاق می افتاد.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">موزیکال ها و ملودرام های رمانتیک بهترین اتفاقی بودند که می توانستند در سینمای آن روزها بیفتند. آدم هایی شیک با زندگی هایی پر زرق و برق و اشرافی که فارغ از تمام دردهای زندگی آواز می خواندند و می رقصیدند و هر شب به کوکتل پارتی می رفتند. هنوز خاطره ی رمانس های موزیکال <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Ginger_Rogers">جینجر راجرز</a> و<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Fred_Astaire"> فرد آستر</a> در صفحات تاریخ سینما می درخشد.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">در سینمای قبل از انقلاب ایران هم می شد چنین چیزهایی را به شکل دیگر تماشا کرد. آدم هایی فقیر که به واسطه اقبال یا درستکاری شان، با شخصی آشنا می شدند که زندگی شان را از این رو به آن رو می کرد و این وسط رقص بود و کافه و میری و ظهوری که دایم تکه پرانی کنند و دنیای زیبایی را خارج از آنچه که در زندگی مردم جاری بود، به آن ها هدیه دهند. استاد تهامی نژاد چه زیبا این سینما را «رویاپرداز» نامیده است.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">به هرحال هر وقت یاس اجتماعی بر مردم غالب می شود، سینما یکی از شیوه های درمانی روح برای مردم خسته و مایوس است.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">این روزها سینمای هنری یا روشنفکرانه یا جدی تر ایرانی به محاق رفته است. کسی حوصله دیدن فیلم های جدی را ندارد. روی پرده سینما فیلم هایی کوچک،‌ کم هزینه و سرشار از لودگی و اشرافی گری نقش بسته و اگر فیلم جدی ای بتواند از سد جریان مرموز اکران بگذرد، باید چنان پرستاره و دهان پرکن باشد تا بتواند مخاطب را به سوی خود بکشاند. کسی حوصله فکر کردن ندارد این روزها. انگار فیلمساز باید از یک سال قبل پیشگویی کند که مخاطب در سال آينده چه حال و روزی خواهد داشت تا زمانی که نوبت اکران فیلمش رسید، بتواند جوابگوی نیاز مخاطبان خود باشد.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">جریان مرموزی که نمی گذارد فیلم های خوب و جدی اکران شوند و یا اکران آن ها را محدود می کند، یک سوی قضیه است و مخاطبی که پیگیرانه به تماشای فیلم هایی می نشیند که بازیگران ثابت تلویزیونی را در لوده ترین شکل خود نمایش می دهد، یک چیز دیگر. اگر امروز تقوایی <i>ناخدا خورشید</i> دیگری بسازد، یا بیضایی <i>شاید وقتی دیگر</i> را تکرار کند یا حتا رخشان بنی اعتماد <i>روسری آبی</i> تازه ای بسازد، شاید مخاطبان زیادی را جلب کنند، اما بی تردید در مواجهه با آثار کم اهمیت، لوده و سرسری ای که کمدی نامیده می شوند، رقابت دشواری خواهند داشت.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">اما همان طور که قبلا" اشاره کردم، مساله این است که این ماجرا سال های سال است که در سینمای جهان و ایران وجود دارد. شرایط اجتماعی امروز ایران ایجاب می کند تا آثاری کم اهمیت برای مخاطبی ساخته شود که حوصله حرف های جدی ندارد؛ که خود در شرایطی فوق العاده جدی گیر افتاده و دست و پا می زند. مخاطب امروز فیلم های ایرانی، دلش می خواهد کمی بخندد. می خواهد عشق های بسامان ببیند. دلش می خواهد زندگی های شیک و بی غم تماشا کند. دوست دارد آدم های فقیری را ببیند که دست روزگار چمدانی پرپول، دختری زیبا رو، اتومبیلی شیک و خانه های دوبلکس با حیاطی بزرگ برایشان مهیا می کند.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">هنرمند جدی، این روزها را به سختی به سر خواهد کرد. ببینید در هفته چند هنرمند و نویسنده را داریم از دست می دهیم. داشتم فکر می کردم شاید این آخرین بهایی است که در این روزها یک هنرمند می تواند بپردازد. مهدی سحابی می میرد تا نامش این طرف و آن طرف گفته شود و مایی که با خواندن ترجمه هایش بزرگ شدیم، از او یادی کنیم و نسل بعد ما یا حتا هم نسلان ما که جا مانده بودند، شاید به سراغ کتاب هایش بروند و پروست و استاندل و فلوبر را از دریچه او بشناسند. عباس شباویز بمیرد تا نام قیصر و سینمای متفاوت ایران یک بار دیگر زنده شود و مخاطبان یادی از آدم هایی کنند این روزها جایشان در سینمای ایران خالی است. جمشید لایق از میان مان برود تا چند هنرمند تاتر جلوی تالار وحدت جمع شوند و زیر تابوتش را&nbsp; بگیرند تا شاید اندک مخاطب احتمالی تاتر، یادشان بماند که یک سری به تاتر شهر بزنند.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">ترسناک است فکرم. اما به نظرم در این روزها آخرین چیزی که برای هنرمند جدی باقی مانده، این است که بمیرد.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">گفتم که این دوران دوران گذار است. بارها پیش آمده و بارها گذشته است. قیمتش اندک قدردانی و شاید کنجکاوی کوتاه مدتی است که مخاطب احتمالی به خرج خواهد داد.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">اما سوال اینجاست که آیا مرگ هنرمند، در تسریع این دوران گذار تاثیری خواهد گذاشت؟ آیا بهایی که پرداخت می کنند - جانشان - آمدن روزهای بهتر را جلو خواهد انداخت؟ و این که آیا درمانی برای این جامعه خموده وجود دارد؟ به گمانم روزهای سختی پیش رو داریم. <br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-6359640861361564860?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-53164966310097998342009-11-07T16:28:00.001+03:302009-11-07T16:29:20.634+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://blog.mandybudan.com/wp-content/uploads/2009/09/kaleidoscopeWIP9.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://blog.mandybudan.com/wp-content/uploads/2009/09/kaleidoscopeWIP9.jpg" width="320" /></a><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;">این پست کاملا" شخصی است.<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">فکر کنم آخرین روزهای سال 86 بود که سلسله بیماری های من آغاز شد. هر روز یک جایم درد می گرفت. تن قوی من که شاید روی فرم نباشد، اما به واسطه درست غذاخوردن همیشه سرحال و بدون مریضی بود،‌ ناگهان سرشار از بیماری های جورواجور شد. یک روز بیهوش می شدم. یک روز کارم به دستگاه های عجیب وغریبی می کشید که قرار بود به متخصص قلبم بفهماند چرا ضربان قلبم زیر چهل تا در دقیقه شده است. یک روز دیگر دستگاه گوارشم نیاز به دارودرمانی قوی پیدا می کرد. بعد نوبت بیماری های پوستی رسید. سردردهای شدیدم را هیچ مسکنی تسکین نمی داد. کارهایم را رها کردم. روزهای طولانی در خانه نشستم. اگر سفارش فیلمی گرفتم از غم نان بود. تدریس را رها کردم. پایان نامه کارشناسی ارشدم را برای مدتی طولانی فراموش کردم. نوشتن های جدی کارش را به وبلاگ نویسی های سطحی داد. <br />بعد فهمیدم که مشکلم را نه در جسمم که در روانم باید جست و جو کنم. پس از یک دوره کوتاه اما سخت بیماری، به امید دور شدن از فضای پرتنش اطرافم، از ایران رفتم. اما آن فضا هم برایم چاره ساز نبود. برگشتم. و بعد فضای ایران التهابی تاریخی را تجربه کرد. در نتیجه اتفاقات آن روزها، تا مدت ها از کار خبری نبود. اما من گنجی را با خودم به خانه آورده بودم. کتاب لینچ، همانی که بخش هایی اش را در وبلاگ با شما به اشتراک گذاشته ام. برایم خیلی جالب بود که کتابی از لینچ بخوانم. قصدم حتا ترجمه هم نبود. اما کلمات ساده و بی تکلف لینچ چنان بر من تاثیر گذاشت که ناگهان خودم را در دنیای دیگری دیدم. دنیایی که می توانستم سختی ها را تحمل کنم، بدی ها را ببخشم و امیدواری را در جهنمی ترین روزهای زندگی ام حفظ کنم. همان روزها بود که فهمیدم امید به نازکی یک تار مو است. اگر تعادلت را حفظ نکنی، هول شوی یا به آن دل ببندی، سقوط می کنی. امید باید جزیی از وجودت شود. پس ارتباطات تحلیل رفته ام را بازیافتم. دوستانی جدید پیدا کردم که بودن با آنها امیدم را دوچندان کرد. تمام چیزها و کسانی را که برایم دردسر فکری ایجاد کرده بودند،‌ از زندگی ام حذف کردم. کتاب خواندنم را چند برابر کردم. برای دیدن هر فیلمی زمان خاص خودش را در نظر گرفتم. از همه ی اتفاقات دور و برم تاثیر گرفتم. اما آن را کنترل کردم. و بعد در روزی بارانی، آرزویی دور را در کنار خود دیدم. زیبایی از آن روز مرا احاطه کرد. این روزها چهره ام دایم خندان است. دوباره می توانم بنویسم. حالا می فهمم در پاهایی که مرا از اول تا نیمه کوچه ای سربالا همراهی نمی کردند، اشکالی نبود. ایراد در روحی خسته بود که ناامیدی مثل غده ای سرطانی در تمام جزییاتش ریشه دوانده بود و داشت ذره ذره مرا از پا می انداخت.&nbsp;</span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">نمی دانم باید قدردان روزگار باشم، یا زیبایی ای که در آن روز بارانی یافتم و یا حتا آقای لینچ که نوشته های به ظاهر ساده اش مرا در سخت ترین روزهای زندگی یاری کرد. <br /></span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">تدریس را دوباره شروع کرده ام. دانشگاهی کوچک است احاطه شده در اندک باغ های بازمانده در تهران. به سفارش چند تهیه کننده چیزهایی نوشته ام. در روزهای آینده چند آگهی تلویزیونی و بعد مجموعه ای مستند را شروع خواهم کرد. تنم می لرزد از برگشتن به پشت دوربینی که برای مدتی از آن دور بوده ام. کتاب جدیدی را برای ترجمه دست گرفته ام. با دوستانی داریم کاری می کنیم بزرگ که به زودی جداگانه درموردش خواهم نوشت. و بعد در میان همه ی این ها، زیبایی آن روز بارانی با من است. با خودم عهد بستم تا لحظه ای که زنده باشم قدر همه ی چیزهای خوب را بدانم و نیز بدانم که همه چیزهای بد می گذرند. هرچند که اثرشان در اعماق وجود ته نشین شوند. که: <br /></span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">ای برادر تو همه اندیشه ای / مابقی خود استخوان و ریشه ای<br /></span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-5316496631009799834?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-30800470883247381772009-11-01T00:33:00.000+03:302009-11-01T00:33:40.987+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-size: large;"></span><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">مدتی است که فصل جدید سریال های پرمخاطب در جهان آغاز شده و به یمن شبکه جهانی اینترنت، ما این ور آب نشینان هم می توانیم به فاصله چند ساعت از اولین پخش هر قسمت سریال، آنها را دنبال کنیم.</span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">در ادامه تعدادی از سریال هایی که دنبال می کنم را خیلی کوتاه معرفی خواهم کرد:</span><br /></div><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://www.tvovermind.com/wp-content/gallery/greys6/greys-anatomy-season-6-01.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="298" src="http://www.tvovermind.com/wp-content/gallery/greys6/greys-anatomy-season-6-01.jpg" width="400" /></a></span></div><div class="separator" style="clear: both; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> <a href="http://abc.go.com/shows/greys-anatomy">Grey's anatomy</a>:<br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">آناتومی گری در فصل قبلی خود چندان موفق نبود. اگر سریال را دنبال کرده باشید، داستان پر اشک و آه ایزی استیونس و سرطان مغز و... را دیده اید. این سریال برخلاف فصل های پیشنش امسال در مراسم سالانه<a href="http://www.emmys.tv/"> امی</a> چندان موفق نبود و بر خلاف دوره های قبل جایزه ای هم نبرد. اما فصل جدید، فوق العاده است. هیچ گاه داستان ها به این قدرتمندی نبوده اند. همیشه به دوستانم گفته ام که اگر می خواهیم برای سریال بنویسیم باید فیلمنامه های آناتومی گری را بارها و بارها بخوانیم و از آنها بیاموزیم. راستش تا همین چند وقت پیش که در کتابفروشی معظم <a href="http://www.kinokuniya.com/">کینوکونیا</a> <a href="http://www.amazon.com/Greys-Anatomy-Station-Overheard-Emerald/dp/1401308821/ref=sr_1_2?ie=UTF8&amp;s=books&amp;qid=1257021831&amp;sr=1-2">منتخب فیلمنامه های این سریال</a> را ندیده بودم، فکر می کردم این کشفی شخصی است. اما حقیقت این است که فیلمنامه این سریال به عنوان منبع درسی منتشر شده است.</span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">فصل جدید آناتومی گری، سرشار از ایده های ناب است. توجه تازه شبکه های تلویزیونی ایالات متحده به تیتراژ و کاربرد مینیمالیستی آن، به زیبایی در این سریال به چشم می خورد. به طوری که تیتراژ هر قسمت که از 5 ثانیه تجاوز نمی کند، کاملا به داستان پیوند خورده است.&nbsp;</span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">بازی های این فصل به شدت انرژیک تر از قبل هستند و ایده های کارگردانی و فیلمنامه نویسی خارق العاده به نظر می رسند. لااقل تا قسمت هفتم که اینطور بوده است.</span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://scifiwire.com/assets_c/2009/06/Flash_Forward_cast-thumb-550x351-19390.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="255" src="http://scifiwire.com/assets_c/2009/06/Flash_Forward_cast-thumb-550x351-19390.jpg" width="400" /></a><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"></span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><a href="http://abc.go.com/shows/flash-forward">Flash Forward</a>:</span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">سریال خوش آب و رنگ و تازه ی شبکه ABC که با توجه به اتمام زودهنگام سریال Lost دارد هر کاری می کند تا مخاطبان خود را نگه دارد، تا اینجای کار چیز خوبی از آب درآمده است. حضور بعضی از بازیگران لاست (پنه لوپه، چارلی و...) و همچنین بازیگران دیگری مثل جوزف فاینس (شکسپیر عاشق) و شهره آغداشلو نشان دهنده این است که تهیه کنندگان دارند تلاش می کنند تا مخاطبان را به سریال جذب کنند.&nbsp;</span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">فلش فوروارد مانند لاست فضایی ماجراجویانه، اکشن، تخیلی و معماگونه دارد. تمام انسان های کره ی زمین برای مدت کوتاهی بیهوش شده اند و درآن مدت شش ماه آینده ی خود را در خواب دیده اند. مامور پلیسی سعی می کند تا برای این راز، راه حلی بیابد.</span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">نکته جالب این سریال تمرکز بر عرفان و تفکرات ادیان و فرقه های مختلف است.همیشه پیش خودم فکر می کردم که چرا همیشه در فیلم ها، تمام رازها در&nbsp; کتاب مقدس نهفته است. یا اینکه چرا از نظر فیلمنامه نویسان غربی هیچ چیز رازآمیزتر از انجمن های سری مسیحی، آیین قبالای یهودی، دیوارنوشته های مصری و حکاکی های آزتکی وجود ندارد. زمانی که یکی از کاراکترهای مرموز فیلم در پاسخ به پلیس داستان به زبان فارسی گفت:‌ «پسر کوچکی با شمع وارد می شود.» و پلیس ما فهمید چه می گوید و به انگلیسی سلیس ترجمه اش کرد و خبر داد که این بخشی از داستان صوفیان ایران است و کل آن قسمت بر اساس همین داستان پیش رفت، اندکی امیدوار شدم که شاید از این پس عرفان صوفیان ایرانی که بسیار رازآلود و پرابهام است، در فیلم های هالیوودی وارد شوند. به طور کلی تمایل این سریال در عنوان کردن مباحث عرفانی و فلسفی گوشه گوشه ی دنیا جذاب و دیدنی است. اما گمان نکنید که با سریالی عرفانی طرف هستید. ریتم تند سریال، صحنه های اکشن فوق العاده (به ویژه در آغاز قسمت اول) و بازی های خوب، شاید تا مدتی جای لاست را برایتان نگیرد، اما مسلما سرگرمتان خواهد کرد.</span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://thetvaddict.com/wp-content/uploads/2008/05/fringe.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://thetvaddict.com/wp-content/uploads/2008/05/fringe.jpg" width="268" /></a><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">&nbsp;<a href="http://fox.com/fringe">Fringe</a>:</span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">شبکه فاکس همان کاری را با فرینج کرد که ABC با فلش فوروارد. فاکس هم می خواست تا قبل از اتمام سریال Prison Break سریال جذاب تازه ای را برای مخاطبان خود نمایش دهد. به همین خاطر به سراغ جی.جی. آبرامز - تهیه کننده لاست - رفتند و در نتیجه سریال فرینج ساخته شد که حالا در اواسط فصل دوم آن هستیم. فرینج داستانی پلیسی دارد. اما لایه ی زیرینی هم دارد که به تئوری های روی کاغذ علوم پایه و پزشکی می پردازد. و در نهایت هسته ای رازآمیز دارد که هنوز شکافته نشده اما به نظر می رسد که به شدت فلسفی است. می بینید چه می کنند؟ سریالی می سازند که لایه لایه است. هر آدمی می تواند آنقدر که می داند در آن غوطه ور شود. همین امشب در رستورانی نشسته بودم تا خیر سرم شام بخوردم. چشمم به معجونی باز شد به نام دلنوازان که باعث شد تا نظرم عوض شود و غذایم را به جای اینکه سرمیز بخورم، در جعبه تحویل بگیرم و در تاریکی شب توی ماشین خدمتش برسم!‌ قصدم این نیست که بگویم مخاطب این سریال ها شعور ندارند. بلکه به نظرم آن سازمانی که قرار است کارش فرهنگ سازی و آموزش باشد، فکر می کند که سطح دانش عمومی موی سر بچه است و خودش شامپو جانسون! باید همیشه PH آن را خنثا نگه داشت!</span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">بگذریم.</span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: center;"><a href="http://lh6.ggpht.com/_AkrZ09GYiws/SbMELsJMy0I/AAAAAAAAHwE/KdNSLAffEtE/s1600/dollhouse104.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://lh6.ggpht.com/_AkrZ09GYiws/SbMELsJMy0I/AAAAAAAAHwE/KdNSLAffEtE/s400/dollhouse104.jpg" /></a><span style="font-size: large;">&nbsp;</span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><a href="http://www.fox.com/dollhouse/">Dollhouse</a>:</span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">دال هاوس یا همان خانه عروسک ایده ی فوق العاده ای دارد. شرکتی با تعدادی زن و مرد قرارداد پنج ساله می بندد، مغزشان را بک آپ می گیرد و بعد فرمت می کند و سپس بنابه نظر مشتری آن را برنامه نویسی کرده، برای مدت زمان معینی اجاره می دهد و این وسط پول کلانی به جیب می زند. مغز یکی از دختران این شرکت، به مرور آسیب می بیند و می تواند چیزهایی از تمام کاراکترهایی که تا به حال داشته به خاطر بیاورد. از زن خانه دار تا رقاصه بار تا جاسوسی آشنا به فنون رزمی. نمونه این داستان را قبلا در سریال جذاب <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Alias_%28TV_series%29">Alias</a> دیده بودیم. اما دال هاوس با وجود داشتن ایده ای خوب، به دلیل انتخاب بازیگران بد، فیلمنامه نویسی به شدت ضعیف و بی سر و ته و کارگردانی معمولی، نتوانسته مخاطبان خود را راضی نگه دارد. خبر می رسد که قرار است سریال پس از اتمام فصل دوم (که الان درمیانه آن هستیم)‌ لغو شود.</span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://pacejmiller.files.wordpress.com/2009/07/heroes.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="255" src="http://pacejmiller.files.wordpress.com/2009/07/heroes.jpg" width="400" /></a><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"> <a href="http://nbc.com/heroes">Heroes</a>:</span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">اغلب سریال بین های حرفه ای، Heroes را دیده اند. تعدادی آدم غیرمعمولی با قدرت هایی منحصر بفرد و جنگ های درونی و بیرونی. چیزی شبیه Xmen. مشکل هیروز آنجا است که باید در همان فصل اول تمام می شد. این همه کاراکتر مسلما برای فیلمنامه نویسان مشکل ساز بوده اند. فصل سوم فاجعه ای تمام عیار بود. اما فصل چهارم با وجود سوژه ای جذاب تر از قبل همچنان از مشکلات پیشین خود رنج می برد و تا بخواهد آنها را ترمیم کند، مدت زیادتری لازم است. تازگی ها هیروز و دال هاوس را فقط دور تند نگاه می کنم که ببینم آخرش می خواهند چه جوری این گند بزرگی را که زده اند جمع کنند. باور کنید اگر بتوانند، خودش یک کلاس درس بزرگ است. همه ی اینها به کنار. تدوین این سریال حکایتی است بی نظیر. در طنزهای 90 شبی تلویزیون خودمان،‌ راکوردها را بهتر نگه می دارند تا این سریال! تا دلتان بخواهد سوتی های منشی صحنه و کارگردان و تدوینگر را می توانید بشمارید. این هم نوعی سرگرمی است البته!</span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://screenrant.com/wp-content/uploads/dexter-season-4-header.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="277" src="http://screenrant.com/wp-content/uploads/dexter-season-4-header.jpg" width="400" /></a><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"></span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><a href="http://sho.com/dexter">Dexter</a>:</span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"> و اما سریال محبوب من: دکستر، متخصص خون شناسی پلیس میامی که خود آدمکشی قهار است. هر سه فصل قبلی دکستر و همچنین فصل چهارم که تازگی ها پخش می شود، سرشار از ایده های ناب، دیالوگ های خلاقانه، کارگردانی عالی و بازی های فوق العاد هستند. به خصوص خود دکستر با بازی مایکل سی. هال که فکر کنم یکی از بهترین بازیگران تلویزیونی است که در این سال ها دیده ام.</span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">دیدن دکستر ذهنی آماده، گوشی آشنا با اسلنگ های آمریکایی و دلی کم رحم طلب می کند! دکستر شاید در نگاه اول سریالی پلیسی و پر از قتل های فجیع باشد، اما باز هم در لایه های زیرین آن، انسان شناسی، جامعه شناسی،‌ روان شناسی، و اخلاق قابل مطالعه ی جدی هستند.<br /></span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">و اما یک نکته. برخلاف سینما که به نظرم می تواند&nbsp; پیام اخلاقی نداشته باشد و یا سطحی ترین اندیشه را در واضح ترین لایه به مخاطبش نشان دهد و اتفاقا سرگرم کننده هم باشد، سریال های تلویزیونی باید برآمده از بطن جامعه و کاملا ژورنالیستی باشند. به فرندز نگاه کنید. یک کمدی موقعیت با چند کاراکتر ثابت و شوخی هایی جذاب و فضاهایی محدود و افکت های خنده پیاپی بعد هر شوخی. اما نکته در پس این قضایاست. فرندز در زمان خود به موضوعات روز جامعه آمریکایی می پرداخت. درست مثل سیمپسونز یا فمیلی گای یا آفیس. در سریال فرینج جنگ عراق لایه ای پنهان است که اندیشه های مورد توجه شبکه فاکس (جمهوری خواه) به خورد مخاطب داده می شود. برعکس فلش فوروارد و لاست کاملا دموکرات هستند. اقلیت های قومی، رنگین پوستان، کنایه های سیاسی، آموزش فلسفه سیاسی در بستر داستان را در لاست نگاه کنید. یا بحث های لیبرالیستی ای که در سریال ‍True Blood در پس سریالی خون آشامی به مخاطب داده می شوند. بعد برگردید و همین سریال های ایرانی را نگاه کنید. چندتایشان خوبند؟ چندتایشان از پیام مندرس و کلیشه ای آدم های پولدار عوضی و آدم های فقیر دین دار جلوتر رفته اند؟ تا کی قرار است جمشید و هوشنگ قاچاقچی باشند و علی آقا دانشجوی حقوق، پسر خوب مامان دنبال دختر محجوب فلان حاجی خوش نام؟ شاید دارم غلو می کنم. اما سریال به شدت پرت و بی مایه و ضعیف «پروانه ها می نویسند» ساخته محمد نوری زاد، اتفاقا" این کارکرد مورد نظرم را به درستی به کار گرفته است.</span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">این روزها دایم از بومی سازی علوم انسانی صحبت می شود. علم ارتباطات را چه می خواهیم بکنیم؟ کدام دانشمند ایرانی یا اسلامی درباره رسانه و پیام مطلب نوشته است؟ و در ضمن...<br /></span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">و من آمدم درباره چند سریال بنویسم، دوباره رفتم روی منبر و ذکر مصیبت خواندم! باقی باشد برای بعد. اما حالا که به پراکنده نویسی افتاده ام این را هم اضافه کنم از آنجایی که مجموعه «<a href="http://makan-mehr.blogspot.com/search/label/%D9%84%DB%8C%D9%86%DA%86%20%DA%86%D9%86%DB%8C%D9%86%20%D9%85%DB%8C%20%DA%AF%D9%88%DB%8C%D8%AF">لینچ چنین می گوید</a>» را به ناشر سپرده ام، از این پس دیگر در وبلاگ منتشرشان نخواهم کرد. اما در عوض بخش تازه ای با عنوان «رسانه همان پیام است» را به زودی در همینجا منتشر خواهم کرد. می دانم که لینچ ها خواننده هایی پیدا کرده بودند. امیدوارم که کتاب به زودی منتشر شود و در دسترش علاقمندان قرار گیرد. و همچنین امیدوارم که بخش جدید را هم دوست داشته باشید.<br /></span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-3080047088324738177?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-15792416807010068992009-10-28T01:01:00.000+03:302009-10-28T01:01:48.140+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>عصباني ترين سگ دنيا </b></span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/SudmF9Z6fxI/AAAAAAAAADc/09dTQf4Wk48/s1600-h/lynch_david_1990_angrie.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/SudmF9Z6fxI/AAAAAAAAADc/09dTQf4Wk48/s320/lynch_david_1990_angrie.jpg" /></a><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><span id="goog_1256678794229"></span><span id="goog_1256678794230"></span><a href="http://www.davidlynch.de/angry.html">کميک استريپ هاي عصباني ترين سگ دنيا</a> تقريبا" همزمان با کار بر روي Eraserhead به ذهنم رسيد. يک سگ کوچک کشيدم. عصباني به نظر مي رسيد. به آن خيره شدم و بهش فکر کردم و از خودم پرسيدم چرا اين قدر عصباني است. <br />و بعد شروع کردم به کشيدن يک کميک استريپ در چهار کادر با سگي که هرگز تکان نمي خورد؛ سه کادر در روز مي گذشت و آخري در شب. پس زمان سپري مي شد، اما سگ اصلا" تکان نمي خورد. احساس مصيبت زدگي کردم. چون اين محيط بود که باعث اين عصبانيت شده بود. چيزي بود که در محيط اتفاق مي افتاد. فکر کردم که او چيزهايي را خارج از خانه مي شنود. يا چيزهايي آن طرف پرچين اتفاق مي افتد يا وضع هوا تغيير می کند. <br />بالاخره به آنجا رسيد که چيزهايي را از داخل خانه مي شنود. ايده کلی جالبی به نظر مي رسيد. فقط ديالوگ هايي درون بالون خواهِم داشت که در داخل خانه گفته می شوند. سگ همانجا بيرون خانه خواهد بود. و چيزهايي که داخل بالن است شايد باعث خنده شوند. <br />ال.اي. ويکلي خواست منتشرش کند. 9 سال اين کار را انجام داد. بعد از چند سال، بالتيمور سان هم همين کار را کرد. هر دوشنبه بايد می دانستم که چه مي خواستم بگويم. بعد بايد آن را پاي تلفن مي گفتم. هميشه حروفچيني کار من نبود و در نتيجه گاهي شکل چينش حروف را دوست نداشتم. پس در آخر خودم بعضي از حروفچيني ها را دوباره انجام مي دادم. <br />ويراستاري که کارتون ها به دستش مي رسيد به نشريه ديگري رفت و ويراستارهاي ديگري گيرم آمد. در پايان سال نهم ، همان ويراستار به نشريه بازگشت. از من خواست تا ديگر اين کار را ادامه ندهم. دوره ی اين کارها گذشته بود. </span> <br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-1579241680701006899?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-87934616911291657882009-10-24T23:47:00.009+03:302009-10-25T00:56:26.277+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-size: large;"></span><br /><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"></span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/SuNowe5QAMI/AAAAAAAAADU/UQ9GBp9-CSc/s1600-h/091024143650_montazemi226.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/SuNowe5QAMI/AAAAAAAAADU/UQ9GBp9-CSc/s320/091024143650_montazemi226.jpg" /></a><br /></div><span style="font-size: large;">به گمانم امروز میان همه ی خبرهای بد، بدترین <a href="http://www.fararu.com/vdcfccdm.w6dmjagiiw.html">خبر</a> مربوط درگذشت <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B1%D8%B2%D8%A7_%D9%85%D9%86%D8%AA%D8%B8%D9%85%DB%8C">رزا منتظمی</a> بود. زنی که از سال های دور کتابش در گوشه ای از آشپزخانه خانواده های ایرانی جایی ویژه داشته است. یادم می آید بچه که بودم پدرم برای هر تازه عروس فامیل دو کار می کرد. یکی قرآن چاپ اعلا برایشان پیدا می کرد و یکی دیگر هم اینکه آشپزی رزا منتظمی را برایشان گیر می آورد. شاید این روزها این کار آنقدر ساده باشد که حتا تلفنی هم حل شود. اما روزهای جنگ آدم بانفوذی مثل پدر من (ناشر بود خدابیامرز. در انبارهای ناشران همکارش نفوذ داشت فقط!) می توانست به آسانی این دو کتاب را به خانه تازه عروسان بیاورد.</span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">آن روزها گذاشته است. کتاب مستطابِ مستطاب به کنار، ده ها و شاید صدها مدل کتاب آشپزی در بازار موجود است که هرکدام ادعا می کنند بهترین هستند. کتاب رزا منتظمی اما قرار نبود فقط آشپزی یاد بدهد. کتاب رزا مثل مادری در آشپزخانه مراقب عروس و احیانا" دامادش بود!</span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">چند سال پیش - که به اشتباه - پخش کتاب را وارد کار نشر کتاب کردم و بابت آن کلی هم خرابکاری به وجود آمد، هر از گاهی سفارش کتاب آشپزی رزا در لیست کتاب های درخواستی بود. چه کتابفروشی های تهران، چه شهرستان و حتا کتابفروشی های ایرانی در اروپا، آمریکا و استرالیا.</span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">همان وقت بود که متوجه شدم گویا خانم منتظمی کتاب هایش را به هیچ پخشی نسپرده و آنها را به شیوه ی&nbsp; نقدی در خانه اش - کوچه شیمی خیابان بهار - به فروش می رساند. بقیه داستان گفتنی نیست. جز کش و قوس های عجیب و بامزه ای که برای چند هفته میان بنده و ایشان بود و وای چقدر بداخلاقی کرد این مادر آشپزی ایران و چقدر به خودم گفتم صبور باش که در کودکی جذابیت کتاب این خانم برایت از داستان های شگفت انگیز ژول ورن کمتر نبوده است! (واقعا" همینطور بود). به هرحال&nbsp; امروز رزا منتظمی دیگر بین ما نیست. <br /></span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">می گفت کتابش را قاچاقی چاپ می کنند. ناشرش هم چند ده برابر آنچه که به او اعلام کرده، کتاب را منتشر می کند. از همه می ترسید. پرخاش می کرد. هربار که کتاب می خواستم مجبور بودم بارها و بارها پول را بشمارم تا نامه یا تلفنی عصبانی از او نداشته باشم. باید هربار خودم را و شجره نامه ام را پیش از فرستادم کارمندم تلفنی می گفتم. می ترسید به گمانم. هیچوقت ندانستم چرا. هرچند حدس زدنش زیاد نباید سخت باشد.</span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">درصد تخفیف کتابش به شکلی باور نکردنی غیرقابل پرداخت بود! و اخلاقش را که می دیدی اصلا فکر نمی کردی که همچین کسی بتواند این غذاهای شگفت انگیز را بپزد تا عکس های رنگی اش را توی کتابش چاپ کنند و دل هر بچه ای را آب کند.&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;">دوستان نزدیکم می دانند که آشپز قابلی هستم. به مقوله شکم اهمیت می دهم و در پختن غذا یک حرفه ای تمام عیارم. اما کسی شاید نداند که کتاب آشپزی رزا را در کودکی خوانده ام&nbsp; و کتاب مستطاب دریابندری را در جوانی! این مادر و پدر آشپزی، نه تنها به من، بلکه به هزاران ایرانی دیگر آموختند که چگونه از غذا - این نعمت گشاده دستانه ی الهی - لذت ببریم.</span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"> </span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;">به احترام رزا منتظمی و پیش روی کتابش می ایستم و برایش آرزوی رحمت می کنم.<br /></span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-8793461691129165788?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-13721087216903056542009-10-23T14:34:00.002+03:302009-10-23T15:27:52.033+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: large;"></span><br /></div><div dir="rtl" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: right;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://windowsoniran.files.wordpress.com/2008/08/slide0093.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://windowsoniran.files.wordpress.com/2008/08/slide0093.jpg" width="400" /></a><br /></div><span style="font-size: large;"> سوزان سانتاگ در کتاب مشهور خود «درباره عکاسی» گفته است: «هر عکسی در طول زمان تبدیل به یک عکس هنری می شود.» هرچند می توان با اغماض همین گزاره را در مورد فیلم هم به کار برد، اما می شود جنبه ی دیگری از کاربرد عکس ها را به فیلم ها نیز تعمیم داد. امروز مطالعه تاریخ، معماری، اقوام و... از طریق تماشای عکس و فیلم آسان تر شده است. دیگر نیازی نیست تا مورخ مسافر، بیرون از شهر اطراق کند و زیر سایبانی لرزان اسکیس سیاه قلمی از فلان شهر دور از دسترس را برای مخاطبان اندک سفرنامه اش ترسیم کند. دیگر لازم نیست تا جناب مورخ گوشه ای از بازار بنشیند و پوشاک طبقات مختلف را قلمی کند. عکس ها و فیلم ها چنان کرده اند که نه تنها عکاسان و فیلمسازان، بلکه هر مسافر دوربین به دستی امروزه خود مورخی است که خواسته و نخواسته، اسنادی برای مطالعه تاریخی برای نسل های بعد فراهم می آورد. کافی است به تصاویر تخت جمشید – از اولین عکس ها تا تازه ترین فیلم ها – نگاهی بیاندازیم تا ببینیم که روزگار چگونه میراث تاریخی ما را اندک اندک می ساید و محو می کند.<br />چند سال پیش از دست قضا با همراهانی ناهمگون به سفر شیراز رفته بودم. در هنگام بازگشت قصد کردیم تا به تخت جمشید سری بزنیم. به محض رسیدن مشغول عکاسی شدم. یکی از همراهان به من طعنه زد که ما آدم های زنده اینجاییم و تو از سنگ ها عکس می گیری! آن سفر نه خاطره خوبی برایم به جا گذاشت و نه عکس چشمگیری، اما درسی به من داد که تازه آن هم سال ها بعد به خاطرم نشست. <br />حقیقت این است که جامعه ی بسته ی ایرانی، برای مطالعه تاریخی آیندگان فقیر خواهد بود. جامعه ای که در آن تصویر گرفتن از مردم ناخوشآیند است، فیلمبرداری در خیابان هایش جرم است، روشن کردن دوربین در کافه ی خانه ی هنرمندانش ممنوع است، ثبت تصاویر هر گردهمایی ای در هر جای سرپوشیده و سربازش نیاز به هزارجور مجوز بدون پشتوانه دارد و... <br />ما برای آیندگان چه ذخیره ی تصویری ای خواهیم داشت؟ آیا آنچه که دوربین های تلویزیون ها و خبرگزاری ها می گیرند کافی است؟ آیا حجم اطلاعاتی که امروز احتیاج داریم با فردا برابر خواهد بود؟ فکر نمی کنم جوابش سخت باشد. <br />ثبت تصاویر – چه عکس و چه فیلم – حرفه ای و آماتور شاید امروز برای ما ثبت خاطرات باشد. اما برای نسل های بعد از ما اسنادی تاریخی است. هموطن جنوبی من شاید اسکله ای را بشناسد که چند روز دیگر بیشتر پابرجا نباشد. هموطن شمالی من شاید گوشه ای دنج از تلاقی جنگل و دریا را بشناسد که تا چند وقت دیگر نه ماسه ای آنجا باشد و نه درختی. هموطن ساکن شرق من شاید روستایی را بشناسد در دل کویر، در آستانه مهاجرت ساکنین و هموطن ساکن غرب من شاید کوره راهی دل انگیز بشناسد در دل کوه که روزی دیگر جاده ای شده باشد برای تردد کامیون های سنگین ترانزیت. <br />شاید برایمان قابل قبول باشد که روزگاری ما توانایی فنی نداشتیم و کوچ عشایر را در فیلم «علف» خارجی ها برایمان تصویر کردند. اما امروز حتا گوشی های موبایل هم به آن کیفیت و جایگاهی رسیده اند که نقش ثبت کننده تصاویر را برای ما ایفا کنند. قرار نیست همه فیلمسازان حرفه ای باشند. اما همه می توانند گوشه ای از ثبت تصویری رویدادها، طبیعت و حتا آداب روزمره را برعهده بگیرند.به گمانم امروز همه دوربین به دستان عالم می توانند مستندساز باشند. حادثه، مکان و رویدادی را ثبت کنند که برای آیندگان سندی قابل استناد تاریخی باشد. اما این فرصتی است که دارد به دلیل ناآشنایی فیلمسازان و عکاسان آماتور و حرفه ای ایرانی به این موضوع از بین می رود تا سال ها بعد فقط در فرهنگ شفاهی و با روایت های مخدوش و نامطمئن از آنها یاد شود. <br />حال نگه داری و آرشیو این ها می ماند و می رسیم به ضرب المثل چه کسی زنگوله را به گردن گربه خواهد بست که من هم جوابی برای آن ندارم. جز این که شاید رویکرد زمانه که روزگار کتاب های خطی را به کتابخانه های تخصصی و متخصصان کشاند، روزی هم نوارهای ویدئو و سی دی های خانگی را به این نقطه برساند. </span> <br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-1372108721690305654?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-31963405612628252009-10-20T04:59:00.001+03:302009-10-20T05:00:33.443+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-size: large;"></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>آهنگ زندگي </b><br /></span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://img5.allocine.fr/acmedia/medias/nmedia/18/35/85/85/18430679.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://img5.allocine.fr/acmedia/medias/nmedia/18/35/85/85/18430679.jpg" width="400" /></a><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">پنجاه سال پيش مردم مي گفتند:‌ «همه چيز داره سرعت مي گيره.» بيست سال پيش هنوز مي گفتند:‌ «همه چيز داره سرعت مي گيره.» هميشه، حتا حالا هم همين طور به نظر مي رسد. ديوانه وار است. وقتي کلي تلويزيون تماشا مي کنيد و کلي مجله مي خوانيد، مثل اين است که دنيا دارد شما را پشت سر مي گذارد. <br />وقتي داشتم eraserhead را مي ساختم، که پنج سال طول کشيد تا تمام شود، فکر مي کردم مرده ام. فکر مي کردم دنيا قبل از آن يک شکل ديگر بود. به خودم گفتم، <i>من اينجا توي اين چيز اسير شده ام، نمي تونم تمومش کنم. دنيا داره من رو پشت سر مي گذاره</i>. ديگر موسيقي گوش نمي کردم و تماشای تلويزيون را هم رها کردم. نمي خواستم بدانم چه خبر است، چون شنيدن اين چيزها باعث مي شد احساس کنم مرده ام. <br />يکبار، واقعا" داشتم فکر مي کردم که يک مدل کوچک از کاراکتر هنري را بسازم. حدود 8 اينچ، يک صحنه ي مقوايي هم آماده کنم و به صورت استاپ موشن کار را تمام کنم. اين تنها راهي بود که به نظرم رسيد. چون هيچ پولي برايم نمانده بود. <br />بعد يک شب، برادر کوچکتر و پدرم مرا داخل اتاق نشيمن تاريکي نشاندند. برادرم مثل پدرم احساس مسووليت مي کند. کمي با من گپ زدند. تقريبا" دلم شکست. چون به من گفتند که eraserhead را فراموش کنم و کاري براي خودم دست و پا کنم. دختر کوچولويي داشتم و بايد احساس مسووليت مي کردم و شغلي می يافتم. <br />خب، رفتم سر کار. شدم پيک <i>وال استريت ژورنال</i> و بابت آن هفته اي 50 دلار درمي آوردم. تمام مدت براي فيلمبرداري يک صحنه پس انداز مي کردم. عاقبت کار تمام شد و هم زمان شروع به مراقبه کردم. جک نيس، بازيگر نقش هنري، سه سال برايم صبر کرد و نقش هنري را زنده نگه داشت. جايي در فيلم هست که کاراکتر جک در يک سوي در ايستاده و يک سال و نيم طول کشيد تا صحنه آمدنش به آن سوي در را فيلمبرداري کنيم. از خودم سوال مي کردم که چطور اتفاق افتاد؟ چرا اين قدر طول کشيد؟ اما جک صبر کرد و کاراکتر را نگه داشت. <br />اصطلاحي وجود دارد که مي گويد:‌ «نيمه پر ليوان را نگاه کن.» اگر نيمه ي پر را نگاه کني و کارت را انجام دهي، مي تواني کنترلش کني. چيزهاي ديگر جز خودت را نه، اما مي تواني درونت را بچسبي و کارت را به بهترين شکل انجام دهي. <br />دنيا قرار نيست که تو را رها کند. هيچ ضمانتي وجود ندارد که مراقبه يا کار کردن براي وال استريت ژورنال به عنوان پيک، تو را موفق کند. اما با تمرکز و مراقبه – حتا اگر اتفاقات زندگي بيروني ات يکسان بماند – نوع برخوردت با اين اتفاقات تغيير خواهد کرد و بهتر خواهد شد. <br /></span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-3196340561262825?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-52364896622787046992009-10-19T13:56:00.000+03:302009-10-19T13:56:30.334+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="text-align: right;">مدتی است که با چند نفر از دوستان فیلمساز مشغول راه اندازی سایتی جامع پیرامون سینمای مستند هستیم.<br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">حالا کارهای پیش نیاز تمام شده و باید وارد مرحله طراحی سایت شویم.<br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">اگر در میان خوانندگان این بلاگ طراح خوبی وجود دارد که به CMS وارد باشد و بتواند کمکمان کند، خوشحال می شویم که او را در جمعمان داشته باشیم. از خجالت هزینه ها نیز در خواهیم آمد.<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-5236489662278704699?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-39321703765645257002009-10-18T04:34:00.001+03:302009-10-18T05:20:28.038+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-size: large;"></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>بافت </b></span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://djdiddywah.com/pix/Lynch.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="190" src="http://djdiddywah.com/pix/Lynch.jpg" width="400" /></a><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">نه اين که بدن هاي درحال پوسيدن را دوست داشته باشم. اما بافت بدن هاي در حال پوسيدن باورنکردني اند. تا به حال حيوان کوچولويي را که پوسيده، ديده ايد؟ عاشق تماشاي اين جور چيزها هستم. همانقدر که پوست درختي را از نزديک يا حشره اي کوچک يا فنجاني قهوه يا تکه اي پاي را تماشا کنم. نزديک شويد و ببينيد که اين بافت ها چقدر شگفت انگيزند. </span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-3932170376564525700?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-67449918045782391652009-10-17T00:30:00.001+03:302009-10-17T00:30:44.842+03:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: right;"><a href="http://fa.shortfilmnews.com/shownews.asp?id=1255681862">خواندیم که</a>:<br /></div><div style="text-align: right;"><i>فیلم مستند آموزشکده‌ایست برای نوگامان این مسیر اثیر!&nbsp;</i><br /></div><div style="text-align: right;">کف کردیم. <br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-6744991804578239165?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-52001174356464910182009-10-15T13:23:00.000+03:302009-10-15T13:23:08.816+03:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.nufs.co.uk/images/main.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="186" src="http://www.nufs.co.uk/images/main.png" width="420" /></a><br /></div><div style="text-align: right;">پیش از این دوبار درباره‌ي کارشناسی ارشد سینما <a href="http://makan-mehr.blogspot.com/search/label/%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C%20%D8%A7%D8%B1%D8%B4%D8%AF%20%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7">نوشته ‌ام</a> و تا به حال دوستان زیادی سوالات خود را در این زمینه با من در میان گذاشته اند.<br /></div><div style="text-align: right;">مطلبی در آن دو مطلب ناگفته باقی ماند که اتفاقاً بخش زیادی از سوالات هم در همان زمینه است.<br /></div><div style="text-align: right;">سوالی که مطرح می شود این است که این خیل مشتاقان تحصیل در کارشناسی ارشد سینما هدفشان از خواندن سینما چیست؟<br /></div><div style="text-align: right;">اغلب می گویند رشته ای بجز سینما خوانده اند و چون به سینما علاقه دارند و راه برای شرکت در آزمون کارشناسی ارشد برایشان باز است، تصمیم گرفته اند که وارد این رشته شوند.<br /></div><div style="text-align: right;">تقریباً در همه جای دنیا هدف از خواندن کارشناسی ارشد در هر&nbsp; رشته ای آمادگی برای خواندن دکتراست. نکته هایی در زمینه پژوهش وجود دارد که در دوره کارشناسی چندان به آنها پرداخته نمی شود و مباحثی وجود دارد که در دوره لیسانس به صورت ابتدایی پرداخته می شود. اما دوره کارشناسی ارشد که در همه جای دنیا بین یک تا سه سال به طول می انجامد، دانشجو را با اهدافی آشنا می کند که پیش نیازی برای ورود به دوره دکترا هستند. مهم ترینشان هم همین پژوهش و تئوری پردازی است که در دوره دکتری نقش اصلی را بازی می کند.<br /></div><div style="text-align: right;">پس اگر فکر می کنید قرار است در دوره کارشناسی ارشد سینما، کارگردانی بیاموزید در اشتباهید. این کار را در دوره کارشناسی به شکل های مختلف آموزش داده اند. <br /></div><div style="text-align: right;">از آنجایی که دوره دکترای سینما&nbsp; در ایران فعلاً تعریف نشده است، تحصیل کردگان کارشناسی ارشد&nbsp; یا هدفشان تدریس است و یا آمادگی برای خروج از ایران و تحصیل در دانشگاهی معتبر در دوره دکترا.<br /></div><div style="text-align: right;">نظرم این است که هدفتان را روشن کنید. اگر می خواهید سینما یاد بگیرید، فیلم بسازید! اگر می خواهید مدرس سینما شوید و مدرک&nbsp; کارشناسی تان هم لااقل هنر است وارد&nbsp; کارشناسی ارشد سینما شوید. اگر می خواهید دکترا بخوانید و باز هم در زمینه تئوری سینما بنویسید و ترجمه کنید و درس بدهید هم کارشناسی ارشد بخصوص پایان نامه را جدی بگیرید.<br /></div><div style="text-align: right;">آدمی که می خواهد فیلم بسازد یا باید همان دوره لیسانس وارد رشته سینما می شد یا باید به آموزشگاه رفت یا مثل بسیاری از فیلمسازان این سرزمین به صورت تجربی دوربین بدست می گرفت و کتاب به کتاب و سوال به سوال جلو می رفت تا به نتیجه می رسید. همین چند روز پیش فیلمی تجربی از کارگردان آماتور شهرستانی ای دیدم که هرچند اشکالات زیادی داشت، اما دقتش در جزییات فرمی و محتوایی بسیار جذاب بود. فکر کنید این فیلم را چند آدم سینمایی ببینند و اشکالات را بازگو کنند. فیلم بعدی این فیلمساز به قطع یقین پیشرفتی چشمگیر خواهد داشت. <br /></div><div style="text-align: right;">فراموش نکنیم که مدرسه ی حقیقی سینما صحنه فیلمبرداری و اتاق تدوین و سالن نمایش است.<br /></div><div style="text-align: right;">و اگر می ترسید فیلم بسازید، بدانید در دنیای بی رحم سینما جایی برای ترسوها وجود ندارد!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-5200117435646491018?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-39473249304411773232009-10-14T12:41:00.000+03:302009-10-14T12:41:59.481+03:30<div style="text-align: right;">سال گذشته، گزارشی ا ز دور دوم جشنواره سینما حقیقت خواندم که در آن گزارشگر محترم به پوستر جشنواره که چرا جای نگاتیو و دوربین،‌ در و گوهر دارد، ایراد گرفته بود. در همین رابطه چیزکی <a href="http://makan-mehr.blogspot.com/2008/10/blog-post.html">اینجا</a> نوشتم و از سیاست جشنواره و طراح محترم دفاع کردم. در و گوهرهای زیبایی که به مفهوم حضور فیلم های ارزشمندی در جشنواره بود.<br /></div><div style="text-align: right;">اما الان که پوستر این دوره را دیدم، مانده ام چه بگویم.<br /></div><div style="text-align: right;">&nbsp;عجیب بی در و گوهر است این پوستر!<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://64.130.220.65/Multimedia%5Cpics%5C1387%5C7%5CArt%5C678.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="420" src="http://64.130.220.65/Multimedia%5Cpics%5C1387%5C7%5CArt%5C678.jpg" width="321" /></a><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://64.130.220.65/Multimedia%5Cpics%5C1388%5C7%5CArt%5C446.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="420" src="http://64.130.220.65/Multimedia%5Cpics%5C1388%5C7%5CArt%5C446.jpg" width="298" /></a><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-3947324930441177323?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-66865750349613234162009-10-13T12:48:00.000+03:302009-10-13T12:48:47.176+03:30<div style="text-align: right;">اصولا" آدمیزاد باید انصاف داشته باشد.&nbsp;</div><div style="text-align: right;">چند روز پیش در مورد فرم خبر 20 شبکه خبر مطلبی انتقادی نوشتم. اما امروز که چشمم به اخبار ساعت 21 شبکه یک افتاد، واقعا" از چشم نوازی تصاویر، دکور زیبا و ضرب آهنگ سریع و جذاب خوانش خبرها لذت بردم.</div><div style="text-align: right;">هرچند که ظاهر برنامه شما را قطعا" به یاد شبکه بی بی سی فارسی خواهد انداخت (جوری فکر می کنید همان است اما رنگ آبی جایگزین قرمز شده! یک جور چشم و هم چشمی استقلال - پرسپولیسی خلاصه!) اما همین موضوع دلیل محکمی است که وقتی پای رقیب به میدان کشیده می شود، چقدر ظاهر تلویزیون دولتی می تواند چشم نوازتر و خوش آب و رنگ تر باشد.</div><div style="text-align: right;">با این همه هنوز اشکالاتی به چشم می خورد. برای مثال نوع فونت اختصاصی خبر زیباست اما راحت خوانده نمی شود. اما از طرف دیگر آرم شبکه یک هنگام پخش اخبار از بالای کادر حذف شده تا از شلوغی بی مورد موجود در تصاویر شبکه ها جلوگیری شود. نگاه کنید که شبکه های مهم تلویزیونی یا آرم خود را بخشی از کپشن زیر کادر می کنند و یا یه صورت محو نمایش می دهند.</div><div style="text-align: right;">به هرحال، اگر بشود امیدوار بود که به مرور زمان اشکالات برطرف خواهند شد، می شود گفت که سیمای تلویزیون دولتی ازاین پس دیدنی ترخواهد بود.</div><div style="text-align: right;">اما قضاوت پیرامون محتوا، خود ماجرای دیگری است...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-6686575034961323416?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-56404049635586393362009-10-10T00:36:00.001+03:302009-10-10T00:37:45.333+03:30<div style="text-align: right;">جناب آقای مدیریت محترم<br /></div><div style="text-align: right;"></div><div style="text-align: right;">با سلام و عرض خسته نباشید؛<br /></div><div style="text-align: right;"><a href="http://www.shahr.ir/ViewNews.aspx?IDNews=2532">گفت و گوی</a> شما را خواندم.<br /></div><div style="text-align: right;">حضرت مولوی یه جایی فرموده اند:<br /></div><div style="text-align: right;">هر که را نیست نمک گر چه نماید خدمت / خدمت او به <b>حقیقت</b> همه زرقست و ریا<br /></div><div style="text-align: right;">که به نظر می رسد هم ایشان با عمه جانشان بوده و هم بنده.<br /></div><div style="text-align: right;">عزت مستدام<br /></div><div style="text-align: right;">سایه بلند<br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">* <a href="http://makan-mehr.blogspot.com/search/label/%D9%85%D8%B3%D8%AA%D9%86%D8%AF%D8%B3%D8%A7%D8%B2%D8%A7%D9%86%20%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86">در همین رابطه</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-5640404963558639336?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-36471904573617957232009-10-07T01:21:00.000+03:302009-10-07T01:21:24.419+03:30<div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">باغي در شب </span></b><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.brrrptzzapthesubject.com/wp-content/uploads/2008/09/lynch-six-men-getting-sick.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="283" src="http://www.brrrptzzapthesubject.com/wp-content/uploads/2008/09/lynch-six-men-getting-sick.jpg" width="420" /></a><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">پس نقاش شدم. نقاشي کردم و به مدرسه هنر رفتم. هيچ علاقه اي به فيلم نداشتم. گاهي اوقات سينما مي رفتم، اما واقعا" فقط مي خواستم نقاشي کنم. </span><br /><span style="font-size: large;">روزي در اتاق استوديوي بزرگي در آکادمي هنرهاي زيباي پنسيلوانيا نشسته بودم. استوديو به اتاقک هاي کوچکي تقسيم شده بود. من در اتاقک خودم بودم. ساعت حدود سه بعد از ظهر بود. داشتم باغي در شب را نقاشی می کردم. کمي سياه بود، با گياهاني سبز که در ميان تاريکي مشخص بودند. ناگهان گياهان شروع به حرکت کردند، و صداي باد را شنيدم. مواد مصرف نکرده بودم! فکر کردم، <i>واي، چه باحال</i>! و از آن وقت بود که فکر کردم که آيا فيلم مي تواند گونه اي از نقاشي هاي متحرک باشد. </span><br /><span style="font-size: large;">در پايان هر سال، مسابقه ي نقاشي و مجسمه سازي تجربي برگزار مي شد. سال قبل، چيزي براي مسابقه ساخته بودم، و اين بار فکر کردم: <i>يک نقاشي متحرک کار مي کنم</i>. سطحي به اندازه شش در هشت پا ساختم و فيلم انيميشن خام دستانه اي را روي آن نمايش دادم. نامش <i>شش مرد بالا مي آورند</i> بود. فکر کردم حد فيلم ساختنم همين خواهد بود، چون کلي براي ساختنش خرج کرده بودم، دويست دلار. فکر کردم نمي توانم هزينه ي فيلمسازي را تامين کنم. اما دانشجوي سال بالاتري کار را ديد و به من پول داد تا يکي هم براي خانه ي او بسازم. و اين چنين بود که ماجرا به جريان افتاد. بعد از آن، مدام چراغ سبز دريافت کردم. بعد کم کم – يا بهتر است بگويم جهش به جهش – عاشق اين رسانه شدم.&nbsp;</span></div><div style="text-align: right;"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=FFo_05hUUcw">+</a> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-3647190457361795723?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-40507485225392288872009-10-06T14:16:00.001+03:302009-10-06T14:17:47.212+03:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.straferight.com/forums/attachments/staff-articles-editorials/16693-dropping-cable-satellite-monster-tv1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="315" src="http://www.straferight.com/forums/attachments/staff-articles-editorials/16693-dropping-cable-satellite-monster-tv1.jpg" width="420" /></a><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">همکاران محترم شبکه خبر؛<br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">اخبار ساعت 20 دیشب را دیدم و از این همه استعداد که به خرج داده بودید حیرت زده شدم.<br /></div><div style="text-align: right;">هیچ فکر کرده اید که چرا از روز شروع پخش خبر در دنیا تا به حال مجری ها صاف جلوی دوربین قرار می گرفته اند و خبرشان را می خوانده اند؟ هیچ فکر کرده اید که بستن کادر کج حتا در فیلم های عروسی درقوزآباد علیا هم از مد افتاده است؟ هیچ فکر کرده اید که دارید خبر پخش می کنید نه شوی عربی؟<br /></div><div style="text-align: right;">هیچ شمرده اید که خانم مجری بنده خدا چندبار گیج زد تا دوربین روی آنتن را پیدا کند؟ هیچ به این قضیه فکر کرده اید که&nbsp; ملت نشسته اند تلویزیون تماشا کنند نه بندبازی سیرک خلیل عقاب را؟&nbsp; <br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">عزیزان من،<br /></div><div style="text-align: right;">هر کار آدابی دارد. قرتی بازی هایی که دیشب در پخش خبر کار کرده اید را بی بی سی در فلان برنامه اش که اصلا هم خبری نیست انجام می دهد. تازه بی بی سی که اخ است! عزیزانم حرکات دوربین، مفاهیم خاصی دارند که لای هر کتاب سینمایی را باز کنید درباره شان نوشته است. بابا خیر سرتان یک کتاب ارتباطات خوانده اید که پایتان توی تلویزیون باز شده است!<br /></div><div style="text-align: right;">اصلا عزیزان من!<br /></div><div style="text-align: right;">این همه استاد آدم حسابی در دانشگاه تان دارید، این همه امکانات دارید، این همه گزینش دارید، بعد آخرش این را تحویل خلق الله می دهید؟ من حتا یک جمله ی خبر را متوجه نشدم. اگر هدفتان این است که چرا خبر پخش می کنید؟ یک گل و زنبور نشانمان دهید و آهنگ افتخاری را هم رویش بگذارید تا حداقل چشم و گوشمان درد نگیرد!<br /></div><div style="text-align: right;">مسخره این است که درست بعد از سخنرانی مهندس ضرغامی در باب ویژگی های رسانه و تلویزیون و چه و چه این اتفاق افتاد. چشم بنده خدا را دور دیدید؟<br /></div><div style="text-align: right;">از خبرتان که خیری به ما نرسیده، لااقل چشم نواز باشید.<br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">همکاران عزیز!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-4050748522539228887?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-40579113196306710092009-10-06T11:36:00.000+03:302009-10-06T11:36:48.414+03:30<div style="text-align: right;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>زندگي هنري</b></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/Ssr6gJUGgUI/AAAAAAAAAC4/BB-lvUK0Ccw/s1600-h/itemeditions.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/Ssr6gJUGgUI/AAAAAAAAAC4/BB-lvUK0Ccw/s400/itemeditions.jpg" /></a><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b> </b></span></div><span style="font-size: large;">ايده زندگی هنری در دوران دبيرستان با خواندن روح هنر نوشته رابرت هنري در من برانگيخته شد. برايم زندگي هنري به معني وقف شدن در نقاشي – وقفي کامل در آن – و قرار گرفتن هرچيز ديگري در اولويت بعد بود. <br />فکر کردم که اين کار تنها راهي است که مي شود به اعماق رفت و دست به اکتشاف زد. بنابر اين در آن شکل از تفکر، هرچيزي که راه اکتشاف را منحرف کند بخشي از زندگي هنري نيست. حقيقتا" زندگي هنري به معناي آزادي است. به نظر مي رسد، اينطور فکر مي کنم، يک ذره خودخواهانه است. اما لازم نيست خودخواهانه باشد؛ فقط به اين معناست که زمان را احتياج داريد. <br />باشنل کيلر، پدر دوستم توبي، هميشه اين تعبير را داشت: «اگر مي خواهي يک ساعت وقت نقاشي خوب گيرت بيايد، به چهارساعت وقت متوالي نياز داري.» <br />و اساسا" درست است. يکهو شروع به نقاشي نمي کني. بايد براي مدتي بنشيني و کمي ايده هاي ذهني به دست بياوري تا کارت را درست انجام دهي. همان اول کلي مواد خام احتياج داري. مثلا" بايد قابی را برای بوم آماده کني. کلي وقت مي برد تا براي نقاشي آماده شوي. ايده بايد آنقدر کافي باشد که شروع کني. چون، براي من، هر حرکت قلمي در جريان عمل و عکس العمل روي مي دهد. هميشه جرياني از ساختن و خراب کردن برقرار است. طبيعت نقش بزرگي درآن ايفا مي کند. کنار هم گذاشتن مواد سخت مثل اين است که بخواهيد زير نور خورشيد، چيزي را تنوري کنيد. يا به کار بردن کنار هم ماده اي که با ماده ديگري ضديت دارد، باعث عکس العمل ذاتي آن خواهد شد. پس بايد تکيه داد و آن را بررسي کرد و بررسي کرد و بررسي کرد؛ و ناگهان، متوجه مي شويد که از صندلي پريده ايد و داريد کار بعدي را انجام مي دهيد. اين عمل و عکس العمل است. <br />اما اگر بدانيد که قرار است نيم ساعت ديگر جايي باشيد، هيچ راهي وجود ندارد که بتوانيد به آنهايي که گفتم دست پيدا کنيد. پس زندگي هنري به معني آزادي در داشتن وقت است تا در آن اتفاقات خوب بيافتد. هميشه وقت زيادي براي چيزهاي ديگر وجود ندارد. </span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-4057911319630671009?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-19275317303364155682009-10-05T21:53:00.001+03:302009-10-06T11:28:00.503+03:30<div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">آغاز راه <br /></span></b><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.ekaterina-foundation.ru/rus/exhibitions/lynch/2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="281" src="http://www.ekaterina-foundation.ru/rus/exhibitions/lynch/2.jpg" width="420" /></a><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">راهم را مثل يک آدم معمولي آغاز کردم. در شمال شرقي بزرگ شدم. پدرم دانشمند پژوهشگري در سازمان کشاورزي بود و درباره ي درخت ها مطالعه مي کرد. بدين ترتيب خيلي وقت ها در جنگل بودم. جنگل براي يک کودک سحرآميز است. در جاهايي که مردم بهشان مي گويند «شهرهاي کوچک» زندگي مي کردم. دنياي من در يکي دو قطعه زمين شهرمان خلاصه مي شد. همه چيز همانجا رخ مي داد. تمام روياپردازي ها و تمام دوستانم در همان دنياي کوچک وجود داشتند. اما اين براي من خيلي بزرگ و سحرانگيز بود. کلي وقت داشتم تا روياپردازی کنم و با دوستانم باشم. <br />دوست داشتم نقاشي بکشم و طراحي کنم. و هميشه، به اشتباه، فکر مي کردم وقتي که بزرگ شوي نقاشي و طراحي را کنار خواهي گذاشت و سر وقت مسايل جدي تري خواهي رفت. کلاس نهم بودم که خانواده ام به الکسندريا در ويرجينيا نقل مکان کردند. شبي جلوي محوطه چمن خانه دوست دخترم با شخصي به نام توبي کيلر آشنا شدم. در حين اين که داشتيم با هم حرف مي زديم، به من گفت که پدرش نقاش است. فکر کردم شايد طرف نقاش ساختمان باشد، اما کمي بعد متوجه شدم که پدرش هنرمند نقاش بود. <br />اين مکالمه زندگي مرا دگرگون کرد. تاحدي به علوم علاقمند بودم، اما ناگهان دانستم که هميشه مي خواستم نقاش شوم. و مي خواستم زندگي هنري را دنبال کنم. </span> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-1927531730336415568?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-9027205218123590792009-09-29T01:28:00.001+03:302009-09-29T01:30:28.243+03:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/SsEw04uZR8I/AAAAAAAAACw/3Xxtrg1Ii1c/s1600-h/1tvfhh-0.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="317" src="http://4.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/SsEw04uZR8I/AAAAAAAAACw/3Xxtrg1Ii1c/s320/1tvfhh-0.jpg" width="476" /></a><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: right;">یکی به من جواب دهد که به طور کلی این همه تحصیل کرده گرافیک به چه دردی می خورند؟<br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">آرم تعاونی مسکن یک سازمان دولتی ترکیبی است از آرم بانک مسکن و پرگار و گونیای فراماسونری!<br /></div><div style="text-align: right;">بخشی از تابلوهای هشدار آنفولانزا در فرودگاه امام به رنگ سبز هستند. رنگ قرمز البته به درستی برای چلوکبابی فرودگاه استفاده شده است.<br /></div><div style="text-align: right;">لوگوی تیم فوتبال تراکتورسازی تبریز را دیده اید؟<br /></div><div style="text-align: right;">چقدر از کپشن های اعلام برنامه تلویزیون را می توانید بخوانید.<br /></div><div style="text-align: right;">در عید و عزا چقدر می توانید از لابه لای گل و بوته و نوار مشکی و زیرنویس های گل منگلی، تلویزیون تماشا کنید؟<br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">قفل این نرم افزار چلیپا را کدام شیرپاک خورده ای شکست تا هر ننه قمری احساس کند خطاط شده است؟<br /></div><div style="text-align: right;">در خیابان ظهیرالاسلام پاساژی هست که طراحی بسته بندی و جعبه را به قیمت 7000 تومان انجام می دهد. این هزینه برای روی جلد 5000 تومان، برای سربرگ 2000 تومان و کارت ویزیت 1000 تومان است. این درحالی است که یک بار کود حیوانی (همان پشکل) قیمتی به مراتب بالاتر از این کار هنری دارد.<br /></div><div style="text-align: right;">طراحی سایت فرهنگستان هنر را دیده اید؟<br /></div><div style="text-align: right;">اصلا" طراحی سایت خانه سینما را ملاحظه کرده اید؟<br /></div><div style="text-align: right;">دیده اید که در سال چند جشنواره خطاطی با عنوان تایپوگرافی در مملکت برگزار می شوند؟<br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">وقتی نرم افزارهای چند ده هزار دلاری زیر هزارتومان در بقالی ها بفروش می رسند، وقتی مدیران مملکت فرق طراحی و نقاشی و گرافیک را با هم نمی دانند، وقتی هر کاری قرار است فقط در راستای رفع تکلیف و ثبت در گزارش کار پایان سال انجام شود، وقتی در مدارس معلم علوم، به جای معلم هنر (کدام درس هنر؟) تدریس می کند و وقتی در پایتخت مملکت، راسته هنری ایجاد می شود که کارهای درجه سه هنرجویان تابستانی فلان فرهنگسرا را جلوی چشم رهگذران ناآشنا می گذارد تا فکر کنند نهایت هنر همین است، بیشتر از این هم نمی شود انتظار داشت که بچه های گرافیک خوانده به دنبال گرفتن سفارش یک طرح جلد از دفتر این ناشر به آن یکی بروند و آخرش هم دست خالی به خانه برگردند.<br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">حالا این خط را بگیرید و بروید. در سینما، تاتر، موسیقی، مجسمه سازی (مثل همین عکس بالا) و سایر هنرها. <br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">* عکس بالا را نمی دانم چه کسی گرفته، اما این روزها توی اینترنت دست خیلی ها چرخ می زند. این که این مجسمه نخراشیده از کاراکتر ترسناک فیلم بیگانه ریدلی اسکات بالای سوپرمارکتی در شرق تهران چه می کند را هم بگذارید به حساب سلیقه پست مدرن ملت پست مدرن ایران پست مدرن. جامعه ای که در آن همه می گویند همه چیزمان باید به همه چیزمان بیاید.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-902720521812359079?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-77147218210059457752009-09-26T17:01:00.004+03:302009-09-27T01:22:49.891+03:30<div style="text-align: right;">جشنواره سینما حقیقت اتفاقی بود که مستندسازان سال ها منتظرش بودند. دو دوره گذشته این جشنواره که در سطح بین المللی برگزار شد، نشان از استعدادهای فراوان این جشنواره برای حضور در سطوح بالای فستیوال های جهانی داشت.<br /></div><div style="text-align: right;">اما امسال گروهی از مستندسازان به این <a href="http://www.irandocfilm.org/2akhbar.asp?ID=1344">نتیجه</a> رسیدند که بهتر است در حرکتی صنفی و در راستای آنچه در بیانیه شان آمده بود، در این جشنواره شرکت نکنند. گویا این قضیه سبب شده تا <a href="http://www.filmdir.dk/23/?tx_ttnews%5Btt_news%5D=69&amp;tx_ttnews%5BbackPid%5D=19&amp;cHash=51a4a1d569">گروهی</a> از اتحادیه های مستندسازان کشورهای مختلف نیز، جشنواره امسال را تحریم کنند.<br /></div><div style="text-align: right;">اصولا" وقتی که حرکتی توسط گروهی دیگر بایکوت می شود، دو راه پیش پای مسوولان می ماند. از خیر ماجرا بگذرند یا با تبلیغات بیشتر جشنواره را چنان برگزار کنند که عدم حضور تحریم کنندگان به چشم نیاید. گویا مسوولان سینما حقیقت سوم&nbsp; راه دوم را در پیش گرفته اند.<br /></div><div style="text-align: right;">اما صادقانه بگویم، اگر قرار است تا پایان جشنواره این طور تبلیغ کنید که امروز در خبرگزاری فارس <a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8807041286">آمده</a>، خیلی به برگزاری آبرومند جشنواره امیدوار نباشید!<br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">متن خبر از این قرار است:<br /></div><div class="nwstxtlinkicons" style="text-align: left;"><a class="lnk" href="http://www.farsnews.com/printable.php?nn=8807041286" target="\&quot;_blank\&quot;"> </a><a class="lnk" href="http://www.farsnews.com/mail.php?nn=8807041286&amp;tt=" target="\&quot;_blank\&quot;" «سينماحقيقت»="" آينه="" جشنواره="" جلوه="" در="" سينماي="" مستند=""><br /></a> <br /></div><div></div><div class="nwstxttoppane" style="text-align: right;"><div class="nwstxtpic" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img class="nwstxttoppic" src="http://media.farsnews.com/Media/8806/Images/jpg/A0740/A0740972.jpg" /><br /></div><div class="nwstxtnewsinfo" style="color: #666666;"><div class="nwstxtrotitr">مجيدي، تقوايي، سينايي، راعي، تبريزي، ميركريمي و... نظر داده‌اند؛<br /></div><div class="nwstxtinfotitle">جلوه سينماي مستند در آينه جشنواره «سينماحقيقت»<br /></div><div class="nwstxtlead" style="line-height: 160%;">خبرگزاري فارس: سينماگران ايراني درباره جايگاه سينماي مستند و سومين جشنواره بين‌المللي سينما حقيقت كه امسال با شعار «مستند براي همه» برگزار خواهد شد، نظر داده‌اند.<br /></div></div></div><div style="color: #444444; text-align: right;"><div style="color: #666666;">به گزارش خبرنگار سينمايي فارس، سومين جشنواره بين‌المللي سينما حقيقت، امسال با شعار مستند براي همه طي روزهاي 23 تا 28 مهرماه 1388 در تهران برگزار خواهد شد. <br /></div><div style="color: #666666;">اين دوره از جشنواره بين‌المللي سينما حقيقت به ميزباني 544 فيلم مستند ايراني رفته تا بهترين فيلم‌هاي مستند يكسال اخير سينماي ايران در سه گروه رقابتي به نمايش عمومي درآيند. <br /></div><div style="color: #666666;">در اين جشنواره، بخش ويژه "تجربه‌هاي نو " صندوق مستند ايران وابسته به جشنواره بين‌المللي سينما حقيقت از طرح‌ها و پروژه‌هاي مستند دانشجويي نيمه حرفه‌اي حمايت به‌عمل مي‌آورد. <br /></div><div style="color: #666666;">همچنين با توجه به اهميت و ضرورت توليد و نمايش مستندهاي علمي با گرايش پزشكي در سومين جشنواره بين‌المللي سينما حقيقت به سه مستندساز برگزيده تنديس "ابن‌سينا " و جوايز نقدي اهدا خواهد شد. <br /></div><div style="color: #666666;">امادر سال‌هاي اخير بسياري از سينماگران مطرح به اظهار نظر درزمينه سينماي مستند پرداخته و يا به تمجيد از جشنواره سينما حقيقت پرداخته‌اند. <br /></div><div style="color: #666666;"><br /></div><div style="color: #666666;">/تقوايي: مستند بد وجود ندارد/ <br /></div><div style="color: #666666;">ناصر تقوائي كارگردان سينما هميشه در سالهاي اخير گفته است : سينماي مستند را بيشتر از سينماي بلند دوست دارم و هميشه علاقه داشتم كه به سينماي مستند برگردم .ناصر تقوائي زماني در حاشيه جشنواره فيلم مستند يادگار گفته بود: با توجه به استعدادهاي فراواني كه در زمينه سينماي مستند وجود دارد آينده خوبي را در انتظار اين سينما پيش‌بيني مي‌كنم.تقوائي تصريح كرده بود: من فيلم مستند بد در زندگي‌ام سراغ نداشته‌ام البته نه اينكه همه مستندها خوب هستند " خوب " اصلا چيز كميابي است و " بد " چيزي است كه به وفور يافت مي‌شود. وي افزوده بود: ناشيانه‌ترين فيلم‌هاي مستند ممكن است اطلاعاتي به شما بدهند كه هيچ چيز ديگر نتواند اين كار را كند. <br /></div><div style="color: #666666;">به اعتقاد كارگردان فيلم‌هاي كاغذ بي خط و ناخدا خورشيد، فيلم‌هاي بلند ايراني بسياري وجوددارند كه بسيار بد بوده‌اند و تنها وقت و عمر آدم را تلف كرده‌اند. با اين توصيف‌ها، سينماي مستند در مرتبه بسيار بالاتري از سينماي بلند قرار مي‌گيرد.تماشاي فيلم مستند آداب دارد و بايد عاشقش بود هر مستندي با دليل و علتي ساخته مي‌شود و همانطور كه گونه‌هاي مستند فراوانند اين علت‌ها هم (فراوان هستند) مستندي نمي‌شناسم كه در ذات خودش كاربردي نباشد. <br /></div><div style="color: #666666;"><br /></div><div style="color: #666666;">/جشنواره سينما حقيت رخدادي بي سابقه از نظر سينايي/ <br /></div><div style="color: #666666;">خسرو سينايي كارگردان مطرح سينماي ايران نيز سال گذشته در سخناني در مراسم اختتاميه جشنواره سينما حقيقت گفت : اينجا فقط براي فيلمسازان دست زدند اما من معتقدم بايد براي كساني كه براي برگزاري اين جشنواره تلاش كردند دست بزنند. <br /></div><div style="color: #666666;">وي ادامه داده بود: من باتوجه به 41 سال حضور در عرصه سينماي مستند چنين موقعيتي را كمتر و يا شايد هرگز شاهد نبودم. اين سالن كاملا پر نشده است ولي اگر در همين سطح جشنواره برگزار شود بسيار براي سينماي مستند عالي و مطلوب است. <br /></div><div style="color: #666666;">اين مستندساز پيشكسوت با بيان اين مطلب كه جشنواره سينما حقيقت بي سابقه‌‌ترين اتفاق در مدت فعاليت سينمايي‌اش بود گفته بود : بزرگترين فيلمسازان مستند جوان امروز در اين سالن حاضرند. مجلات، روزنامه‌ها و راديو و تلويزيون بايد قدردان اين لحظه مهم در تاريخ مستند باشند و آن را بشناسند. <br /></div><div style="color: #666666;"><br /></div><div style="color: #666666;">/راعي : ساخت مستند سخت‌ترين كار دنياست / <br /></div><div style="color: #666666;">مجتبي راعي نيز كه درسال‌هاي اخير در گير ساخت مستندي درباره «خفاش شب» بوده نيز در گفت وگويي درباره سينماي مستند گفته است. <br /></div><div style="color: #666666;">او تأكيد كرد: به اين نتيجه رسيدم كه ساخت فيلم مستند، سخت ترين كار دنياست وهرگز نبايد فيلم مستند بسازم. <br /></div><div style="color: #666666;">راعي كه همواره از همكاري نكردن مسئولان براي ساخت اين فيلم مستند گلايه كرده است، افزوده بود: عمر من در حال تلف شدن است و من همچنان منتظر مدارك تصويري «خفاش شب» هستم. <br /></div><div style="color: #666666;"><br /></div><div style="color: #666666;">/تبريزي و تمجيد از جشنواره سينما حقيقت/ <br /></div><div style="color: #666666;">كمال تبريزي ديگر كار گردان مطرح سينماست كه فروردين ماه سال جاري در اظهاراتي كه در رسانه‌ها منعكس شد به تمجيد از برگزاري جشنواره‌هايي چون جشنواره سينما حقيقت پرداخت. <br /></div><div style="color: #666666;">تبريزي در صحبت‌هاي خود با اشاره به جشنواره‌هايي مثل سينماحقيقت يا جايزه شهيد آويني كه توسط مركز گسترش سينماي مستند وتجربي برگزار مي‌شود، گفته بود: ولي در جشنواره‌هاي مركز اين ويژگي خوب وجوددارد كه كاملا تخصصي نگاه مي‌شود و كيفيت اجراي جشنواره مهم‌تر از شكل اجرايي جشنواره است. فيلم‌هايي كه در آن به نمايش در مي‌آيند ويژگي يك جشنواره حرفه‌اي تخصصي را دارند. به خاطر همين جشنواره خوبي هستند. <br /></div><div style="color: #666666;">وي ادامه داده بود: فعاليت‌هايي كه در مركز گسترش سينماي مستند و تجربي انجام مي‌شود به نظرم بسيار كارساز است و جنس سينماي مستندي كه به آن نگاه مي‌شود از ويژگيهاي خاصي برخوردار است. <br /></div><div style="color: #666666;">كمال تبريزي درادامه گفته بود: جشنواره‌هايي مثل جشنواره سينماحقيقت وهم جايزه شهيد آويني كه توسط مركز گسترش سينماي مستند و تجربي برگزار مي‌شوند به نظرم از يك كيفيت بالايي برخوردارند و از جشنواره‌هاي ديگر يك سرو گردن بالاتر هستند. <br /></div><div style="color: #666666;">وي درباره علت موفقيت اين جشنواره‌ها گفته بود: علت آن اين است كه دست اندركاران اين جشنواره‌ها، خيلي تخصصي به موضوع نگاه مي‌كنند و خيلي دنبال اين نيستند كه شو بگذارند چون خيلي از جشنواره‌ها دنبال شو آف هستند. <br /></div><div style="color: #666666;">اين كارگردان مطرح سينما و تلويزيون در ادامه صحبت‌هاي خود با انتقاد از نحوه برگزاري جشنواره هاي سينمايي در ايران گفته بود: متاسفانه اين جو در كشورما به وجود آمده است كه جشنواره بايد خيلي بزرگ باشد. <br /></div><div style="color: #666666;">متاسفانه اين جو به وجود آمده است كه جشنواره بايد حالت نمايشي‌اش بيشتر بوده و تظاهرش بيشتر باشد و از درون ضعيف لاغر و نحيف شده و از محتوي خالي شود. <br /></div><div style="color: #666666;">وي ادامه داد: خيلي‌ها در برگزاري جشنواره‌ها به دنبال شوآف هستند تا اين كه خود جشنواره مايه‌اي داشته و شكل اجرايي دقيقي داشته باشد و فيلم‌هاي خوبي در آن مطرح شود. آنها بيشتر دنبال اين هستند كه يك جور نمايش و يك جور فضاسازي به و فضاسازي به وجود بياورند. <br /></div><div style="color: #666666;">كارگردان فيلم «ليلي با من است» در ادامه صحبت‌هاي خود افزوده بود: جشنواره فيلم فجر هم همينطوري است. بيشتر ازاين كه، مغز عمق و تأثير داشته باشد بيشتر يك نمايش و شادي و جشن است ولي اينكه جشنواره‌اي باشد كه تعيين كننده باشد و همه علاقه‌مند باشند كه فيلم‌هاي‌شان را به اين جشنواره بدهند نيست. اين جشنواره سال به سال برعكس شده و سال به سال دريغ از پارسال مي‌شود. يعني آدم تمام انگيزه‌هايش را براي شركت در جشنواره از دست مي‌دهد. <br /></div><div style="color: #666666;">وي ادامه داد: آنقدر هم سيمرغ مثل نقل ونبات به همه مي‌دهند كه به نظر مي‌رسد به تعداد افرادي كه در جشنواره شركت مي‌كنند سيمرغ آماده مي‌شود تا اگر شد يك جايزه يا يك سيمرغ ويژه به فلاني بدهند تا قهر نكند. <br /></div><div style="color: #666666;"><br /></div><div style="color: #666666;">/سينماي خط‌شكن مستند به روايت مجيدي/ <br /></div><div style="color: #666666;">مجيد مجيدي ديگر كارگردان مطرح سينماي ايران سال گذشته ودر آستانه برگزاري دومين جشنواره سينما حقيقت به خبرنگار سينمايي فارس گفته بود: سينماي مستند، سينماي پايه‌اي است و مي‌تواند به رشد سينماي حرفه‌اي بسيار كمك كند ضمن اين كه خط شكني‌هاي اين سينما، پرداختن به جامعه را آسان مي‌كند. <br /></div><div style="color: #666666;">اين كارگردان سينما افزوده بود: توجه به اين نوع سينما دستمايه خوبي براي رسيدن به سينماي حرفه‌اي است. اينگونه از سينما خط قرمزها را به خوبي و راحتي مي‌تواند بشكند ولي اين امر در سينماي حرفه‌اي كمتر امكان‌پذير است. <br /></div><div style="color: #666666;">سينماي مستند از آنجا كه سينمايي تجربي و واقعي است و در آن دخل و تصرفي صورت نمي‌گيرد، صداقت بيشتري دارد و منافع اجتماعي و مردمي بيشتري را لحاظ مي‌كند. <br /></div><div style="color: #666666;">مجيدي فيلم مستند را بازتابي از شرايط اجتماعي ،فرهنگي و سياسي هر كشوري دانسته و افزوده بود: اين سينما با اين ويژگي‌ها داراي عناصري است كه مي‌تواند به سينماي حرفه‌‌اي نيز كمك كند. <br /></div><div style="color: #666666;">وي ادامه داده بود: مستند پشتوانه خوبي براي سينماي حرفه اي است كه مي تواند با خط شكني هايش راحت تر به طرح مسايل و موضوعات اجتماعي بپردازد. <br /></div><div style="color: #666666;">كارگردان «آواز گنجشك‌ها» با اشاره به اينكه سينماي مستند ، يك سينماي زنده است، عنوان كرده بود: گونه مستند به موضوعات حيات بخشيده و طرح موضوع مي‌كند. برخلاف سينماي حرفه‌اي دغدغه گيشه و خط قرمز ندارد و مي تواند و بدون واسطه با مخاطبش ارتباط برقرار كند. <br /></div><div style="color: #666666;">وي در پايان گفته بود: سينماي مستند مستقل و مردمي است و مي تواند بازويي پرتوان براي سينماي ملي باشد. <br /></div><div style="color: #666666;"><br /></div><div style="color: #666666;">/مقايسه عملكرد حوزه و مركز گسترش سينماي مستند/ <br /></div><div style="color: #666666;">مجيدي در گفت وگوي ديگري بافارس كه در انتقاد از عملكرد حوزه هنري بود عنوان كرده بود: حوزه هنري بايد در اين سال‌ها تلاش مي‌كرده استعدادهاي جوان را پرورش دهد كاري كه آقاي محمد آفريده در مركز گسترش سينماي مستند و تجربي انجام داد و مي‌شود گفت كه آفريده و تشكيلات او يك نمونه درست و اصولي است كه در اين سالها بوده است. شما نگاه كنيد به نوع امكاناتي كه آقاي آفريده در سينماي تجربي دارد، يعني با يك بودجه حداقلي سالي بيست تا سي فيلم توليد مي‌كند و در واقع استعدادهاي جوان را معرفي مي‌كند. <br /></div><div style="color: #666666;">وي افزوده بود: بودجه‌اي كه الان حوزه هنري دارد قابل قياس با مركز سينماي مستند و تجربي نيست. مركز سينماي مستند و تجربي در واقع دارد، بار بزرگي را به دوش مي‌كشد و حوزه هنري با اين همه تشكيلات و امكانات ُمشخص نيست چه قدر به درستي از اين امكانات بهره برده است. <br /></div><div style="color: #666666;"><br /></div><div style="color: #666666;">/اعتقاد ويژه ميركريمي به مستند/ <br /></div><div style="color: #666666;">رضا ميركريمي ديگر كار گردان سينماي ايران است كه به اظهار نظر درباره سينماي مستند پرداخته . اوزماني در جمع داوران جشن مستند خانه سينما با بيان اينكه اعتقاد ويژه‌اي به فيلم كوتاه و مستند دارد، گفته بود: دوست ندارد اين حوزه به عنوان پله‌هاي رسيدن به فيلم بلند تلقي شود. <br /></div><div style="color: #666666;">وي ادامه داده بود: تلاش مي‌شود فضاي خوبي برقرار باشد و درعين حال نيروي فعال در سينماي مستند به خاطر زير ساخت‌ها و پژوهشي بودن اين حوزه، مي‌توانند نقش ويژه‌اي در به وجود آمدن اين فضا داشته باشند. <br /></div><div style="color: #666666;"><br /></div><div style="color: #666666;">/مستند تنها سند ماندگار به روايت پرستويي/ <br /></div><div style="color: #666666;">پرويز پرستويي بازيگر سينماي ايران نيز زماني كه دبير يازدهمين جشن بزرگ سينماي ايران بود از تماشاي فيلمهاي مستند ايراني به وجد آمده وهم فيلمهاي مستند سينماي ايران را بسيار درخشان دانسته وگفته بود : با ديدن اين فيلم‌ها به عنوان يك شهروند ايراني به خود باليدم كه چه كارگردان‌ها و آثار خوبي را در اين حوزه داريم كه نويد آينده درخشاني را به ما مي‌دهند. <br /></div><div style="color: #666666;">پرستويي همچنين در بيانيه ديگري كه خود آن را نوشته بود آورده بود: درهنگامه‌اي كه خاطره جمعي در حال فراموشي است و جستجو براي يافتن هويت ملي كاري بس دشوار مي‌نمايد، تنها سند ماندگار از اينكه ما زنده‌ايم همين تصاوير ساده و بي‌آلايش سينماي مستند است. <br /></div><div style="color: #666666;">وي افزود بود: مستندسازي دنياي تجربه‌هايي است كه نو به نو، راه‌هايي در برابر سينما مي‌گشايد. <br /></div><span style="color: #666666;">پرستويي همچنين گفته بود: مستندسازي در تاريخ خود به هنرمندان و شخصيت‌هايي چون فلاهرتي و تجربه سينماي انسان شناختي‌اش، سينماي شاعرانه و سياسي بوريس ايونس، تجربه زمان در فيلمهاي به ياد ماندني مايكل آپتد، بازسازي واقعيت توسط "كوين مك دانلد " و سينماي مايكل مور، به خود مي‌بالد. تاريخ مستندسازي ايران نيز بزرگاني چون تقوايي، فروغ، كامران شيردل، طياب، مرتضي آويني، محمدرضا مقدسيان و ابراهيم مختاري دارد و همچنان مستندسازاني در راهند كه خود را به بلنداي سينما، بلنداي تجربه زيباشناختي واقعيت مي‌رسانند</span>.<br /></div><div style="text-align: right;">&nbsp;.<br /></div><div style="text-align: right;">.<br /></div><div style="text-align: right;">حالا این که بروید و دفتر خبرگزاری را ورق بزنید و چند جمله درباب سینمای مستند (و نه الزاما" سینما حقیقت) پیدا کنید و تیترتان را چنان انتخاب کنید که انگار خواسته باشید مرغ مانده را با ترفند مدام آب زدن به مخاطب ناآشنا قالب کنید، کار نمی شود. آن هم حرف کسانی که بعضی هایشان به دلایل عجیب و غریب که امثال فارس هوادار آن هستند، سال هاست نمی توانند فیلم بسازند.&nbsp; <br /></div><div style="text-align: right;">قضیه هم نه جنگ بوده، نه دعوا، نه حرکتی سیاسی.<br />با این حال من باب راهنمایی، راه حل درست، تبلیغات درست با آدم های درست است. برای این که صداقتم را نشان دهم، پیشنهاد می کنم کسی که در خبرگزاری فارس این کار را انجام داده تا پایان برگزاری جشنواره به مرخصی باحقوق بفرستید و ببینید که چقدر اوضاع برایتان بهتر می شود.<br /></div><div style="text-align: right;">جدی می گویم!<br /></div><div style="text-align: right;">&nbsp; <br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-7714721821005945775?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-70406708540040279862009-09-26T03:20:00.001+03:302009-09-26T03:23:54.508+03:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.videouniversity.com/files/smpte2.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://www.videouniversity.com/files/smpte2.gif" width="200" /></a><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.videouniversity.com/files/barswhi3.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"> </a><br /></div><div style="text-align: right;">کالر بارها یک جور سیگنال الکترونیکی ساختگی هستند که توسط دوربین یا ابزار پس تولید، تولید می شوند. آنها در ابتدای نوار ویدئو ضبط می شوند تا ارجاع پایداری را برای مرحله پس تولید فراهم کنند. همچنین، آنها برای تطبیق خروجی دو دوربین در فیلمبرداری های چند دوربینه و نیز تنظیم مانیتور ویدئو به کار می روند. <br />در ابتدا باید بدانیم که مانیتورهای کامپیوتر، کاملن با دستگاه های تلویزیون و مانیتورهای ویدئو تفاوت دارند. تصاویری که بر روی آنها می بینید با هم فرق می کنند و کنترل یکسانی روی آنها ندارید. در حقیقت، اگر کار گرافیکی ای را روی کامپیوتر انجام داده اید، به سادگی ممکن است که فکر کنید کار خوبی برای فیلمتان ساخته اید. اما آزمایش واقعی تنها زمانی حاصل می شود که آن را روی مانیتور ویدئو تماشا کنید. <br />پس تصاویری که در ادامه خواهید دید هم فقط نمونه هستند و نمی توانید آنها را برای تطبیق تصاویر ویدئویی به کار برید. <br /><br /><b>تنظیم تلویزیون یا مانیتور ویدئو </b><br />1- چند دقیقه ای بگذارید مانیتورتان گرم شود. <br />2- نور اتاق را کم کنید و نگذارید هیچ بازتاب نوری ای روی مانیتورتان وجود داشته باشد. <br />3- کالر بار را از طریق دوربین یا سیستم تدوینتان روی مانیتور نمایش دهید. <br />4- کنتراست را در حالت میانه قرار دهید.<br />5- رنگ یا chroma را آنقدر دستکاری کنید تا کالر بار کاملا" به شکل سیاه و سفید دربیاید. <br />6- شکل دیاگرامی که در زیر آمده ببینید. زیر رنگ سیاه سه مقدار رنگی نوشته شده است. توسط دکمه brightness اولی را کاملن سیاه، دومی را در میانه و سومی را هم به شکلی قرار دهید که به سختی قابل تشخیص باشد. توجه کنید که نباید بین قسمت سمت چپ، میانه و راست "خط" دیده شود. باید به نوعی تنظیم شوند که انگار از سمتی به سمت دیگر کم رنگ شده است. <br />7- در ادامه باید کنتراست را چنان تنظیم کنید که بخش سفید، کاملا" سفید دیده شود. این کار را باید تا آنجا ادامه دهید که همچنان تمام بخش های تصویر قایل تفکیک باشند. <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.videouniversity.com/files/barswhi3.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="315" src="http://www.videouniversity.com/files/barswhi3.gif" width="420" /></a><br /></div><div style="text-align: center;">دیاگرام رنگ ها و مقدار آنها<br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><img alt="Correct Color Bars without Color" height="174" src="http://www.videouniversity.com/files/ntscbw.gif" width="232" /><br /></div><div style="text-align: center;">تصویر NTSC بدون رنگ: درست<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><img alt="Incorrect Color Bars without Color" height="174" src="http://www.videouniversity.com/files/ntscbwb.gif" width="232" /><br /></div><div style="text-align: center;">تصویر NTSC بدون رنگ: غلط<br /></div><br />حالا در مورد رنگ: <br />اول میانبری برای تنظیم hue:با کمی تجربه می توانید به سادگی با تنظیم چشمی زرد و ماژنتا، از دو مرحله بعد بگذرید. زرد باید زرد لیمویی باشد. نه به نارنجی بزند و نه به سبز و ماژنتا هم نباید قرمز یا بنفش باشد. همین. <br />اما راه دیگری هم است. بسیاری از مانیتورهای حرفه ای سوییچ blue-only دارند. اگر مانیتور شما این سوییچ را ندارد، می توانید از یک تکه فیلتر آبی نورپردازی استفاده کنید. مثل یک لنز آن را جلوی چشمتان بگیرید. اگر فقط یکی از رنگ های قرمز، سبز یا زرد را دیدید، فیلتر را دولا کنید تا به افکت آبی برسید. <br />با این کار، شما عناصر قرمز و سبز را از تصویر حذف کرده اید و فقط آبی باقی مانده است. اگر hue یا همان tint درست باشد، شما باید معادل تصویر زیر را ببینید. با کمی تمرین، می توانید همین کار را به صورت چشمی انجام دهید. <br /></div><div style="text-align: right;"><br />8- با روشن کردن سوییچ آبی یا گرفتن فیلتر آبی رنگ جلوی چشمتان، رنگ را آن قدر تنظیم کنید تا روشتی نوار خاکستری در انتهای چپ و نوار آبی در انتها راست، روشنایی یکسانی بگیرند. راه زیرکانه این است که نوارها را با نوار زیری شان تنظیم کنید. <br />9- Hue را آنقدر تنظیم کنید تا ماژنتا و سایان هم روشنی یکسانی پیدا کنند. در مورد این یکی ها هم می توانید با نور زیری شان تنظیم را انجام دهید. حالا چهار نوار خاکستری، آبی، سایان و ماژنتا باید شدت یکسانی داشته باشند. زرد، سبز و قرمز هم باید کاملا" سیاه باشند. (یادتان نرفته که در همان ابتدا تصویر را سیاه و سفید کرده بودیم.) <br /></div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: center;"></div>دیاگرام را ببینید: <br /><div style="text-align: center;"><img alt="Blue Only Diagram" height="226" src="http://www.videouniversity.com/files/bluediag.gif" width="300" /> <br /></div><div style="text-align: center;">دیاگرام فقط آبی<br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div>حالا این یکی:<br /></div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: center;"><img alt="Blue Color Bars without Red &amp; Green" height="174" src="http://www.videouniversity.com/files/ntscblue.gif" width="232" /><br /></div><div style="text-align: center;">نتیجه درست آبی بدون قرمز و سبز<br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"></div><br />حالا باید مانیتورتان تنظیم شده باشد. اگر همچنان احساس می کنید اینطور نیست، باید کمی با رنگ و hue ور بروید. <br />به همین دلیل است که مهندسان به شکل نیمه شوخی می گویند: NTSC یعنی Never Twice the Same Color! <br /><br /><div style="text-align: center;"><img alt="SMPTE Color Bars" height="174" src="http://www.videouniversity.com/files/smpte2.gif" width="232" /><br /></div><div style="text-align: center;">کالر بار NTSC درست<br /></div><br />با این کار می توانید نتیجه خروجی دوربین، مانیتور در صحنه و مانیتور استودیو را یکی کنید. <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-7040670854004027986?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-4476780050509616282009-09-26T01:16:00.001+03:302009-09-26T01:18:58.256+03:30<div style="text-align: right;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>قهرمانان فيلم </b></span><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://wondersinthedark.files.wordpress.com/2009/03/rear-1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a><a href="http://assets.nydailynews.com/img/2007/10/15/gal_kelly_2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="258" src="http://assets.nydailynews.com/img/2007/10/15/gal_kelly_2.jpg" width="420" /></a><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><span style="font-size: large;">خيلي با فيلم هاي بيلي وايلدر کيف مي کنم. دوتا از اين فيلم ها هستند که به خاطر دنیای خاص خودشان، از بقيه بيشتر دوستشان دارم: <i>سانست بلوار</i> و <i>آپارتمان</i>. <br />و بعد فليني را دوست دارم که وحي اي شگرف است. <i>جاده</i> و <i>هشت و نيم</i> - اما راستش همه فيلم هاي او - را دوست دارم. بازهم به خاطر دنيايشان، کاراکترها و حال و هواي فيلم ها، و براي اين که هر کدام اين فيلم ها در جايگاهي قرار مي گيرند که نمي تواني بين شان يکي را انتخاب کني. <br />هيچکاک را دوست دارم. <i>پنجره عقبي</i> ديوانه ام مي کند. به معناي خوب کلمه. توي آن اتاقی که جيمز استوارت هست، دنجي خاصي وجود دارد. اتاق خوبي است و آدم هايي که وارد اتاق مي شوند هم عالي هستند. به ويژه گريس کلي و تلما ريتر. چقدر فوق العاده است که همه اينها داخل اتاقي مشغول حل کردن معمايي هستند که از پنجره شان آويزان شده است. اين سحرانگیز است و هر کسي که آنها را مي بيند، احساسش مي کند. خيلي خوب است که آدم برگردد و آن اتاق را دوباره تماشا کند</span>. <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-447678005050961628?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-39206814543820162132009-09-24T16:19:00.001+03:302009-09-24T16:35:16.769+03:30<div style="text-align: right;">امروز داشتم به دنبال مطلبی وب گردی می کردم که به وبلاگ یکی از اعضای هیات علمی رشته ارتباطات یکی از دانشگاه های معتبر ایران رسیدم. بعد که نگاهم به لینک های وبلاگ افتاد، شروع کردم به چک کردن آنها و بعد همین طور شاخه شاخه جلو رفتم و هرچقدر که جلوتر رفتم دیدم که از تعداد مقالات علمی کم شد و در عوض مطالب عامه پسند و یادداشت های خودمانی و... تحت عنوان وبلاگ ارتباطات بیشتر شدند.<br /></div><div style="text-align: right;">جالب این بود که مثلن از یک مرکز دانشگاهی قضیه شروع شد و کم کم به دانشگاه صدا و سیما رسید و در نهایت به وبلاگ خبرنگاران تلویزیون ختم شد. یک جور هرم سواد هم موازی این حرکت، در حال سقوط بود.<br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">شکی نیست که در هر حوزه ای هرمی وجود دارد و آدم هایی در راس آن هستند&nbsp; و آدم هایی به تدریج در طبقات پایین تر قرار می گیرند. اما سوالم اینجاست که چرا آدم های با دانش علمی در محیط آکادمیک و تئوریکی مانند دانشگاه مانده اند و آدم های بسیار معمولی و با پسوند «ارتباطات» در تلویزیون؟<br /></div><div style="text-align: right;">حتا گاهی اوقات معدود مطالب علمی هم در وبلاگ این افراد از روی هم کپی شده بود! بعضی های دیگر هم با تیترهای قلمبه سلمبه مطلبی را شروع کرده بودند که در پایان هیچ منبعی نداشت و به نظر می رسید تنها بازگویی شنیده ها و خوانده هاست. به عبارت دیگر تولید محتوا در این وبلاگ ها اعم از ترجمه و تالیف بسیار کم است در حالی که در وبلاگ حتا دانشجویان این رشته حرکات موثرتری دیده می شود.<br />از طرف دیگر وبلاگ معمولن جای مقالات علمی نیست. اما به دلیل کمبود رسانه های دیگر، اغلب متخصصان به ویژه علوم انسانی مجبورند تا از فضایی شخصی برای تبیین دیدگاه های علمی خود یا تئوری های غیرایرانی استفاده کنند.<br /></div><div style="text-align: right;">هرچند حالا که علوم انسانی در ایران در معرض اتهام قرار گرفته، بعید نیست که به زودی شاهد از دست رفتن همین منابع در فضای وب باشیم.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-3920681454382016213?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-42561776050412159252009-09-23T12:27:00.000+03:302009-09-23T12:27:43.534+03:30<div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>تفسير يک ايده </b></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.davidlynch.de/1vanity3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="420" src="http://www.davidlynch.de/1vanity3.jpg" width="317" /></a><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">براي من، هر فيلم، هر پروژه، تجربه اي است. چگونه فلان ايده را تفسير مي کنيد؟ چگونه تفسيرش مي کنيد تا از يک ايده به يک فيلم يا يک صندلي بدل شود؟ شما ايده اي داريد که مي توانيد آن را ببينيد، بشنويد، احساس کنيد و بشناسيد. حالا مثلا" فکر کنیم شما شروع به تراشيدن قطعه اي چوب مي کنيد و کارتان درست پيش نمي رود. اين باعث مي شود که بيشتر فکر کنيد و راه حلي بيابيد. با اين کار عمل مي کنيد و عکس العمل نشان مي دهيد. بنابراين به نوعي تجربه مي کنيد تا احساس رضايت کنيد. <br />وقتي که مراقبه انجام مي دهيد، اين جريان گسترش مي يابد. عمل و عکس العمل سريع تر مي شوند. ايده اي را به دست مي آوريد، بعد آن را سبک و سنگين مي کنيد. اين قضيه مثل رقصي ابداعي است. فقط با يک استارت سريع، هر هشت سيلندرتان به کار مي افتد. <br />و اين چيزی وانمود کردني نيست. فقط برنامه اي نيست که قرار باشد حالتان را سر جايش بياورد، از آنهايي که به شما مي گويند: «بايست و عطر گل هاي رز را به مشام بکش، و زندگي بهتر خواهد شد.» اين چيز از جان مي آيد. و بايد از اعماق جان بيرون بيايد و رشد کند و رشد کند و رشد کند. بعد همه چيز واقعا" تغيير خواهد کرد. <br />پس برتري بيابيد، خويشن – يگانگي ناب - را بيازماييد و ببينيد که چه چيزي اتفاق خواهد افتاد. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-4256177605041215925?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-29710012554644435252009-09-23T00:20:00.001+03:302009-09-23T00:26:47.917+03:30<div style="text-align: right;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>اولين غوطه </b></span><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_PVsgqPyZ-W8/SliowmENm3I/AAAAAAAARdo/GTkn94QqGqk/s1600/david_lynch-untitled-insane_lullaby_no4-2009.jpg"><img src="http://2.bp.blogspot.com/_PVsgqPyZ-W8/SliowmENm3I/AAAAAAAARdo/GTkn94QqGqk/s400/david_lynch-untitled-insane_lullaby_no4-2009.jpg" /></a><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">آنکه شادي برايش در اعماق جان است، آنکه رضايت برايش در اعماق جان است،<br />آنکه روشني برايش تماما" در اعماق جان است، آن يوگي که با برهمن يکي مي شود،<br />در آگاهی الهي به آزادي ابدي دست مي يابد.</span><br /><b> بهاگود-گيتا</b><br /></div><span style="font-size: large;">وقتي که براي اولين بار درباره مراقبه چيزي شنيدم، تمايلم به آن صفر بود. حتا کنجکاو هم نبودم. به نظر مي آمد يک جور وقت تلف کنی باشد. <br />چيزي که مرا به آن جلب کرد، اين جمله بود که «شادي حقيقي در اعماق جان است.» ابتدا گمان کردم که حرف بي اهميتي است. چون به شما نمي گفت که «اعماق جان» کجاست، يا چطور مي شود به آن رسيد. اما هنوز اثري از حقيقت داشت. و گمان کردم شايد مراقبه راه دست يافتن به اعماق جان باشد. <br />درباره مراقبه تحقيق کردم. سوالاتی پرسیدم، و چند گونه مختلف را از نظر گذراندم. و بعد همان موقع، خواهرم به من تلفن کرد و گفت که براي شش ماه است که دارد TM انجام مي دهد. چيزي در صدايش بود. يک تغيير. کيفيتي از شادي. و با خودم فکر کردم: «اين هماني است که من لازم دارم.» <br />پس در جولاي 1973 به مرکز TM در لس آنجلس رفتم و با بانوي استادي ملاقات کردم و از او خوشم آمد. شبيه دوريس دي بود. و او بود که اين فن را به من آموخت. به من يک مانترا داد، که صدا-انديشه اي مرتعش است. شما بر اساس معناي آن مراقبه نمي کنيد، بلکه ارتعاش بخصوص آن است که به کار مراقبه شما می آید. <br />او مرا براي بار نخست به اتاق کوچکي برد. نشستم، چشم هايم را بستم و مانترایی را که یادم داده بود شروع کردم، مثل اين بود که انگار سوار آسانسوري شده باشم و کابل آن ناگهان پاره شود. بوم! به درون خوشي سقوط کردم. خوشي ناب. و من درست در همانجا بودم. بعد استاد گفت: «وقتشه که بياي بيرون. بيست دقيقه شد.» و من گفتم: «<b>بيست دقيقه شد؟</b>» و او گفت: «هيس!» چون بقيه مشغول مراقبه بودند. این تجربه به نظرم آشنا و در عين حال بسيار تازه و قدرتمند آمد. بعد از آن بود که گفتم واژه ي «بي همتا» بايد براي اين تجربه به کار رود. <br />مراقبه شما را به اقيانوسي از آگاهی ناب مي برد، خرد ناب. اما با شما مانوس است؛ <i>خودتان</i> است. و بي درنگ این احساس شادي است که پديد مي آيد. نه شادي خلسه­ ناک، بلکه انبوهی از زيبايي.<br />در سي و سه سال گذشته، يک بار هم مراقبه را فراموش نکرده ام. هر بار يک نوبت صبح و يک نوبت عصر براي بيست دقيقه مراقبه مي کنم. و بعد سراغ کسب و کار روزانه ام مي روم. و دريافته ام که لذت کار کردن افزون مي شود. بصيرت افزايش مي يابد. لذت زندگي رشد و بدبيني افت مي کند</span>. <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-2971001255464443525?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-32724892077666445052009-09-20T23:29:00.007+04:302009-09-21T03:31:13.442+04:30<div style="text-align: right;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/SrZ72ZGdYYI/AAAAAAAAACo/xK8XVhsiXMs/s1600-h/Untitled-1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_Vu6KY88Rs3M/SrZ72ZGdYYI/AAAAAAAAACo/xK8XVhsiXMs/s400/Untitled-1.jpg" /></a><br /></div><div style="text-align: right;">&nbsp;&nbsp;<span style="font-size: large;">خوانندگان قدیمی وبلاگ من می دانند که چند روز پیش و درست در آستانه ورود به چهارمین سالگرد شروع به کار وبلاگ «یادداشت های یک فیلمساز جوان»، بالاخره به دلیل مشکلات فنی متعدد بلاگفا دست از آن کشیدم و این وبلاگ را راه انداختم.<br /></span><br /></div><span style="font-size: large;">اما چند نکته:<br />اول اینکه دارم به تدریج مطالب وبلاگ قبلی را به اینجا منتقل می کنم. تا چند روز احتمالن ورودی RSS شما مطالب قدیمی خواهد بود.<br />دوم اینکه دارم روی سر و شکل وبلاگ کار می کنم و این چیز نهایی نیست.<br />سوم اینکه این وبلاگ امکانات متفاوتی نسبت به وبلاگ قبلی دارد که مهم ترینش tag زدن مطالب و بدین ترتیب دسترسی آسان تر به مطالب موجود است.<br />چهارم اینکه همانطور که می بینید نام وبلاگ تغییر کرده است. مدت ها بود که می خواستم این کار را انجام دهم و حالا بالاخره نام جدید را در بالای صفحه می بینید. این قضیه دلایل متعددی داشت که مهم تر از همه آن بود که دیگر خیلی هم جوان نیستم!<br />و دست آخر این که به دلایل فنی! نتوانستم کامنت های مطالب وبلاگ قبلی را به اینجا بیاورم. متاسفانه. <br />خلاصه این که اگر خواننده وبلاگ من بوده اید، خوشحال می شوم که به اینجا هم سر بزنید.<br />اگر از طرق RSS دنبالش می کردید، ممنون می شوم که این یکی را مشترک شوید.<br />اگر هم تازه به اینجا رسیده اید، سلام! من اینجا درباره سینما، ادبیات، سایر هنرها و جامعه ایرانی می نویسم. امیدوارم چیز به درد بخوری توی اینجا پیدا کنید.</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-3272489207766644505?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-6105223820486738192009-09-16T02:52:00.000+04:302009-09-21T02:56:04.167+04:30<div class="body"><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">از خیلی وقت پیش تصمیم داشتم پس از دیدن قسمت آخر فصل دوم سریال <a href="http://www.imdb.com/title/tt0844441/">TRUE BLOOD</a> چیزکی درباره ی این شاهکار تلویزیونی بنویسم. اما راستش چنان از ظرافت های بی بدیل تصویری آن به وجد آمده ام که فکر می کنم در حال حاضر یک کفه ی ترازوی قضاوتم در مورد آن به شدت سنگین است.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">فکر کنم فعلن بهتر است که همین چند تصویر را اینجا بگذارم و فقط این را بگویم که این سریال در چند روز گذشته برنده چند جایزه به خاطر کارگردانی، تولید و طراحی صحنه شده است. حرف هایم بماند تا بعد</span>.<br /></div><div align="baseline" style="text-align: center;"><img src="http://img2.tinypic.info/files/02n1uurfo1u9ja0s6crq.jpg" /><br /></div><div align="baseline" style="text-align: center;"><img src="http://img2.tinypic.info/files/iscb0lcs6qkuan3e7s64.jpg" /><br /></div><div align="baseline" style="text-align: center;"><img src="http://img2.tinypic.info/files/1zntxyswpighoy9okosp.jpg" /><br /></div><div style="text-align: center;"><img src="http://img2.tinypic.info/files/wfvvdvqrjx9bo40d0bgm.jpg" /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-610522382048673819?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-68244481508591661022009-09-15T02:56:00.000+04:302009-09-21T02:57:45.586+04:30<div class="body" style="text-align: right;"><div style="text-align: right;"> </div><div style="text-align: center;"><img height="275" src="http://ifss.squarespace.com/storage/Film%20School%20Small%20Cinema%20Screeing%20Room.jpg" width="413" /><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">امروز برای مشاوره دادن به یک واحد دانشگاه علمی و کاربردی که از امسال (یعنی همین چند روز آینده) برای چند گرایش کاردانی فیلمسازی دانشجو می پذیرد، رفته بودم پیش رییس دانشگاه. همکاران دیگری هم بودند و بحثی بود بر سر این که سرفصل دروس این رشته ها، چقدر به درد دانشجوبان می خورد.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">من نمی دانم که چه کسی این سرفصل ها را تعیین کرده و چقدر خودش سر کلاس سینما نشسته است. اما واقعن چقدر این سرفصل ها به درد دانشجویان می خورند. کلاهتان را قاضی کنید: دانشجوی کاردانی تدوین را چه به فیزیک نور و صدا؟ دانشجوی کاردانی تدوین چطور باید ادبیات نمایشی و کارگردانی را بگذراند اما درسی به نام تاریخ سینما نداشته باشد؟! زیبایی شناسی تدوین چه ربطی به عرفان دارد؟ و...</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">من کاری به رشته های دیگر ندارم اما فکر می کنم روش تحصیل، سرفصل ها و سیلابس دروس سینما، نه تنها در این دانشگاه، بلکه در سایر دانشگاه ها نیز نیاز به بازنگری اساسی دارند. سیستم های فیلمبرداری و پست پروداکشن دیجیتال چند سالی است که پایشان به ایران هم باز شده و اغلب دفتار سینمایی از آنها استفاده می کنند. حیف است که دانشجویان سینما همچنان باید به نگاتیو بیاندیشند و به دلیل کمبود و گرانی امکانات سینمای آنالوگ، نه آن را به خوبی فرا بگیرند و نه فیلمسازی دیجیتال را.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">دانستن تاریخ سینما و سیر پیشرفت تکنیکال ابزار و یادگیری پیش زمینه های سینما برای هر کسی که می خواهد فیلمساز شود، امری بدیهی است. اما نه این که این قضیه جایش را به اصل بدهد و تکنولوژی روز دنیا مهجور بماند.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">چندی پیش دوستی می پرسید مگر ما آدمش را داریم که بتواند سینمای دیجیتال را به دانشجویان آموزش دهد؟ پاسخ این است که علاوه بر تعدادی از اساتید کهنه کار، نسل تازه ی فیلمسازان و تحصیل کردگان سینما، بسیار با این مقوله آشنا هستند و می توانند روح تازه ای به دانشکده های سینمایی بدمند. اما سوال دیگر این است که آیا در سیستم مسن آموزش سینما جایی برای آنها هست؟</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">پاسخ این یکی باشد برای بعد</span>.<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-6824448150859166102?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-45903004926049407972009-09-11T02:57:00.001+04:302009-09-21T03:00:29.156+04:30<div class="body" style="text-align: right;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><img src="http://3.bp.blogspot.com/_o9td4leQals/Rm6QK5vT36I/AAAAAAAAA0A/dvMldB5tO28/s320/789308_matchstick_lighter.jpg" /></span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">همه اش از بازی با کبریت شروع شد. از زور بیکاری نشستیم و یک جعبه کبریت را جلومان خالی کردیم. عین قدیم ها که برق می رفت و لذا تلویزیون دو کاناله مان هم روشن نمی شد تا راز بقا نگاه کنیم و در عوض جلوی چراغ نفتی می نشستیم و&nbsp; کبریت ها را روی هم می ریختیم و باید نوبتی جوری کبریت ها را برمی داشتیم که بقیه تکان نخورند. از بیکاری دور همی بهتر بود! بعد یک بسته کیت کت سوغاتی رسید که گوشه اش یک بسته بازی به نام <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Jenga">جنگا</a> داشت و همان کبریت بازی خودمان بود، اما درست و حسابی تر! بعد یک <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Monopoly_%28game%29">مونوپولی</a> فرد اعلا رسید و شدیم کاسب مجازی و خانه و هتل می خریدیم و سر قیمت زمین با هم چانه می زدیم و من یاد بچگی ام می افتادم که بچه بزرگ های فامیل دور هم می نشستند و ایروپولی بازی می کردند و ما را داخل آدم حساب نمی کردند و ما هم فکر می کردیم که چقدر بازی سختی است. پس می رفتیم سر وقت همان منچ خودمان که محض رضای خدا یک بار هم نمی شد که رنگ هایش درست روی هم چاپ شده باشد، اما کافی بود تا برش گردانی تا مارپله ای هم نمایان شود و ترس شب های بمباران را بدل به عیش دوران کودکی کند.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">اما به حال برگردیم... بعدش را یادم نمی آید چه شد که رسیدیم به <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Counter-Strike">کانتر استرایک</a>! یکهو دیدم که یک عالمه لپ تاپ روی میز نهارخوری بود که از طریق شبکه به هم متصل بودند و یک سری تروریست می شدند و یک سری ضدتروریست و آنقدر توی سر و کله هم زدیم که آخرش به این نتیجه رسیدم که جمعش کنیم و بچسبیم به بازی های بی سر و صداتر! پس برای دورانی کوتاه <a href="http://roshd.ir/Default.aspx?tabid=299&amp;EntryID=425&amp;SSOReturnPage=Check&amp;Rand=0">مافیا</a> ظاهر شد که به ابزار نیازی نداشت اما یک سری آدم جرنزن! احتیاجی وافر داشت که در دکان ما یافت می نمی شد. پس <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Risk_%28game%29">ریسک</a> از راه رسید. اول به صورت بورد، با مهره هایی جور واجور و بعد تحت شبکه، پر از انیمیشن های جذاب. و بعد باز نمی دانم چه شد که یک روز دوستی <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/PlayStation_3">پلی استیشنی</a> به خانه من آورد تا برای مدتی میزبانی اش را کنم. دوران طلایی بازی ها، برایم کامل شد. هر وقت حوصله نوشتن، خواندن و دیدن و شنیدن را نداشتم، می توانستم دکمه ریز دستگاه را بزنم تا به دنیایی پر از رنگ و قصه بروم.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و امروز، همان دوست مهمان جدیدی با خودش آورد: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Wii">Wii</a>.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">این دستگاه کوچک اما عجیب و غریب همان بلایی را سر من آورد که اخوان لومیر در آن اتاق تاریک سر ناصرالدین شاه آوره بودند! ما کجای دنیا ایستاده ایم؟ در چه دوره ای از هستی زندگی می کنیم؟ منی که در نزدیکی سی و دو سالگی، هنوز بازی های کودکانه را به خاطر دارم، چطور دارم با دستگاهی سر می کنم که باید ایستاده با آن بازی کرد، تحرک داشت و تازه هر از چندی به نصیحتش هایش درباب باز کردن پنجره و تنفس هوای تازه و استراحت دادن به بدن توجه کرد؟ اگر بخواهم آبکی بنویسم، همین جا، وقتش هست که بنویسم: تکنولوژی، تا کجا؟!</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">هنوز یادم نرفته که بعداز ظهر تابستان ها، وقتی مادربزرگ استراحت می کرد، من و پسر دایی کوچکم روی تختی که روی حوض کوچک حیاط گذاشته بودند جلوی تلویزیون چهارده اینچ سیاه و سفید پارس می نشستیم و جوی استیک <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/TV_game#History">تی وی گیم</a></span> -<span style="font-size: large;"> که دستگاه مزبور بی شباهت با ترانس های یخچال فاراتل امروزی نیست - را مثل در شیشه آبلیمو می چرخاندیم تا مکعب کوچک که اسمش توپ بود به خطی که اسمش آدم بر خورد کند و به سمت مقابل برود. اسم بازی هم مثلن تنیس بود</span>. <br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">حالا جلوی تلوزیون چهل و چند اینچ پلاسما می ایستی و جوی استیک خارق العاده ی بی سیم را دستت می گیری و مثل بازی واقعی تنیس به توپ ضربه می زنی. بالا و پایین می پری و مثل الان من از کتف تا سر انگشتانت درد می گیرد و البته الان آن مهره لعنتی کمر هم قوز بالا قوز شده و در ضمن یک اسپک حرفه ای که می رفت تا توپ را خارج از دسترس حریف به گوشه زمین بخواباند، ناگهان سر از لوستر بالاسر در آورده و سه جای دستم را بریده و... قصه ای است این شادی های کوچک.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">باید به خاطر بیاورم، که شادی کوچک کودکی من کیهان بچه ها بود - که ان روزها هنوز مال بچه ها بود - و اطلس جغرافیایی سحاب و قصه های خوب برای بچه های خوب و کتاب های طلایی انتشارات امیرکبیر - که بازمانده های قبل انقلاب بچه های عمه محبوبه بودند - و بعد آتاری آمد که رنگ های شاد بازی هایش را در شهر خاکستری آن روزها عمری نمی شد دید.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">باید به خاطر بیاورم، آن کامپیوتر 386 با سرعت 20 را که همه ی دنیایم بود. امروز یکی از کامپیوترها دانلود بی وقفه اش را انجام می دهد و دیگری گردش حریصانه من در اینترنت و نوشتن گاه و بیگاهم را در ورد تحمل می کند. تلویزیون برای خودش شبکه خبر را بی صدا پخش می کند. سیستم حرفه ای صوتی، موسیقی ناب وایاکندیوس را از روی سی دی ارژینال پخش می کند، دوربین عکاسی گوشه ای افتاده و دوربین فیلمبرداری گوشه ای دیگر تا حوصله کنم و به کارشان گیرم. آیپاد طفلکی گوشه ای افتاده و هزاران موسیقی در آن گوش هایم را به انتظار نشسته اند و راستش، من حق دارم با حیرت به گذشته ای نه چندان دور نگاه کنم و یادم بیاید که چطور روی پله ها، کنار خانه پسر همسایه مان می نشستم تا شاید دلش برایم بسوزد و مرا به خانه اش دعوت کند و آن یکی جوی استیک کمودور 64 را به من بدهد تا با هم "هلی کوپتر صحرا" بازی کنیم.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">من حق دارم که روزهای گذشته را نگاه کنم که باید در خانه می نشستیم تا خواب عصرانه همسایه ها با صدای بازی های کودکانه ما خراب نشود و جایش با ماشین های کوچک مدل در خیابان هایمان که همان حاشیه قالی بود، کورس می گذاشتیم و شاید گاهی مادر اجازه می داد تا آتاری را با صدای خاموش بازی کنیم. </span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و من حق دارم که چنان از این تجربه ناب از خود بی خود شوم که آسمان را به ریسمان ببافم تا فقط بخواهم بگویم من امشب تجربه ای داشتم که بازی های کودکانه را به من برگرداند: ترکیبی درخشان از جنب و جوش های کودکانه ی عصرها در کوچه و بازی های پای تلویزیونی بعد از ظهرهای بچگی، وقتی همه خواب بودند.</span><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><img src="http://img.qj.net/uploads/articles_module2/81389/E3-wii_Family_play_qjpreviewth.jpg" /></span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-4590300492604940797?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-91142358511768498772009-09-05T02:59:00.000+04:302009-09-21T03:02:32.526+04:30<div class="body" style="text-align: right;"><div style="text-align: right;"> </div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><img height="213" src="http://www.subverse.org/wp-content/uploads/2006/05/Lost%20-%20Laser%20Title%20Card.jpg" width="442" /></span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">در این چند سالی که مخاطبان با سریال <a href="http://www.imdb.com/title/tt0411008/">لاست</a> همراه بوده اند، همواره این سوال برایش مطرح بوده که اصلن لاست درباره ی چیست و چه فرجامی خواهد داشت؟</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">ایران هم از این قاعده مستثنا نیست. تئوری های زیادی در این باره مطرح بوده اند که ترجمه ی بعضی از آنها به طور پراکنده در نشریات - از جمله شهروند امروز خدابیامرز - و بعضی سایت ها و وبلاگ ها آمده اند. به عقیده من با توجه به بسته بودن دایره فرهنگی در ایران و عدم شناخت اغلب مخاطبان از مقولاتی مانند اسطوره شناسی و درام، لاست در اکثر مواقع از سریالی جذاب و پرحادثه فراتر نرفته و تمام تصورات بینندگان از احتمالات فرامتنی - که گاه در ناخودآگاه شان ظاهر شده - عقیم مانده است.&nbsp;</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">با نگاهی به پنج فصل گذشته این سریال، و به ویژه فصل پنجم که بالاخره آشکار مباحث فرازمینی را در کنار مسایل فیزیکی و متافیزیکی بیان می کند، می توان دریافت که در سطحی بالاتر از این سریال جذاب، با مفاهیمی روبه رو هستیم که نیاز به بسط یافتن دارند.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">البته لاست، با انبوهی از بازیگران جذاب و روایتی تو در تو و چرخش های پیاپی در روابط، زمان و مکان، مخاطب را چنان درگیر می کند که تازه شاید این فرصت یک ساله برای نمایش فصل هفتم و آخر، زمان مناسبی برای پرداختن به مسایل دیگر این سریال باشد.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">در این مدت، تئوری ها به دو دسته کامل تقسیم می شدند. گروهی سریال را دارای روایتی دینی می دانستند که به مفهوم آخرت (beyond) می پردازد. گروهی دیگر هم لاست را دارای رویکردی علمی می دانستند که تمام اتفاقات آن روی کاغذ و به شکلی تئوری امکان پذیر است. نشانه اش را هم سریال fringe می دانند که توسط همین گروه تولید شده و به مسایل علمی ای در حوزه های پزشکی، شیمی و فیزیک می پردازد که شاید بشر فعلن قادر به انجام آنها نیست، اما از لحاظ تئوری کاملن امکان پذیر هستند.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">نکته ای که تا حد زیادی در لایه های زیرین نهفته مانده بود و ارجاعات فصل پنجم به اساطیر مصری باعث توجه به آن شد، همین بحث اسطوره شناسی و نمادشناسی است.&nbsp;</span><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><img src="http://tvjunior.files.wordpress.com/2008/04/lost_foot.jpg" /></span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">از میان مسافران پرواز 815 که به طوری اتفاقی وارد جزیره ای شده اند، بعد از حوادث بسیار، تنها هشت تن&nbsp; امکان بازگشت به عالم زمینی را پیدا می کنند. اما باز هم ترجیح می دهند که به جزیره برگردند. چون جزیره آنها را به خود خوانده است. آخرت محلی رمزبار است، که همه ی افراد پس از مرگ به آنجا می روند. آخرت با «عالم معنا» (l' autre monde) تفاوت می کند. زیرا عالم معنا، آخرت نیست، بلکه اغلب دنیایی است مجاوز و مشابه دنیای ما، با این تفاوت که ساکنان آن می توانند به آزادی از آن خارج و یا به آن داخل شوند. حتا می توان افراد را به عالم معنا دعوت کرد، حال اینکه از آخرت هیچکس باز نمی گردد.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">عالم معنا بنابر تعریف عالم خدایان است، و در تضاد با دنیای افراد زمین یا جهان مردگان است؛ مردگان به عالم آخرت می روند. عالم معنا فارغ از قید زمان و مکان است. سرنشینان آن جاودانند و می توانند در هر لحظه به هر جا بروند. </span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">جزیره از لحاظ نمادشناسی سمبل مرکز معنوی است. به جزیره نمی توان وارد شد، مگر از طریق دریانوردی یا پرواز. برای رسیدن به جزیره باید از خاک دور شد. جزیره جهانی کوچک است. تصویر کیهان است، جهانی تمام و کمال، زیر ارزش قداستی متمرکز را نمایان می سازد. جزیره یادآور پناهگاه است. جایی است که آگاهی و خواسته متحد می شوند تا از تهاجم ناخودآگاه بگریزند. از نگاه تمثیلی میل به خوشبختی زمینی یا ابدی در جزیره به ثمر می رسد. در داستان های مشهور پیرامون جزیره ها، همواره گنجی در آنها مدفون شده است. شاید از همین روست که بسیاری جزیره را ترک نکردند و آنها که رفتند مجبور به بازگشت شدند.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">به نظرم، لاست عالمی فرازمینی است. اما ربطی به مباحث دینی ندارد. به کهن الگوهای بشری و اسطوره های ساخت ذهن بشر کهن متصل است. مجسمه مصری در جزیره، خدای مرگ است. اما تنها اسطوره است و بحث دینی در آن درمیان نیست. بسیاری از تمدن های کهن به جهان دیگر اعتقاد داشته اند. جهانی که در آن بحث قضاوت میان نیک و بد متصور نبود، بلکه جهانی بود صرفن به شکلی دیگر. از همین روست که در بسیاری از این تمدن ها، مردگان را با پول و غذا دفن کرده یا جسمشان را موم اندود می کرده اند. زیرا بر این تصور بوده اند که آنها در جهانی دیگر به حیات ادامه خواهند داد.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">گمان می کنم که فصل هفتم، رازهای پایانی را هر چه سریع تر بگشاید. هر چند دیگر در این سالها باید برایمان عادت شده باشد که هر بار حدسی بزنیم و بعد عکس آن را ببینیم!</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">در ادامه ی این سلسه مطالب به ویژگی های دیگر این سریال از جنبه های سمبولیستی، اسطوره شناسی و نیز ارجاعات فلسفی خواهم پرداخت.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: small;">* بخش های نمادشناسی این مطلب با نگاهی به کتاب فرهنگ نمادها ترجمه سودابه فضایلی، انتشارات جیحون نوشته شده است.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><span style="font-family: Tahoma;"> </span></span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-9114235851176849877?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-83107131999991478412009-09-03T03:07:00.000+04:302009-09-21T03:08:26.919+04:30<div class="body" style="text-align: right;"><div style="text-align: center;"><img height="336" src="http://media.farsnews.com/Media/8805/ImageReports/8805270969/23_8805270969_L600.jpg" width="481" /><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">هر روز تعدادی کامنت، ای میل یا از طریق یاهو پیغام هایی دریافت می کنم که نشان دهنده محبت دوستان عزیز دیده و نادیده است.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">بسیاری از این پیام ها، شامل سوالاتی درباره تکنیک سینما، منابع کارشناسی ارشد، انتخاب رشته و مشورتی درباره تحصیل سینما در آموزشگاه ها یا دانشگاه ها است و من خود را مقید می دانم که در اسرع وقت پاسخگوی اعتماد این دوستان باشم.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">اما در این میان هر از گاهی - به ویژه در چت - سوالاتی عجیب دریافت می کنم که احساس بدی در موردشان دارم:</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">خواستن شماره تلفن فلان کارگردان یا بازیگر، پیشنهاد پول در ازای دادن شماره تلفن شخصی به فلان بازیگر مرد یا زن (اسم بدی دارد این کار به خدا!)، سوال درباره روابط خصوصی آدم های سینما و...</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">از طرف دیگر مشکل بزرگ من سوالپیچ شدن از طرف افرادی است که وقتی به آنها می گویی برای پیدا کردن جوابت فلان کتاب را باید بخوانی یا به سادگی به مطلبی چند خطی در یک سایت یا وبلاگ ارجاع شان می دهی، زود جواب می دهند که وقت خواندن ندارند، چه یک کتاب باشد و چه یک پست کوتاه وبلاگ. شما جای من باشید به این آدم ها چه می گویید؟ یکی سوال می کند که چرا باید کار عبثی مثل فیلمسازی کرد و دنبال یک کار با آبرو نبود و قاعدتن هیچ وقت هم توجیه نمی شود. دیگری می گوید چرا کسی که می خواهد در ایران فیلم بسازد، باید فیلم خارجی تماشا کند! آن یکی می پرسد که چرا تا به حال فیلم بلند نساخته ام و هرطور که می خواهی حالی اش کنی که این کار سلسله مراتبی دارد که باید بتدریج طی شود، توی کتش نمی رود و امثال ده نمکی را توی سر آدم می زند. </span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">من مجموعه دی وی دی جومونگ را اصلن ندارم که بخواهم کپی رایگانی در اختیار کسی قرار دهم. شاید مجموعه خوبی از مستندها و فیلم های کوتاه ایرانی داشته باشم، اما قرار نیست بدون اجازه صاحبش به کسی کپی دهم. از این که ملت تعجب می کنند که چطور من که فیلمسازم، هنوز درباره الی یا سنتوری را ندیده ام، حیرت می کنم و راستش اصلن برایم مهم نیست که دوست دختر بهرام رادان کیست، یا چرا گلشیفته فراهانی با این که شوهر دارد، بی حجاب فیلم بازی کرده است. به من چه ربطی دارد؟! باور کنید با تمام این مسایل روبه رو شده ام!</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">یکی از دوستانم پیشنهاد داد تا شماره حسابی را گوشه وبلاگ تعبیه کنم و بعد از واریز مبلغ مشخصی (هر چه سوال مزخرفتر، مبلغ بالاتر) تمام و کمال مشغول پاسخگویی شوم. بدیهی است که شوخی می کرد، اما جدای این حرف ها به خدا من دل جواب ندادن یا جواب سربالا دادن به آدم ها را ندارم. دوست دارم همه را تا جایی که در توانم هست و به چرندگویی هم نیفتم، کمک کنم، اما این بدین معنی نیست که وقتم مدام با چرندیات بعضی آدم های بی کار و پرمدعا گرفته شود و اگر پا لپ تاپ نباشم و کمی دیر به آنها جواب دهم، طوری با من رفتار شود که انگار نوکر بی جیره و مواجب پدر محترمشان هستم و در انجام وظیفه کوتاهی کرده ام.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">دوستانی که سوالی تخصصی در زمینه سینما و تحصیل و مطالعه آن داشته اند، می دانند که همیشه امیدوارانه و کامل جوابشان را داده ام. اما از این یکی معافم کنید! به خدا من هم کار دارم. نمی دانم که افسانه بایگان شوهر دارد یا نه. نمی دانم که شماره تلفن ترانه علیدوستی چند است. نمی دانم که چطور می شود بدون کتاب خواندن و فیلم دیدن، فیلمساز شد که برای این یکی باید به ابوالفضل جلیلی مراجعه کرد که از سر اتفاق شماره ای از او هم ندارم! نمی دانم ده نمکی چطور فیلم بلند می سازد. نمی دانم از کجا می شود چند صد میلیون سرمایه فیلم بلند را جور کرد که کل اگر طبیب بودی سر خود دوا نمودی!</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">من هم یکی مثل صدها سینماخوانده این مملکت هستم. کمی کتاب خوانده ام، مقداری فیلم دیده ام، چندتایی فیلم مستند و تبلیغاتی و چند فیلم کوتاه ساخته ام و با تعدادی آدم سینمایی نشست و برخواست دارم. به خدا قاطی می کنم وقتی یکی به من می گوید تمایل به مبادله فرندز لیست داری یا نه! و وقتی می شنود که این کار دخالت در زندگی خصوصی مردم است، بهش برمی خورد و ... </span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">من دایم در حال تجربه هستم. خودم را گنده احساس نمی کنم. به سادگی به اشتباهاتم اعتراف می کنم و اگر ببینم کسی چیزی برای یاد دادن دارد، تا آنجا که در توانم هست می آموزم و اگر ببینم چیزی بلدم و کسی آن را طلب می کند، به راحتی در اختیارش می گذارم.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">من مخلص دوستانی هستم که سوالی دارند و احساس می کنند که من می توانم جوابشان را بدهم. اگر بلد بودم، پاسخگو هستم و اگر نمی دانستم یا به کسی ارجاعشان می دهم که بداند و یا عذرخواهی می کنم.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">می دانم که سینما جذاب است. حاشیه هایش هم به اندازه خودش جذابیت دارد. خودم هم مریض نشریات زرد آن ور آبی هستم و در هر سفر خارجی تعداد زیادی از این مجله ها می خرم و حاشیه ها را می خوانم و بعد هم به نزدیک ترین سطل آشغال سر راهم حواله شان می دهم. به سایت های این شکلی خارجی هم تا دلتان بخواهد سر می زنم. اما یک چیزی در جامعه ایرانی وجود دارد که با سایت های خارجی متفاوت است. اینجا کسی طلاقش را از همسرش جلوی صدتا خبرنگار جار نمی زند. ارتباطش را با جنس مخالف (یا موافق!) عیان نمی کند. نمونه حرکت جنت جکسن و جاستین تیمبرلیک را روی سن نمی توانید در ایران پیدا کنید! اینجا هر کسی مثل هر ایرانی دیگر، حریمی خصوصی برای خودش تعریف کرده است. اصلن مرده شور کسی را ببرد که اولین بار قضیه فساد در سینمای ایران را علنی کرد تا شهوت شنیداری عوام را بیدار کند! آن بخش کتاب «آدم های نازنین» رضا کیانیان را خوانده اید که راننده تاکسی ای به او می گوید: «راستی آقای کیانیان از فساد در سینما چه خبر؟»!</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">بار دیگر تاکید می کنم که در زمینه تخصصی سینما، تحصیل آن، یافتن منابع فارسی و انگلیسی و حتا کاریابی تا جایی که بتوانم در خدمت دوستان هستم.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">اما از آن عده دوستان بی کار که با سوالات بی موردشان، واقعن آزارم می دهند، خواهش می کنم بنده سرا پا تقصیر را عفو بفرمایند! </span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">با تشکر!</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-8310713199999147841?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-4457953436785817442009-09-03T03:04:00.000+04:302009-09-21T03:06:46.899+04:30<div class="body" style="text-align: right;"><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><strong>پیش درآمد این بخش:</strong></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">خیلی وقت ها کتابی می خوانم که به نظرم چنان ارزشمند است که تا مدت ها هر که را می بینم در موردش با آنها حرف می زنم. همیشه چند ماژیک مارکر گوشه و کنار خانه ام هست تا به محض این که به چیزی برخوردم که به نظرم مهم بود، آن را علامت بزنم. می دانم که یک روزی به کارم می آید و دیگر لازم نیست که تمام کتاب را وجب به وجب دنبال آن بگردم.<br />و نیز، گاهی پیش می آید که دوستانم سراغ کتاب خوب تازه از من می گیرند و بعضی دیگر هم از منابع مفید سینمایی برای مطالعه آزاد یا کنکور می پرسند.<br />فکر کردم شاید بد نباشد که تعدادی از این کتاب ها را به مخاطبان این وبلاگ معرفی کنم. بخش «معرفی کتاب» شامل معرفی کتاب هایی در حوزه سینما و دیگر هنرها و نیز کتاب های مفید در زمینه های ادبی و علوم انسانی خواهد بود.</span><br /></div><hr size="2" style="margin-left: auto; margin-right: 0px;" width="100%" /><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><em><strong>اغلب</strong></em> برای کسانی که می خواهند وارد مقوله سینما شوند، حال مطالعه ای آزاد باشد، یا برای امتحان کارشناسی و حتا کارشناسی ارشد، این سوال مطرح است که از کجا باید شروع کرد. چه کتابی را باید خواند تا با مفاهیم اصلی سینما - در حوزه های تئوری و عملی - آشنا شد و مطالعه کتاب های بعدی را آسان تر کرد؟</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">پاسخ در دو کتاب نهفته است. هر دو از یک ناشر، در یک قطع و نوشته ی دو نویسنده یکسان.</span><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><img height="308" src="http://img2.tinypic.info/files/qvzg9f0dvs3w3m3gc72m.jpg" width="489" /></span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">بسیاری از مدرسان سینما، کتاب «هنر سینما» نوشته دیوید بوردول و کریستن تامسون را بایبل سینما می دانند. گستردگی مطالب این کتاب که از معرفی عوامل یک فیلم شروع شده و به مباحث تئوریک ختم می شود، هر مخاطب تازه کار و یا حرفه ای را با ریزه کاری های هنر - صنعت سینما آشنا می کند. «هنر سینما» درباره زیبایی فیلم است و به قول نویسندگان فرض بر آن گذاشته شده که خواننده کتاب به جز تجربه فیلم دیدن، دانش دیگری در مورد سینما ندارد. همین امر نشان دهنده ویژگی های پایه ای کتاب برای مخاطبان تازه کار است. </span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">عنوان بخش اول کتاب، «تولید فیلم» است که در ابتدا به طور فهرست وار و با توضیحی کوتاه اما دقیق، عوامل فنی تولید فیلم را معرفی می کند. سپس به سراغ مراحل پیش تولید، تولید و پس تولید رفته و آن را به همراه عناوین و وظایف دست اندرکارانشان به مخاطب می شناساند. بعد به مباحثی مانند پخش و نمایش، تفاوت های فیلم و ویدئو و امثال آنها اشاره می کند.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">در بخش دوم، نویسندگان (که از تئوریسین های سرسخت و مشهور نئوفورمالیست هستند) به بحث فرم و محتوای فیلم می پردازند و این دو مقوله را (قاعدتا با سنگینی بیشتر بخش فرم) به خواننده معرفی می کنند. </span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">عنوان بخش سوم «روایت به مثابه یک سیستم فرمال» است که باز هم با رویکردی نئوفرمالیستی به مفاهیم روایت و فرم پرداخته می شود. مخاطب در این بخش، هم با شیوه های روایی آشنا شده و هم ژانرهای سینمایی را فرا می گیرد. نویسندگان فیلم «همشهری کین» ارسن ولز را مبنا قرار داده و به شکلی کاملن ملموس به آموزش مبانی امر پرداخته اند.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">بخش چهارم به سیستم های فرمال غیرروایی پرداخته و این بار دقیقن و بدون حاشیه مفهوم فرم سینمایی را توضیح داده است. </span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">در بخش پنجم مخاطب با سبک فیلم آشنا می شود. میزانسن و جنبه و کارکردهای روایی آن تشریح شده و نیز مباحثی مانند عمق، رنگبندی و ترکیب بندی در آن مطرح شده است.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">در بخش ششم، مخاطب وارد حیطه علمی قضیه شده و با مفاهیمی مانند تونالیته، سرعت حرکت، پرسپکتیو، نسبت های متداول در فیلم 35 و سایر خصوصیات سینماتوگرافیک آشنا می شود.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">بخش هفتم که یکی از درخشان ترین بخش های این کتاب است، به بحث تدوین می پردازد و در کمتر از پنجاه صفحه، مخاطب را با مفاهیم، سبک ها و امکانات تدوین به خوبی آشنا می کند.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">پخش هشتم به موضوع مهم و قابل توجه صدا در سینما می پردازد و امکانات صدا و مبانی صدای فیلم را با نگاهی به فیلم «یک محکوم به مرگ می گریزد» روبر برسون آموزش می دهد. نکته جالب در این است که نویسندگان چنان به جزییات دقیق شده اند که حتا دوبله و زیزنویس فیلم را هم از نظر دور نگه نداشته و به آن پرداخته اند.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">عنوان بخش نهم «سبک به مثابه یک سیستم فرمال» است که مفهوم و تحلیل سبک های فیلم، با نگاهی به چند شاهکار تاریخ سینما، بیان می شود.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">از بخش دهم وارد نقد تحلیلی فیلم می شویم که در آن تعداد قابل توجهی نقد نئوفرمالیستی از فیلم های درخشان تاریخ سینما، قابل مطالعه و بررسی هستند.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">بخش یازدهم به فرم فیلم و تاریخ سینما پرداخته و به جرات می توان گفت، آسان ترین و بهنرین مرجع آشنایی با تاریخ سینما برای یادگیری و حتا آمادگی شرکت در امتحانات همین بخش است.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">اما کتاب دوم، کتابی است از همین نویسندگان با عنوان «تاریخ سینما» که این یکی هم با رویکردی نئوفرمالیستی به تاریخ سینمای جهان پرداخته است. توجه ویژه ی نویسندگان کتاب به فرم باعث شده، تا به جای آنکه مخاطب در داستان فیلم ها یا حواشی آنها غرق شود، با انبوهی از اطلاعات جامع پیرامون شکل گیری و تکامل سینما در ابعاد تکنیکی، ژانرها، سبک ها، روایت و غیره آشنا شود.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">کتاب «تاریخ سینما» مخاطب را در هر فصل، ابتدا با اصطلاحات تخصصی آن فصل آشنا کرده و نیز شامل واژه نامه ای برای مهم ترین آنها است. </span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">این دو کتاب بسیار به هم پیوسته هستند. خواننده هرجا که به توضیحات تاریخی احتیاج دارد باید به کتاب «تاریخ سینما» مراجعه کند و هر زمان که به اطلاعات مفصل تری از اصطلاحات نیازمند است باید کتاب «هنر سینما» را دست بگیرد. هر دو کتاب را می توان از ابتدا تا به پایان خواند و یا به بخش مورد نیاز رجوع کرد. هرچند برای کسی که می خواهد با سینما آشنایی پیدا کند و قصدش فراگیری این مبحث به شکلی کامل است، مطالعه کامل «هنر سینما» ضروری است. کتاب «تاریخ سینما» برعکس کتاب های مشابه، به روند تاریخی توجه کمتری نشان داده و هدفش در راستای مباحثی است که در کتاب «هنر سینما» به آن پرداخته شده، یعنی رویکرد به فرم سینمایی.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">هر دو کتاب دارای ترجمه روانی هستند و از سر و شکل قابل اعتنایی نیز برخوردارند. هرچند که قطع شان بزرگ است و مناسب لم دادن در تخت خواب یا روی مبل نیستند، اما خواندشان سر میز و با اینترنتی آن لاین و گوگل کردن اصطلاحات و فیلم ها و آدم ها و یادداشت برداری از جاهای مهم، حسابی می چسبد. این هم از نکته نهایی! </span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">مشخصات کتاب ها:</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><strong>هنر سینما</strong></span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">دیوید بوردول، کریستین تامسون<br />ترجمه فتاح محمدی<br />نشر مرکز</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><strong>تاریخ سینما</strong></span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">دیوید بوردول، کریستین تامسون<br />ترجمه روبرت صافاریان<br />نشر مرکز</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-445795343678581744?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-1379918961232056792009-09-03T03:03:00.000+04:302009-09-21T03:04:36.068+04:30<div style="text-align: right;"> <br /></div><div class="body" style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><img align="right" alt="" border="0" height="454" hspace="10" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/e/e6/Les_mrtvych_v_Katyne.jpg/441px-Les_mrtvych_v_Katyne.jpg" vspace="10" width="262" />چند روز قبل، در مراسم هفتادمین سالگرد شروع جنگ جهانی دوم که در لهستان برگزار شد، ولادمیر پوتین، نخست وزیر روسیه اشتباهات شوروی سابق را در جنگ جهانی دوم پذیرفت. برای کسانی که جنگ را به دو قطب دلاوری های متفقین و جنایت های آلمان هیتلری تقسیم می کنند، بسیاری از جنایت های علیه بشریت از سوی متفقین نادیده باقی مانده است.</span><br /><span style="font-size: large;">قبل از شروع جنگ جهانی دوم، آلمان و شوروی تفاهم نامه ای امضا کردند که به موجب آن، لهستان به اشغال دو کشور در آمد. تمام افسران و سربازان و تعداد زیادی از متخصصان لهستانی اسیر و به اردوگاه های موقت فرستاده شدند. پس از اشغال کامل لهستان توسط آلمان نازی، تعداد زیادی گورهای دسته جمعی پیدا شد که در آن ها جسد دوازده هزار نفر از افسران لهستانی در حالی که اغلب گلوله از پشت سر به جمجمه شان اصابت کرده بود، به چشم می خورد.</span><br /><span style="font-size: large;">ماشین تبلیغاتی هیتلر به کار افتاد و با ساخت فیام های مستند خبری و نیز انتشار اسناد این فاجعه، کل قتل عام به شوروی نسبت داده شد. با پایان جنگ، تمام قضیه ماشین تبلیغاتی این بار بر ضد آلمان ها به راه افتاد و ماجرا بر گردن نازی ها افتاد.</span><br /><span style="font-size: large;">آندره وایدا، کارگردان بزرگ لهستانی که خود پدرش را در سن سیزده سالگی در این ماجرا از دست داده، با باز کردن فاجعه نسل کشی و نخبه کشی لهستان - معروف به <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Katyn_massacre">کاتین</a> - فیلمی درخشان در این رابطه ساخته و جنایات شوروی را در جنگ جهانی دوم در لهستان به تصویر کشیده است.</span><br /><span style="font-size: large;">فیلم «کاتین» چند ماجرای موازی را از قربانیان و خانواده هایشان دنبال می کند. نحوه قتل عام افسران و نیز دفن آنها در گورهای دسته جمعی چنان تصویر شده که مخاطب را به فکر فرو می برد. </span><br /><span style="font-size: large;">وایدا به جای آنکه با داستانی خطی&nbsp; و دنبال کردن زندگی یک خانواده، ماجرایی دراماتیک را به<img align="left" alt="" border="0" height="381" hspace="10" src="http://myagic.files.wordpress.com/2009/03/katyn1ti4.jpg" style="height: 294px; width: 312px;" vspace="10" width="399" /> بیننده عرضه کند، با نمایش زندگی تعدادی از این خانواده ها و اغلب فارغ از دیالوگ های تاثیرگذار، با حرکات درخشان دوربین و نیز میزانسن های موثر، احساسات مخاطب را نشانه گرفته است. </span><br /><span style="font-size: large;">چیزهایی از این دست کم نیستند. در حالی که فیلم با ضرب آهنگی کند، داستان را روایت می کند، اما در چند دقیقه پایانی، ضرب آهنگ به شدت تند شده و کل ماجرای قتل عام با سرعتی خیره کننده و غیرقابل باور نمایش داده می شود. تاکید وایدا بر کشتار ماشینی افسران و از سوی دیگر کندی انتظار&nbsp; خانواده آنها و امیدواری شان به بازگشت، دقیقن بر احساسات مخاطب غلبه کرده است. شاید از همین روست که در پایان، فیلمساز برای مدتی با نمایش تصویری کاملن سیاه با حاشیه صوتی یک رکوییم، سرعت بالای بخش پایانی فیلم را خنثی می کند و فرصتی برای نفس تازه کردن و تفکر مخاطب فراهم می کند.</span><br /><span style="font-size: large;">همانطور که گفته شد، دیالوگ های فیلم از بار احساسی کمی برخوردارند و برای همین، این حرکات دوربین هستند که بار دراماتیک فیلم را بر دوش می کشند. برای مثال صحنه ای که قبل از طلوع آفتاب افسران را یکی یکی از کامیون خارج کرده و به اتاقی برده و از پشت به سر آنها تیراندازی می کنند که کل این ماجرا به پلان های طولانی مکرر تبدیل شده است. در یکی از سکانس های پی در پی، دوربین ناگهان از نمایش یک محکوم به اعدام دست کشیده و به شکلی آشفته لامپی پر نور بر سقف را نشان می دهد. یا سکانس پایانی که دوربین در زاویه ای low angle از درون گور دسته جمعی، خاک را نشان می دهد که کم کم خورشید را می پوشاند. از این دست حرکات در فیلم کم نیست. این امر حتا به بازی ها هم تسری پیدا می کند و با وجود کمبود دیالوگ های احساسی، بر سکوت زنان و اقوام این افسران و شکستن شان از درون&nbsp; بارها تاکید شده است. </span><br /><span style="font-size: large;">تماشای «کاتین» این فرصت را به مخاطب می دهد تا با گوشه های کمتر شناخته شده ی جنگ، فاشیسم و اثرات ایدئولوژی های جزم اندیش آشنا شود و به تکرار تاریخ در اعصار متفاوت ایمان بیاورد.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-137991896123205679?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-43782495494364379192009-08-29T03:08:00.002+04:302009-09-21T03:13:37.667+04:30<div class="body"><div align="center" dir="rtl"><span style="font-size: large;"><b>نفس تنگي در لباس لاستيکي دلقک</b> </span><br /></div><div align="center" dir="rtl"><span style="font-size: large;"><img align="baseline" alt="" border="0" hspace="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_zAoyoHwC5IQ/Se8dMNNRhxI/AAAAAAAADEY/yHE3l6q5xI8/s400/He+Who+Gets+Slapped+%281924%29+1.jpg" /></span><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">آسان تر خواهد بود، جا دادن تمام آسمان در لباسي کوچک<br />تا بدست آوردن خوشبختي حقيقي،<br />بدون دانستن خويشتن.<br /><b>اوپانيشادها</b></span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">زماني که مراقبه را آغاز کردم، سرشار از اضطراب و ترس بودم. حسي از افسردگي و خشم داشتم.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">معمولا اين خشم را سر همسر اولم خالي مي کردم. دو هفته که از شروع مراقبه ام مي گذشت، زنم پيش من آمد و پرسيد: «چه خبره؟» اولش براي لحظه اي ساکت ماندم، اما بالاخره گفتم: «منظورت چيه؟» و او جواب داد: «اين خشمي که داشتي، کجا رفت؟» و من حتا متوجه رفتنش نشده بودم.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">من افسردگي و خشم را "تنگي نفس در لباس لاستيکي دلقک بدبيني" مي نامم. هم <i>نفس تنگي </i>مي آورد و هم بو مي دهد. اما به محض اين که مراقبه و&nbsp;غوطه به درون را آغاز کنيد، لباس دلقک شروع به محو شدن مي کند. تازه همين وقت است که متوجه مي شويد چه بوي متعفني داشته است. بعد، وقتي که کاملا محو شد، آزادي&nbsp;از آن شماست.</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">خشم، افسردگي و غم چيزهاي زيبايي براي يک داستان هستند، اما براي فيلمساز يا هنرمند، زهرند. آن ها براي خلاقيت مثل گلودرد چرکي هستند. اگر چنين مرضي بگیريد، به سختي مي توانيد از&nbsp;رختخوابتان بلند شويد، و از آن بدتر خلاقيت و ايده هايتان رنگ مي بازد. خلاقيت بايد [مثل صدا] واضح باشد. بايد بتوانيد ايده ها را صيد کنيد.</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-4378249549436437919?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-53064734900500857812009-08-24T03:10:00.001+04:302009-09-21T03:15:13.681+04:30<div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><b>به ياد آوردن سوزان سونتاگ<br /></b></span><span style="font-size: small;"><b>آرون منسون</b></span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: small;"><b>نشريه ادبيات و پزشکي، شماره اول، انتشارات دانشگاه جان هاپکينز، 2005</b></span><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: left;"><span style="font-size: x-small;"><b>ترجمه ای براي علي اکبر عليزاد</b></span><br /></div><span style="font-size: large;"><b> </b></span><br /><div align="center" dir="rtl"><span style="font-size: large;"><b><img align="baseline" alt="" border="0" hspace="0" src="http://nymag.com/nymetro/news/people/features/sontag050117_400.jpg" /><br /></b><b></b></span><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">وقتي شما به اين ترتيب تبرئه شديد، بلافاصله از اتهام رها مي شويد، ولي همچنان در معرض آن باقي مي مانيد و همين که از بالا فرمان برسد، فورا اتهام به جريان مي افتد... ولي بازهم درست مثل دفعه پيش امکان دريافت تبرئه صوري وجود دارد. متهم بايد دوباره همه نيروي خود را بسيج کند و تسليم نشود.</span><br /></div><div></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">&nbsp;- فرانتس کافکا، محاکمه (*)</span><br /></div><div style="text-align: right;"></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">فرانتس کافکا، يکي از قهرمانان روشنفکر سونتاگ بود. نمي توانم اين سطور را بخوانم، بي آنکه با اندوه و شگفتي به سونتاگ نينديشم. در اين قطعه، "نقاش" براي "کا" – <i>خوانده ي</i> دايمي - &nbsp;شرح مي دهد که آزادي همواره موقتي و مشروط است. بهترين چيزي که هرکس مي تواند آرزومندش باشد، يک "تبرئه صوري" است؛ برائت دايمي تقريبا هيچگاه حاصل نمي شود. معادل پزشکي "تبرئه صوري"، "بهبودي" (remission) است. Remission در معناي ابتدايي اش، به معني رهايي از کيفر گناه است.&nbsp; امروزه ما remission را به معناي رهايي از بار سنگين ناخوشي مي دانيم. ناخوشي هايي عموما علاج ناپذير، ناخوشي هايي مزمن مثل سرطان. سلامتي، در بهترين شرايط مانند آزادي موقتي و مشروط است. </span><br /></div><div style="text-align: right;"></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">سلامتي در اغلب عمر سوزان سونتاگ از او دوري جست. در کودکي از آسم شديد رنج مي برد. در 1976، در چهل و سه سالگي، به دليل سرطان درجه چهار پستان بستري شد. با سي و يک غده لنفاوي مثبت. به او گفته شد تنها ده درصد شانس براي دو سال زندگی بيشتر دارد. پس از دوره درمان سخت، او اولين "بهبودي" خود را باز يافت. در 1999 به خاطر تومور بدخيم دهانه رحم تحت شيمي درماني قرار گرفت. متاسفانه 28 دسامبر 2004 به دليل عوارض سرطان خون در سن هفتاد و يک سالگي درگذشت. با اين حال، برخلاف "کا"ي کافکا، که خوانده اي دايمي بود، سانتاگ بيماري دايمي نبود. وي دو رساله کلاسيک درباب بيماري و ادبيات و همچنين چهار نوول، چهار نمايشنامه، دو فيلم و تعداد زيادي مقاله مشهور&nbsp; نوشت. و نيز حامي فعال حقوق بشر بود. اگر چه وي زندگي خود را "پيش و پا افتاده" مي پنداشت، اهميت فرهنگي وي در بخش مربوط به روش قابل ستايشي است که او زندگي اش را طبق آن هدايت مي کرد. فرمول مشهور او مبني بر اينکه ناخوشي هايي مثل سرطان و ايدز "بي معني" هستند، نشانگر اين بود که ناخوشي مي تواند به اتفاقي مثبت بدل شود که هر کسي مي تواند فارغ از ناميده شدن يا محدود شدن به آن، به زندگي اش ادامه دهد. او با ايستادن مقابل وسوسه ناميده شدن به عنوان &nbsp;نجات يافته از سرطان، ناخوشي اش را به مثابه خط مشي اي براي خود-دگرگوني اخلاقي بکار گرفت و در برابر تغيير تدريجي هويت اش توسط ناخوشي، مقاومت کرد. </span><br /></div><div style="text-align: right;"></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"></span><br /></div><div style="text-align: right;"></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">سونتاگ به طور مداوم از هنر نوشت. اما تنها دو رساله باريک که به طور ويژه به پزشکي و ادبيات مي پرداخت، از خود باقي گذاشت. اين دو رساله در بعضي جهات با انتقادات زيبايي شناسانه او در تضاد هستند. در حالي که او بر اين اعتقاد بود که هنر مي تواند بودن نفساني را دگرگون کند و مي تواند انگاشت هايمان را "اغوا" کند،&nbsp; <i>ناخوشي به مثابه اسطوره </i>را براي آن نوشت تا "انگاشت را آرام کند". با نقل قول از نيچه، سونتاگ اين بحث را پيش کشيد که مردم براي ناخوشي معنايي تکفيري در نظر مي گيرند؛ اما او قصد آن داشت تا ناخوشي را از اين معنا محروم کند. او نيتش را به شکلي کاربردي شرح داد: کمک به بيماران، خانواده هايشان، و درمانگران شان که به شکل موثري بيشتر با سرطان سر و کار داشتند. </span><br /></div><div style="text-align: right;"></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">يکي از توجهات عمده ي روشنفکرانه ي سونتاگ، کشمکش ميان اخلاق و هنر بود. او نخستين کسي نبود که به اين موضوع اشاره مي کرد. ماکس وبر در 1915 نوشت: «سرپيچي انسان هاي مدرن به التزام مسووليت براي داوري هاي&nbsp; اخلاقي، به دگرگوني داوري نيات اخلاقي به داوري سلايق گرايش دارد... اين تغيير مسير&nbsp; از اخلاق به ارزيابي زيبايي شناسانه ي رفتار اخلاقي، خصوصيت مشترک اعصار تعقل گرايان است." در دنياي صنعتي، اين کشمکش ميان اخلاق و هنر، به شکلی موازي خود در پريشاني ميان اخلاق و تکنولوژي حاکم است (براي مثال معالجه ي پزشکي اختلال فشار روانى پس آسيبى). تغيير شکل مسايل اخلاقي به مشکلات تکنيکي، زمينه فرهنگي بزرگتري دارد، همانطور که در آثار سونتاگ بارها به آن ارجاع داده مي شود. هنگامي که حجم زيادي از ادبيات به روابط ميان اخلاق، هنر، و ناخوشي مي پردازد، هيچ کس مانند سونتاگ با اين اشتياق و اندازه به موضوع حمله نکرده است. </span><br /></div><div style="text-align: right;"></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">اين فرصت به من دست داد تا در پاييز 2003 سونتاگ را ملاقات کنم، زماني که سميناري را به عنوان نويسنده مقيم در دانشگاه کلمبيا پيرامون ادبيات و پزشکي هدايت مي کرد. در فهرست کتاب ها، <i>طاعون</i> آلبر کامو، <i>در باب بيمار بودن</i><i> </i>ويرجينيا وولف، <i>در سرزمين درد </i>آلفونس دوده، <i>کوري </i>ساراماگو، <i>مرگ ايوان ايليچ </i>تولستوي و <i>کوهستان جادويي</i> توماس مان به چشم مي خورد. به هرحال سمينار نه ساعت گفت و گوي باز و مبسوط را با سونتاگ در موضوعات گسترده مثل فيلم ها، مراقبت اداره شده، ناخوشي حاد دربرابر بیماری مزمن، کمبود لوازم کمکي معلولان در ساختمان هاي عمومي پاريس و پس آيندهاي بهداشتي يازده سپتامبر،&nbsp; شامل شد. اين سمينار باعث شد فکر کنم شايد گفت و گوي خوب حتا از نوشتار خوب هم کمياب تر است. گفت و گوهايمان سودمند، واضح، مهيج، اميدبخش، و در گاهي اوقات تحريک آميز بود. در چند وهله، سونتاگ با ما به مجادله برخاست و کاري کرد تا بيشتر بخواهيم: وضوح بيشتر، توضيح بيشتر و ايده هاي بيشتر. </span><br /></div><div style="text-align: right;"></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">موضوعي شگفت انگيز که او با ما تقسيم کرد، اين بود که در دوران بيست سالگي اش در اين فکر بود که به مدرسه طب برود و همچنان در مورد تصميمش کمي احساس پشيماني مي کرد که نويسندگي را به جاي پزشکي برگزيده است. نوشته هاي او علاقه اش را به پزشکي بازتاب مي دهد. هدف او از نوشتن <i>ناخوشي به مثابه اسطوره</i> صراحتا پزشکي بود: "آرام کردن رنج هاي غيرضروري" و "نجات دادن جان ها".</span><br /></div><div style="text-align: right;"></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">علاقه من به آثار سونتاگ تا به امروز ادامه يافته و با زندگي ام عجين شده است. او با نمونه آوردن، امکان پل زدن ميان رشته هاي گوناگون را به من مي فهماند. به عنوان تحصيل کرده در سيستم آموزشي کلاسيک دانشگاه شيکاگو، وي بسياري از ذهن هاي تئوريک قرن بيستم را مي شناخت و شاگردي شان را کرده بود. از جمله فيليپ رايف (همسر سابقش)، هانس گرث، هربر مارکوزه و پل تيليچ. بعضي از اساتيد او، به من و دوستانم هم درس داده اند.&nbsp; معتقدم دوران آموزشي وي، او را مستعد کرد تا اتصالات ميان رشته هاي گوناگون را ببيند؛ ميان پزشکي و ادبيات، ميان پزشکي و تئوري اجتماعي، ميان پزشکي و هنرهاي بصري. وقتي اولين بار در 1979 <i>ناخوشي به مثابه اسطوره</i><i> </i><i>&nbsp;</i>را مطالعه کردم، حيران و هيجان زده شدم: پس امکان داشت تا تئوري اجتماعي، پزشکي، کافکا و نيچه را به هم پيوند دهيم! از آن پس <i>ناخوشي به مثابه اسطوره</i> به جايگاه متعارفي در مدارس پزشکي دست يافت. ادراک سونتاگ به عنوان يک نويسنده و منتقد فرهنگي مرا دلگرم کرد و الهام بخشم شد. دريافت هاي وي، فهم درمانگران پزشکي را از تخصص شان گسترش دادند. </span><br /></div><div style="text-align: right;"></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">سوزان سونتاگ، سنتي نامريي را تجسم بخشيد. او خود را به عنوان عضوي از «سنت کلاسيک تجليل اجتماعي» وصف می کرد. وي در ارزيابي بازنگرانه اي از التزامش به «مدرن»، از "اهميت گنجينه هاي متعارف گذشته" دفاع کرد و از کمبود ايدآليسم در فرهنگ مدرن و تعالي فرهنگ بازاري مصرفگرا، فرايندي که عميقا در کار طبابت امروزي تغيير شکل يافته و پست شده، تاسف خورد. </span><br /></div><div style="text-align: right;"></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">شايد بهتري قدرداني اي را که مي توان از سونتاگ به عمل آورد، بتوان از مقاله اي از خودش که پيرامون آلبر کامو نگاشته، به عاريت گرفت. در 1966، وي در بخشي از مقاله به طرز هولناکي پيشگويانه مي نويسد:</span><br /></div><div style="text-align: right;"></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">تا جايي که به خاطر مي آورم، هيچ نويسنده مدرني به غير از آلبر کامو، عشق را بيدار نکرده است. مرگ او در 1960 براي تمام جهان ادبيات ضايعه اي شخصي محسوب شد. هرگاه از کامو سخن رانده مي شود، آميخته اي از شخصيت، اخلاق و قضاوت ادبي حضور دارد. هيچ بحثي درباره کامو بدون اضافه کردن، يا حداقل اشاره به نيکي و فريبندگي او به عنوان يک انسان، کامل نمي شود.&nbsp; نوشتن بدينسان درباره کامو آنچه را که بين شمايل نويسنده و اثر او رخ مي دهد به ميان مي کشد. چيزي که معادل رابطه ميان اخلاق و ادبيات است.</span><br /></div><div style="text-align: right;"></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">اين تعبير در مورد سونتاگ هم صدق مي کند. شايد سوزان سونتاگ از اينکه به جاي پزشک شدن، نويسندگي را انتخاب کرده بود، احساس ندامت مي کرد، اما ما که اين همه پزشک خوب داريم. گمان مي کنم جهان ادبيات از اينکه او تصميم گرفت به جاي آن، نويسنده اي درخشان شود احساس قدرداني مي کند.</span><br /></div><div style="text-align: right;"></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">* &nbsp;برگرفته از ترجمه زيباي علي اصغر حداد از <i>محاکمه</i> کافکا، نشر ماهي</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-5306473490050085781?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-55330490487698710412009-08-22T01:53:00.000+04:302009-09-21T01:55:02.175+04:30<div align="center"><span lang="FA" style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"><img align="baseline" border="0" hspace="0" src="http://img2.tinypic.info/files/oxwtjj3nn1ypgbk6pxyj.jpg" /></span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: small;"><span lang="FA" style="font-size: 12pt; line-height: 115%;">نشسته اي کنار استخر و نمي داني که وارد آب شوي يا نه. سرماي آب استخر چيز نفرت انگيزي است. آمده اي در اوج گرما تنت را به آب بسپاري، کمي تفريح کني و خنک شوي و حالت سرجايش بيايد. اما سرماي استخر، زايل کننده ي همه چيز است. ترجيج مي دهي با احتياط عمل کني. پس کنار استخر مي نشيني و دستت را وارد آب مي کني. آب سرد است اما نه آنطور که دستت يخ کند. اما از آنجايي که دست، پوست کلفت تر از جاهاي ديگر بدنت است، مي داني که معيار خوبي براي سنجش دماي واقعي آب نيست. پس باز هم احتياط مي کني. به يکي که تازه از استخر بيرون آمده و آب از تنش مي چکد، لبخندي بي ربط مي زني و مي پرسي آب سرده؟ در حالي که روي يک پايش مي پرد و سرش را به همان طرف خم کرده جواب مي دهد نه، بری تو آب عادت مي کني و بعد دست خييش را درون گوشش مي کند تا ببيند آبي که در گوشش رفته بود بيرون آمده يا نه. به هرحال جوابش آني نيست که تو مي خواهي. سرت را به نشانه ي اين که فهميده اي چند بار تند تکان مي دهي و بار ديگر دستت را درون آب مي بري تا طرف احساس کند که قانع شده اي. دور که مي شود، دستت را از آب بيرون مي آوري و به آن يکي دست خشکت مي زني تا ناخودآگاه، مزورانه عدالت را بين دو دست رعايت کني. آني که خشک بود حالا خيس است و آني که خيس بود، ديگر تنها دست خيس تو نيست. يکي که عرض استخر را شنا کرده به جايي مي رسد که تو نشسته اي. سرش را بيرون مي آورد و دست خيسش را بر چهره خيسش مي کشد تا صورتش را خشک کند. لبخند دیگري بر صورتت نقش مي بندد و مي پرسي آب سرده؟ جواب مي دهد نه زياد و بعد عکس جهت تو روي آب سر مي خورد و دست و پازنان دور مي شود. با احتياط يک پايت را درون آب مي گذاري. سرما به سرعت موهاي تنت را سيخ مي کند. پاي ديگر را هم به آب مي سپاري تا هر دويشان در تجربه جديدت يکسان به کار آيند. به پاهايت نگاه مي کني که درون آب چگونه از آن بخش بيرون آب مانده فاصله گرفته اند. بي اختيار فيزيک سال چندم مدرسه را به خاطر مي آوري و شکست نور در آب و خطاي ديد و آب سرد که پاهايت را کبود کرده، فکرت را دوباره به تصميمت براي شنا و تفريح و خنک شدن و سرآمدن حالت برمي گرداند. چندبار با خودت مرور مي کني که اگر سريع درون آب بپري و مدتي زير آب بماني حرارت بدنت با حرارت آب منطبق مي شود و سرما از بين مي رود. بعد به اين نتيجه مي رسي که بهتر است شيرجه بزني و يک عرض را شنا کني تا اين اتفاق زودتر بيفتد. آن طرف استخر مرد چاقي را مي بيني که با موهاي قرمز و کک و مک زياد دارد همان کار تو را مي کند. يعني پاهايش را توي آب گذاشته، دست هايش را به لبه استخر چسبانده و دارد به آب نگاه مي کند تا شايد بتواند دماي آن را حدس بزند. توي بحرش مي روي و بعد شکمت را با شکم او مقايسه مي کني و فکر مي کني که اگر همينطور ادامه دهي به زودي شبيه او خواهي شد. تصميم مي گيري که از اين به بعد مرتب ورزش کني و بعد يادت مي افتد که همين استخر آمدن هم نوعي ورزش است و فکر مي کني که شناي مرتب مي تواند ورزيده ات کند و بعد به خاطر مي آوري که دير يا زود بايد بروي توي آب و همين وقت است که مي بيني مرد چاق دارد به خودش آب مي پاشد تا تنش به دماي آب عادت کند و بعد گوش هايش را خيس مي کند و خودش را از همان لبه پرت مي کند درون آب و لحظه اي زير مي رود و بعد برمي گردد و اطرافش را طوري نگاه مي کند که انگار مدت زيادي در دنياي ديگري بوده و حالا دارد سعي مي کند دريابد در مدتي که نبوده چه اتفاق تازه اي پيرامونش افتاده است. فکر مي کني که من که از او کمتر نيستم. پس تصميم مي گيري که بر ترست از اين آب سرد غلبه کني. برمي خيزي و لبه استخر مي ايستي. آب را که انعکاس نور خورشيد در موج هاي کوچک و بي نهايتش هزاران نقطه ي درخشان ايجاد کرده نگاه مي کني و بعد نوک انگشتان پايت را لبه استخر خم مي کني و سعي مي کني ترديد را به تصميم بدل کني و بعد هميشه قبل از اينکه تصميم نهايي را گرفته باشي، شيرجه اي مي زني و قبل از آنکه فکر کني آب چقدر سرد است دست و پا مي زني تا به آن طرف استخر برسي.<span>&nbsp; </span>وقتي به آن طرف مي رسي لحظه اي تامل مي کني و احساس مي کني که سرماي آب، استخوان هايت را به درد آورده است. پيش خودت فکر مي کني که به زودي درست مي شود. پس يک عرض ديگر و پشت بندش عرض ديگري را شنا مي کني. حالا گرم شده اي. به دماي آب عادت کرده اي. انگار نه انگار که اين همان آب سرد نفرت انگيزي بود که ترديد داشتي آيا توانايي آن را دارد که تفريحت را خراب کند يا نه. آب همان آب سرد نفرت انگيزي است که حالا به آب مطبوعي بدل شده که تن تو را از گرماي تابستان مي رهاند و شادت مي کند. </span></span><br /></div><div dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: small;"><span lang="FA" style="font-size: 12pt; line-height: 115%;">خاصیت انسان عادت کردن است. فکر می کنم که اگر برگردیم و پشت سرمان را نگاه کنیم، موارد بی شماری را می توانیم به خاطر بیاوریم که روزی عادت و روز دیگر نفرت انگیز بوده اند. ویژگی نظام های تک قطبی همین است که مردم را به آنچه هست عادت می دهند. آنچه که روزی وظیفه ای آرمانی بوده، روز دیگر عادت می شود. آنچه که روزی ظلم به شمار می آمده، روز دیگر اتفاقی روزمره تلقی می شود.</span></span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: small;"><span lang="FA" style="font-size: 12pt; line-height: 115%;">به گمانم هر چیزی در شرایط خاص معنای خاص خود را دارد. هیچ چیز را نمی توان قاطعانه همیشگی دانست. هرچند که این گزاره، خود ناقض خود است!</span><span dir="ltr" style="font-size: 12pt; line-height: 115%;"></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-5533049048769871041?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-960043878925886812009-08-21T01:56:00.003+04:302009-09-21T02:20:26.106+04:30<div class="body"><div align="center" dir="rtl"><span style="font-size: large;"><b>تعميم ها</b></span><br /></div><div align="center" dir="rtl"><img align="baseline" alt="" border="0" hspace="0" src="http://billsmovieemporium.files.wordpress.com/2009/01/bv.jpg" /><br /></div><div align="justify" dir="rtl"><span style="font-size: large;">گمان مي کنم، خطرناک است بگوييم که فلان زن يا فلان مرد در يک فيلم، نماينده تمام زنان يا مردان است. گروهي از منتقدان تعميم ها را دوست دارند. اما اصل قضيه اين است که فلان شخصيت خاص در فلان داستان خاص در مسيري خاص قدم بر مي دارد. آن چيزهاي خاص دنيايشان را مي سازند. و گاه اين دنيا جايي است که ما دوست داريم واردش شويم و تجربه اش کنيم.</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-96004387892588681?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-17678681936261076052009-08-18T01:57:00.000+04:302009-09-21T01:59:52.077+04:30<div style="text-align: right;"> <br /></div><div class="body" style="text-align: right;"><div dir="ltr" style="text-align: center;"><b><img align="baseline" alt="" border="0" height="255" hspace="0" src="http://www.irandocfest.ir/AllContents/News/ThumPics/armhaghighat.jpg" width="454" /></b><br /></div><div dir="ltr"><b>چرا در جشنواره "سینماحقیقتِ" امسال شرکت نمی­کنیم؟</b><br /></div><div dir="rtl">سینمای مستند ایران سندهای ارزشمندی از واقعیت­های جامعه­ی ایرانی در تاریخ یك­صد ساله­ی خود ثبت كرده است. این سینما برای تصویر كردن شرایط این سرزمین توانسته با وجود همه­ی قید و بندها، از سال­های دور، دوران انقلاب، دوران جنگ و نیز دو دهه­ی اخیر اسناد بسیاری به یادگار بگذارد. متاسفانه سخت­گیری و ممانعتی كه امروز بر مستندسازان در ارائه­ی تصویر واقعی و منصفانه از جامعه­ی ملتهب ما اعمال می­شود، بی­سابقه است.<br /></div><div dir="rtl">این شرایط ما را به كنشی ناگزیر وامی­دارد كه به­رغم اذعان به اهمیت برگزاری جشنواره­ی "سینماحقیقت" که توانسته طی دو دوره­ی قبلی فضای موثری در عرصه­ی نمایش و گفتمان پیرامون سینمای مستند به­وجود آورد؛ از شركت در جشنواره­ی امسال خودداری كنیم.<br /></div><div dir="rtl">ما نمی­توانیم جای خالی مستندهای ساخته­نشده از وقایع اجتماعی اخیر را نادیده بگیریم و به دلیل ارزش و احترامی كه برای بیان حقیقت قائل­ایم از هرگونه حضور و شركت در این جشنواره به عنوان دست­اندركار، منتقد و تماشاگر خودداری می­كنیم.&nbsp;&nbsp; <br /></div><div dir="rtl">&nbsp;&nbsp;26/5/1388<br /></div><div dir="rtl"><br /></div><div dir="rtl">&nbsp;&nbsp;<b>امضاكنندگان (به ترتیب حروف الفبا):</b><br /></div><div dir="rtl"> <br /></div><div dir="rtl"><span id="Label2" style="display: inline-block; width: 100%;"></span><br /></div><div class="textView">1-فرهنگ آدميت،2-هوشنگ آزادي‌ور،3-سپيده ابطحي،4-منصوره اربابي،5-محسن استادعلي مخملباف،6- مهدي اسدي ،7-مهرناز اسدي،8-مهرداد اسكويي،9-اشکان اشکاني،10-احسان اصغرزاده،11- مهناز افضلي،12- اسماعيل امامي ،13- همايون امامي،14-محسن اميريوسفي،15- هيوا امين‌نژاد،16-عباس اميني،17-ژيلا ايپکچي،18-مهدي باقري،19-رخشان بني‌اعتماد،20-ميثاق بني‌مهد،21-ميلاد بهار،22-امير بهاري،23-حسن بهرامزاده ،24-رضا بهرامي‌نژاد،25-وحيد پارسا،26- ماني پتگر،27-مهدي پريزاد،28-مرتضي پورصمدي،29-سعيد تارازي،30-جواد توانا،31-فرزاد توحيدي،32- ياسمن تورنگ،33-شهروز توکل <br /></div><div class="textView">34-رضا تيموري،35-اميرحسين ثنايي،36-حميد جعفري،37-محمد جعفري،38-مهدي جعفري،39-فرناز جمشيدي مقدم،40-رضا حائري،41-اميرحسين حجت،42-الهام حسين‌زاده،43-سيروس حصاري،44-مريم حق‌پناه،45-خاطره حناچي،46- لقمان خالدي،47-مجيد خالقي سروش،48- بنفشه خشنودي،49-مصطفي خرقه‌پوش،50-علي دادرس،51-رضا درستكار،52-محمد رازدشت،53- شادمهر راستين،54-محمود رحماني،55-فريبا رستمي،56- محمد رسول‌اف،57-پناه‌برخدا رضايي،58- ناهيد رضايي،59-آرش رئيسيان،60-احمد زاهدي،61-مهرداد زاهديان،62-حميد زرگرنژاد،63-ارد زند،64-مونا زندي،65-مهران زينت‌بخش،66- بابک سالک،67-سامان سالور،68-ابراهيم سعيدي،69-پويان شاهرخي،70-مهوش شيخ‌الاسلامي، 71ـ وحيد شيخ‌لر،72-کامران شيردل،73-محمد شيرواني،74-کتايون شهابي،75-احمدرضا صدقي وزيري،76-ناصر صفاريان،77-احمد طالبي‌نژاد،78-عبدالخالق طاهري، <br /></div><div class="textView">79-محسن ظريفي‌پور،80-مجيد عاشقي،81- محسن عبدالوهاب،82-مصطفي عزيزي،83-بهرام عظيم‌پور،84-فرشاد فدائيان،85-فرشيد فرجي،86-کورش فرزانگان،87-فرشاد فرشته‌حکمت،88-محمدرضا فرطوسي ،89-بايرام فضلي،90-محسن قادري،91-علي‌رضا قاسم‌خان،92-رخساره قائم‌مقامي،93-امين قدمي،94-مهدي قربان‌پور،95-ميترا کارآگاه،96- محمود کاظمي،97-مهدي کرم‌پور،98-بهفر کريمي،99-محمود کريمي،100- مينا كشاورز،101-پيروز كلانتري،102-علي کلانتري،103-مهدي کوهيان،104-بهمن كيارستمي،105- کيوان کياني،106-پرويز کيمياوي،107-مهدي گنجي،108-علي لقماني،109-رامتين لوافي‌پور،110-سودابه مجاوري،111-علاء محسني،112- مهناز محمدي،113-ابراهيم مختاري،114-ارسطو مداحي گيوي،115-سودابه مراديان،116-سودابه مرتضايي،117-انوشيروان مسعودي،118-ليدا معيني،119-محمود مقدس جعفري،120-محمدرضا مقدسيان،121-اسماعيل منصف،122- ميترا منصوري،123-مجيد موثقي،124-آذر مهرابي،125-فرهاد مهرانفر،126-ماکان مهرپويا 127-احمد ميراحسان،128- مجتبي ميرتهماسب،129-سعيد نادري،130-محمد نامي،131-نسيم نجفي،132-جواد نجم‌الدين،133- پريوش نظريه،134-ماجد نيسي،135-فرهاد ورهرام،136-محبوبه هنريان. <br /></div><div dir="rtl">ین لیست در حال تکمیل شدن است.<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-1767868193626107605?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-41185097692064812272009-08-16T02:03:00.000+04:302009-09-21T02:05:09.386+04:30<div class="body"><div style="text-align: center;"><img align="baseline" alt="" border="0" hspace="0" src="http://www.millennium-ark.net/NEWS/08_Health/08_Health_pics/081201.clostridium.jpg" /><br /></div><div></div><div style="text-align: right;">یک-<br /></div><div style="text-align: right;"></div><div style="text-align: right;">سال هفتاد و هشت، کلاس کارگردانی یک:<br /></div><div style="text-align: right;"></div><div style="text-align: right;">صدای بعضی از همکلاسی ها در آمده که کسی که قرار است به ما کارگردانی یاد بدهد، فوق لیسانس و در نتیجه صلاحیت ندارد. من هم کمی با آنها موافقم. اما بدم نمی آید آدمی که چند فیلم سینمایی ساخته، به من درس سینما دهد. یکی از مخالفان اساسی او، دوستی گیلک است که اتفاقن الان یکی از مدیران سینمایی مملکت هم هست. استاد کارگردان دو سه جلسه ای سر کلاس می آید. اما نه کسی حوصله اش را دارد و نه انصافن توانایی تدریس دارد. بالاخره یک بار که استاد تصمیم می گیرد نماهای تو-شات را با مثالی از فیلم های خودش آموزش دهد، دوست گیلک ما جوش می آورد و با استاد شروع به بحث می کند. در نهایت، بحث آنجایی به پایان می رسد که دوست ما می گوید: «بیضایی با این همه دبدبه به هیچ جایی نرسید، چه برسد به تو که هیچ <b>پخی</b> نیستی!» استاد در هم می شکند. شمرده شمرده و در حال که&nbsp;کمرش از این حرف خم شده&nbsp;به سمت اولین صندلی می رود و روی آن می نشیند. بغض می کند و با همان حال می گوید که من اگر فلان فیلم را ساختم از غم نان بود. اشکش سرازیز می شود.<br /></div><div></div><div style="text-align: right;">سال ها بعد استاد کارگردان، سریالی برای تلویزیون می سازد که اتفاقن سریال خوبی هم از آب درمیاید. همه تصدیق می کند که او به طرز خارق العاده ای&nbsp;مناسب مدیوم تلویزیون است. با این همه پایان سریال به طرز احمقانه ای حذف می شود و خیلی بی ربط با نریشنی مصنوعی به پایان می رسد. استاد کار را به رسانه ها می کشاند و می گوید&nbsp;با این حجم سانسور&nbsp;دیگر برای تلویزیون فیلم نخواهد ساخت. بعد از دو سال، دیروز خبری را دیدم که ایشان مشغول کارگردانی سریال جدیدی برای تلویزیون است.<br /></div><div style="text-align: right;"></div><div style="text-align: right;">&nbsp;آیا استاد مرض دارد؟ آیا استاد مرد نیست که زیر حرفش می زند؟ آیا استاد با توجه به جمیع جهات آدم گهی است که حاضر شده برای تلویزیون ایران کار کند؟ <br /></div><div style="text-align: right;"></div><div style="text-align: right;">نه عزیزدلم، استاد همچنان غم نان دارد.<br /></div><div style="text-align: right;"></div><div style="text-align: right;">دوم - <br /></div><div style="text-align: right;"></div><div style="text-align: right;">با چند نفر از دوستان دور هم نشسته ایم و از این روزها می گوییم. یکی ساختمانش نیمه کاره مانده و از فشار بار مالی دارد جان می کند. آن یکی کارگاهش فلج شده و می گوید حقوق این ماه کارگرانش را نزول کرده تا کمی دیگر تحمل کند و ببیند اوضاع به کجا می کشد. دیگری که واردکننده سرشناس لوازم بیمارستانی است می گوید کارش به جایی رسیده که کم مانده با شتر و قاطر راه جاده ابریشم را&nbsp;در&nbsp;پیش بگیرد&nbsp;تا بتواند حداقل از چینی ها جنس بخرد. <br /></div><div style="text-align: right;"></div><div style="text-align: right;">نوبت&nbsp;سخن به من می رسد. می دانند که چند ماهی است دست به هیچ کاری نزده ام. برایشان سوال شده که چطور خرج زندگی ام را می گذارنم. خوبی اش این است که دستم سنگین است و جای سرخی سیلی، خوب روی گونه ام می ماند. بهشان می گویم که فعلن تنها کاری که از دستم برمی آید، صبر است. منتظرم تا شرکت های تبلیغاتی یا فیلمسازی جان دوباره ای بگیرند. و از دهانم در می رود و می گویم یا شاید طرح تله فیلمم تا چند روز دیگر تصویب شود و کاری شروع کنم. همین کافی است تا یکی از دوستانم برگردد و بگوید تو عجب آدم عوضی ای هستی که می خواهی با تلویزیون کار کنی. بی اختیار جواب می دهم من چرا باید این قضیه را تحریم کنم. من که <b>پخی</b> نیستم!<br /></div><div style="text-align: right;"></div><div style="text-align: right;">سوم - <br /></div><div style="text-align: right;"></div><div style="text-align: right;">بر خلاف تصور عوام، هیچ فیلمساز، نویسنده، عکاس، نقاش، گرافیست و هر هنرمند دیگری، با باد هوا زندگی نمی کند. چروک های صورت بکت هم به خیلی چیزهای دیگری به جز گرسنگی کشیدن ربط داشته و اصولن آدمیزاد غلط می کند که بخواهد خودش را با بکت مقایسه کند. (مگر اینکه برای خودش <b>پخی</b> باشد). وقتی شرکت های تبلیغاتی و فیلمسازی تعطیلند، وقتی بساط کار فرهنگی را خر یک وری جامعه سیاست زده چپه کرده است، وقتی ارثی از باباجان نمانده که آدم با آن اموراتش را بگذارند، مجبور است که یا سرش را بگذارد و بمیرد و یا فکر کند می تواند چند ماه زحمت بکشد تا برای نود دقیقه مخاطب تلویزیون را سرگرم کند و در ازایش دو سه ماهی قبض هایش را به موقع پرداخت کند و گرسنه هم نماند.<br /></div><div style="text-align: right;"></div><div style="text-align: right;">بعضی هامان خیلی زود قضاوت می کنیم. مغزمان فقط یک بعد حقیقت را تحمل می کند. آن قدر&nbsp;شور می گیردمان که یادمان می رود زنده بودن را باکتری کلستریدیوم بوتولینوم&nbsp;هم می تواند انجام دهد. مهم زندگی کردن و لااقل میل به زندگی کردن است.<br /></div><div style="text-align: right;"></div><div style="text-align: right;">آدمی که تصمیم می گیرد طول استخری را شنا کند یا باید چشم هایش را زیر آب&nbsp; باز نگه دارد، یا هر از گاهی سرش را از آب بیرون بیاورد و تخمین بزند که تا دیواره استخر چقدر راه مانده، یا عینک شنا&nbsp;استفاده کند&nbsp;و یا آنقدر چشم بسته شنا کند که سرش محکم به آن طرف استخر بخورد.<br /></div><div style="text-align: right;"></div><div style="text-align: right;">من این روزها آدم هایی با چشم های بسته زیاد می بینم. آن هم من. منی که هیچ <b>پخی </b>نیستم!<br /></div><div style="text-align: right;"></div><div style="text-align: right;">* عکس بالا یک باکتری کلستریدیوم بوتولینوم&nbsp;است که در اینجا چند درجه ای بزرگ تر از حد معمول نمایش داده شده است. <br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8376846079919930594-4118509769206481227?l=makan-mehr.blogspot.com' alt='' /></div>ماکان مهرپویاhttp://www.blogger.com/profile/00952147028029312829noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8376846079919930594.post-36825205691396403412009-08-16T02:01:00.000+04:302009-09-21T02:03:09.795+04:30<div align="center" dir="rtl"><img align="baseline" alt="" border="0" hspace="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_julY3XAJ89c/SlI3UQTukGI/AAAAAAAAAiM/GH-0M5RxQt8/s400/elephant+detail02.jpg" /><br /></div><div align="justify" dir="rtl">امروز اين <a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8805250649" target="_blank">خبر</a> خبرگزاري فارس توجه ام را جلب کرد. <br /></div><div align="justify" dir="rtl">متن خبر:<br /></div><div align="justify" dir="rtl">به گزارش خبرگزاري فارس به نقل از اگزماير، «پيتر مك‌ال.هني» در پاسخ به اين سوال كه آيا رمان «استفاني مه‌ير» يك اثر ادبي محسوب مي‌شود يا خير با صراحت اعلام كرده كه اين رمان اثري ادبي محسوب نمي‌شود. <br />اين منتقد ادبي در اين يادداشت آورده است: اين نكته را به اين دليل كه رمان «مه‌ير» اثري عامه‌پسند و پرفروش است، مطرح نمي‌كنم بلكه از نظر من اين رمان و اتفاقاتش به جز سرگرم كردن خواننده حرف ديگري براي گفتن ندارد. <br />وي ادامه مي‌دهد بسيار از رمان‌هاي محبوب و پرفروش كه به اصطلاح جز آثار موفق در نظر گرفته مي‌شود مثل «سه تفنگدار» و يا مجموعه داستان‌هاي «شرلوك هلمز» علاوه بر سرگرمي كه براي مخاطب دارند به دليل جذابيت و بن‌مايه‌ كلاسيك و پيرنگ و تعليق زيبايي كه دارند با استقبال عمومي مواجهه مي‌شوند و به نظر مي‌رسد رمان خانم «مه‌ير» از اين ويژگي‌ها تهي است. <br />«مك‌ال‌.هني» مي‌گويد: «گرگ و ميش» يك اثر ادبي نيست زيرا خانم «مه‌ير» به اندازه كافي قلم قوي و قدرتمندي نداشته است تا اين كتاب را در دسته كتاب‌هاي كلاسيك ادبيات داستاني جاي دهد. <br />او شخصيت‌هاي داستاني خود را به خوبي پرداخت نكرده و از آنها شخصيت‌هايي باوركردني بيرون نياورده است. <br />به اعتقاد اين منتقد «مه‌ير» در خلق زبان ادبي داستان تلاش بسيار كرده و جاهايي از پس آن برآمده است اما در مجموع در بخش‌هايي نيز زبان او دچار ضعف و لغزش شده است. <br />از نگاه «مك‌ال.هني» اين رمان را نمي‌توان در گروه رمان‌هاي موفق و خوب دانست و تنها مي‌توان اين را گفت كه «گرگ و ميش» مه‌ير تنها اثري است كه در سرگرم كردن مردم و پر كردن فراغت آنها بسيار خوب عمل كرده و جز پرفروش‌ها شده است.<br /></div><div align="justify" dir="rtl">حالا:<br /></div><div align="justify" dir="rtl">نکته عجيب خبر به موضوع آن بر نمي گشت. بلکه به اسم نويسنده يعني <b>پيتر مک ال.هني</b> شک کردم. اصولن آن هايي که اصل و نسب اسکاتلندي دارند از مک در ابتداي فاميلشان استفاده مي کنند که يک جورهايي همان کار پسوند پور، زاده يا امثال آن را مي کند. استفاده از حرف اختصاري ال. عجيب بود. چون مک هميشه به کلمه بعدي مي چسبد و کلمه بعد از آن خلاصه نمي شود.<br /></div><div align="justify" dir="rtl">يک ساعتي وقت گذاشتم و ايشان را نيافتم. سايتي به نام اگزماير هم وجود داشت که البته مربوط به يک شرکت صنعتي چيني بود. اما بالاخره کليت قضيه را پيدا کردم:<br /></div><div align="justify" dir="rtl">۱- سايت <a href="http://www.examiner.com/x-10759-Philadelphia-Literature-Examiner%7Ey2009m8d5-Is-Stephenie-Meyers-Twilight-novel-literature" target="_blank">اگزمینر</a> درست است، نه اگزماير!<br /></div><div align="justify" dir="rtl">۲- پيتر مک الهيني درست است، نه ال. هني. شايد مترجم محترم می خواستهمخاطب فکر نکند که نويسنده عرب است. اما گذاشتن نقطه کار را خراب تر کرده و&nbsp;نام طرف را به طور کلي عوض کرده است. اگر يک ويراستار در اين مجموعه وجود داشته باشد، مي داند که اين کار غلط است.<br /></div><div align="justify" dir="rtl">۳- اما قصد من اين نيست که ملانقطي شوم و از نحوه ترجمه ايشان ايراد بگيرم. اصرار من بر درک اشتباه از متن نويسنده است که به شکل برداشت از کليت آن به شکل خبر منتشر شده است. <br />در جايي نويسنده دليل کلاسيک بودن کتاب هايي مثل <em>شرلوک هلمز</em> يا <em>سه تفنگدار</em> را اين مي داند که&nbsp;به طرز بسيار ماهرانه اي&nbsp;سرگرم کننده هستند. مترجم محترم «جذابيت و بن‌مايه‌ كلاسيك و پيرنگ و تعليق زيبا» را معلوم نيست از کجا وارد متن کرده است. بن مايه کلاسيک چيست؟ معيار زيبايي پيرنگ و تعليق کدام است؟ در هيچ جاي متن چنين چيزي پيدا نمي کنيد. چون آدمي که متن را نوشته منتقد ادبي است و مي داند که زيبايي معيار مشخصي ندارد. فکر کنيد که بخواهيم بين تابلوي گوئرنيکاي پيکاسو و يک تابلوي امپرسيونيستي رنوار معيار مشخصي از زيبايي را پيش فرض قرار دهيم.<br /></div><div align="justify" dir="rtl">فکر مي کنم مترجمي که قرار است ترجمه اي آزاد از متني را به مخاطب ارايه دهد، حداقل بايد با مباني قضيه آشنا باشد. به نظر مي رسد مترجم محترم در اين زمينه معصوم است.<br /></div><div align="justify" dir="rtl">۴- «اثر ادبي» عيني است. «ادبيات» ذهني. وقتي نويسنده مي گويد کتاب استفني مه ير را «ادبيات» نمي داند، يعني به معنايي فراتر از معناي «اثر ادبي» اشاره مي کند. مترجم اين جاي قضيه را هم نگرفته است.<br /></div><div align="justify" dir="rtl">۵- متن اصلي بخش هايي دارد که اتفاقن بايد به آن اشاره مي شده. به خصوص وام گرفتن او از آن رايس (خالق مجموعه معروف خون آشامي که شايد «مصاحبه با خون آشام» او براي ما آشناتر باشد). در اصل نويسنده مقاله&nbsp; تاثيرات زياد اساطير خون آشام در نوشته هاي آن رايس و جاس ويدن را يکي از علل ناکامي مه ير مي داند. مترجم از اين قضيه مهم غافل شده است. <br />به عبارت ديگر مترجم محترم خبري را ترجمه کرده که از آنجايي که خودش از آن خبري نداشته، روايت جديدي از قصه فيل در تاريکي مولوي را پيش رويمان گذاشته است.<br /></div><div align="justify" dir="rtl">۶- اين چند خط خبر که از دل ترجمه ي مقاله اي در آمده، نکات بسيار ديگري را نيز با خود به همراه دارد. اما همانطور که گفتم قصدم ملانقطي درآوردن نيست. مقصودم چيز ديگري است:<br /></div><div align="justify" dir="rtl">با کساني که فکر مي کنند&nbsp;ما رابطه خوبي با مجموعه فرهنگ دنيا داريم کاري ندارم.حقيقت اين است که ما ايراني ها در قرنطينه ي فرهنگي دو جانبه (از داخل و خارج) زندگي مي کنيم. دردناک است که بسياري از ايراني ها شاهکارهاي ادب و هنر جهان که هيچ، ايران را هم نمي شناسند. در دانشگاه ها روش تدريس علوم انساني و هنر، بر پايه تئوري و نه تئوري و تجربه در کنار هم&nbsp;است. از طرف دیگر مخاطب امروز فرهنگ&nbsp;کتاب هايي با ترجمه هاي بد مي خواند، فيلم هايي با زيرنويس هاي بدمي بيند، تابلوي نقاشي برايش گل و سنبل است و خانه ي چوبي اي&nbsp;کنار رودخانه. رنگ زدن سفال و آشپزي را هنر مي داند اما فرق طراحي و نقاشي و گرافيک را&nbsp;از هم نمي داند. <br /></div><div align="justify" dir="rtl">نمي خواهم بگويم که مخاطب امروز ما از هنر چيزي نمي فهمد. مگر جاي ديگر دنيا عوام هنر را مي فهمند؟ حرفم اين است که امروز در جامعه ما هنر و ادبيات چنان بي بها شده اند که به جز تعداد محدودي آدم که اين روزها با فحش «روشنفکر» به حاشيه رانده شده اند،&nbsp;بقیه کساني که در عرصه توليد، پخش و اطلاع رساني فرهنگي جامعه کار مي کنند، خود از عوام هستند. شکاف طبقاتي به وجود آمده بين لايه هاي فرهنگي جامعه چنان عميق است که مي شود آن را با آب تمام اقيانوس هاي جهان پر کرد. به جاي آنکه هرمي وجود داشته باشد که هر طبقه بتواند نيازهاي طبقه پاييني را برطرف کند، کار به جايي رسيده که طبقه اول و طبقه آخر هيچ راه ارتباطي با هم ندارند. <br /></div><div align="justify" dir="rtl">منظورم اين نيست که چرا براي مثال بابک احمدي نمي آيد تا اخبار فرهنگي خبرگزاري مثلن فارس را ترجمه کند! منظورم اين است که&nbsp; بسياري از خبرنگارها و مترجم هاي فرهنگي اين روزهاي ما&nbsp;از لايه هاي فرهنگي بالايي خود ارتزاق نکرده اند. وقتي که مترجم چيزي از زبان نمي داند و به راحتي نظر خود را پيرامون «لغزش زباني نويسنده»&nbsp;ا�